Wywiad z ekspertem – dr med. Volkerem Fackeldeyem

Reforma szpitalna zderza się z systemem opieki zdrowotnej, który już teraz znajduje się pod presją spowodowaną niedoborem personelu, zamykaniem placówek i trudnościami finansowymi. Podczas gdy władze federalne i krajowe spierają się o podział kompetencji, to przede wszystkim placówki zapewniające opiekę podstawową i standardową znajdują się w sytuacji zagrażającej ich dalszemu funkcjonowaniu. Planowane wytyczne strukturalne w wielu regionach wydają się oderwane od rzeczywistości – i potęgują obawy, że w przyszłości opieka medyczna będzie dostępna nie w zależności od potrzeb, ale od tego, gdzie się akurat znajduje placówka.

„Wprowadzenie grup świadczeń może poprawić jakość opieki, ponieważ opiera się na jasnych kryteriach jakościowych i w większym stopniu skupia zabiegi planowe w wyspecjalizowanych ośrodkach. Jednak w przypadku opieki podstawowej, standardowej i ratunkowej konieczne jest zróżnicowane podejście. Podczas gdy w przypadku operacji planowych – takich jak endoprotezoplastyka stawu biodrowego czy zabiegi onkologiczne, np. leczenie raka jelita grubego – udowodniono, że lepsze wyniki osiąga się w certyfikowanych ośrodkach, a dłuższe dojazdy są dla pacjentów do przyjęcia, nie dotyczy to opieki doraźnej w pobliżu miejsca zamieszkania. W tym przypadku należy zachować struktury gwarantujące szybkie i zapewnione pod względem jakości leczenie. W Niemczech jest ogólnie zbyt wiele szpitali, jednak sterowanie polityczne za pomocą przepisów prawnych wiąże się z ryzykiem: nawet placówki o wysokiej jakości mogą znaleźć się pod presją, jeśli nie uwzględni się specyfiki regionalnej. Sensownym rozwiązaniem byłoby planowanie opieki oparte na uwarunkowaniach geograficznych i jasno określające, która placówka ma przejąć jakie zadania. Przykłady z poszczególnych regionów pokazują ponadto, że zamknięcia szpitali są często dostrzegane dopiero wtedy, gdy opieka już przestała funkcjonować – podczas gdy inne placówki są słusznie wycofywane z sieci z powodu niskiej jakości”, wyjaśnia dr Fackeldey i podkreśla:

„Dla pacjentów oznacza to, że zabiegi planowe powinny zawsze odbywać się tam, gdzie występuje duża liczba przypadków i certyfikowana wiedza specjalistyczna. Natomiast w przypadku opieki doraźnej i podstawowej muszą pozostać dostępne struktury, które są uzasadnione medycznie i zapewniają wysoką jakość. Wyzwaniem jest znalezienie równowagi między specjalizacją a opieką w pobliżu miejsca zamieszkania, tak aby w dłuższej perspektywie powstały stabilne i wysokiej jakości struktury”.

Przekonanie, że pacjenci są w stanie pokonywać dłuższe odległości do wyspecjalizowanych ośrodków bez żadnych negatywnych konsekwencji, jest realistyczne tylko w ograniczonym zakresie. W opiece zdrowotnej widać wyraźnie: odległość jest czynnikiem ryzyka medycznego. Szczególnie osoby starsze, przewlekle chore lub o ograniczonej sprawności ruchowej szybko pozostają w tyle z powodu dodatkowych kilometrów – leczenie się opóźnia, rzadziej zgłaszają się na wizyty kontrolne, a dolegliwości zgłaszają później. Dłuższe trasy stanowią obciążenie również dla służb ratowniczych: wydłużają się czasy transportu, pojazdy są dłużej zajęte, a terminy udzielenia pomocy są pod presją – co ma bezpośrednie konsekwencje dla nagłych przypadków, w których liczy się każda minuta.

Bez zróżnicowania regionalnego, stopniowanych wymagań lub odrębnego finansowania kosztów gotowości grozi centralizacja, która jeszcze bardziej rozrzedzi zasięg opieki i osłabi jej bezpieczeństwo. Decydujące znaczenie będzie miało to, czy reforma zostanie wdrożona w sposób zróżnicowany regionalnie, tak aby cele jakościowe nie były osiągane kosztem bezpieczeństwa opieki.

Zdjęcie dotyczące reformy szpitalnej – wygenerowane przez sztuczną inteligencję

Ryczałty za gotowość to stałe płatności, które szpitale otrzymują za utrzymywanie przez całą dobę kluczowych struktur opieki podstawowej i ratunkowej – niezależnie od tego, ilu pacjentów faktycznie jest leczonych. Finansują one zatem gotowość, a nie poszczególne usługi. Obejmują one oddziały ratunkowe, oddziały intensywnej terapii, lekarzy specjalistów pełniących dyżury 24/7 lub określone oddziały podstawowe. Celem jest stabilizacja ekonomiczna placówek, które są niezbędne dla regionalnej opieki zdrowotnej, ale nie byłyby w stanie pokryć kosztów wyłącznie w ramach systemu DRG. Ryczałty za utrzymanie mają zatem zapewnić powszechną opiekę i zapobiec sytuacji, w której ważne placówki musiałyby zostać zamknięte z przyczyn ekonomicznych.

Jeśli w wyniku reformy mniejsze szpitale znajdą się pod presją strukturalną lub ekonomiczną, powstaje złożone ryzyko dla opieki ratunkowej i podstawowej, które przejawia się nie tylko w postaci pojedynczych wąskich gardeł, ale także w postaci stopniowej destabilizacji całych regionów opieki zdrowotnej.

„Problem pojawia się tam, gdzie placówka nie świadczy wprawdzie wysokiej jakości usług w specjalistycznych dziedzinach, ale mimo to odgrywa ważną rolę w lokalnej opiece w nagłych wypadkach. Jeśli taki szpital zniknie, pojawia się pytanie, w jaki sposób można nadal zapewnić podstawową, standardową i ratunkową opiekę medyczną w pobliżu miejsca zamieszkania. Grupy świadczeń mogą pomóc w jasnym podziale zadań: placówki podstawowej opieki zdrowotnej powinny przejąć te podstawowe usługi, które są niezbędne do zapewnienia opieki w nagłych wypadkach i opieki codziennej, podczas gdy złożone zabiegi – takie jak endoprotezoplastyka stawu biodrowego czy operacje onkologiczne – powinny odbywać się w ośrodkach o wysokim poziomie specjalizacji. Szpitale o bardzo małej liczbie przypadków w takich obszarach są w perspektywie długoterminowej uznawane za nieopłacalne i powinny przekazać swoje specjalistyczne usługi większym lub certyfikowanym placówkom. Jednak wdrażanie tych rozwiązań na poziomie politycznym często odbywa się poprzez ogólne restrukturyzacje rynku, a nie poprzez systematyczne planowanie opieki. Sensownym rozwiązaniem byłaby analiza regionalna, która określiłaby, gdzie faktycznie potrzebne są konkretne struktury szpitalne. Zamiast tego obecny kierunek działań prowadzi do tego, że niektóre placówki są zamykane bez uprzedniego zdefiniowania, w jaki sposób opieka ma być zorganizowana na danym obszarze. Spojrzenie na inne kraje pokazuje, że mniejsza gęstość szpitali niekoniecznie oznacza gorsze wyniki. Przykłady takie jak Holandia pokazują, że bardziej scentralizowana struktura może funkcjonować, nawet jeśli w przypadku zabiegów planowych występują tam czasami dłuższe czasy oczekiwania. Kluczowe znaczenie ma to, aby opieka podstawowa i ratunkowa była niezawodnie dostępna, a usługi specjalistyczne świadczone były tam, gdzie jakość jest udowodniona jako najwyższa. Dotychczasowa powściągliwość polityczna w zakresie jasnego zdefiniowania struktur regionalnych utrudnia jednak zrównoważone i realistyczne planowanie” – stwierdza dr Fackeldey.

Przewidziane kryteria jakości są z medycznego punktu widzenia zasadniczo sensowne, ponieważ mają one na celu promowanie większej orientacji na wyniki, jaśniejszych standardów minimalnych oraz koncentracji złożonych zabiegów w placówkach dysponujących doświadczonym personelem. Minimalne ilości zabiegów, ustrukturyzowane wytyczne dotyczące procesów oraz określone wymagania kadrowe mogą rzeczywiście przyczynić się do obniżenia wskaźników powikłań i uczynienia jakości wyników bardziej mierzalną. Zwłaszcza w przypadku wysoce specjalistycznych zabiegów dowody są jednoznaczne: doświadczenie i rutyna poprawiają wyniki.

„Ocena kryteriów jakości dla szpitali pokazuje, że pierwotnie planowane wytyczne zostały w trakcie procesu reform osłabione. Eksperci krytykują to, ponieważ niższe wymagania nieuchronnie prowadzą do gorszych wyników leczenia, a tym samym wysyłają społeczeństwu niewłaściwy sygnał. Jednocześnie niektóre modele opieki – na przykład system lekarzy kontraktowych – są coraz częściej przedmiotem krytyki, ponieważ bodźce ekonomiczne często mają tu większy wpływ niż medyczne cele jakościowe. Dzięki nowym strukturom wynagrodzeń chirurdzy prowadzący prywatną praktykę w niektórych obszarach odnoszą znaczne korzyści, podczas gdy szpitale odnotowują znaczne straty w przychodach. Wraz z rosnącą popularnością opieki ambulatoryjnej zmienia się również logika świadczenia usług. W przyszłości wiele zabiegów ma być wykonywanych ambulatoryjnie lub w ramach hybrydowych DRG. Modele te pozwalają wprawdzie na krótkie pobyty szpitalne, jednak często nie pokrywają rzeczywistych kosztów ponoszonych przez kliniki. Gdyby w przyszłości zniesiono hybrydowe DRG, wynagrodzenia za zabiegi ambulatoryjne musiałyby znacznie wzrosnąć, aby uniknąć strat ekonomicznych dla szpitali. Jednocześnie kliniki muszą dostosować swoje struktury: Każdy, kto wykonuje operacje stacjonarne, będzie w przyszłości potrzebował również możliwości ambulatoryjnych – na przykład poprzez własne placówki w centrach opieki medycznej (MVZ), dostosowane struktury kadrowe oraz elastyczne koncepcje przestrzenne. Niektóre placówki, które wcześnie postawiły na tę integrację, już dziś działają w sposób bardziej stabilny ekonomicznie. Dla pacjentów zmiany te nie wnoszą większych zmian w przebiegu leczenia, a opieka może nawet na tym zyskać: leczenie następcze można lepiej zorganizować w MVZ, rany przewlekłe mogą być objęte opieką przez dłuższy czas, a przejścia między opieką szpitalną a ambulatoryjną są jaśniej uregulowane. Decyzja o tym, czy zabieg zostanie przeprowadzony ambulatoryjnie, czy z krótkim pobytem szpitalnym, należy ostatecznie do lekarzy prowadzących i w praktyce jest łatwa do podjęcia. Kliniki, które wcześnie wprowadzają te struktury, pokazują, że zintegrowany model ambulatoryjno-szpitalny może funkcjonować – nawet jeśli nakład organizacyjny wydaje się początkowo duży” – opisuje dr Fackeldey.

Hybrydowe DRG to jednolite stawki ryczałtowe, które mają zastosowanie zarówno do zabiegów ambulatoryjnych, jak i wymagających krótkiego pobytu szpitalnego. Mają one na celu wyodrębnienie z klasycznego systemu DRG (Diagnosis Related Groups) zabiegów, które z medycznego punktu widzenia nie wymagają koniecznie pobytu szpitalnego, oraz wzmocnienie opieki ambulatoryjnej kosztem szpitalnej. Stawka ryczałtowa pozostaje taka sama – niezależnie od tego, czy pacjent wraca do domu tego samego dnia, czy pozostaje w szpitalu do dwóch dni. Dla szpitali oznacza to, że wynagrodzenie nie jest już uzależnione od długości pobytu, lecz wyłącznie od samego zabiegu. Celem jest rozbudowa struktur ambulatoryjnych, unikanie niepotrzebnych pobytów szpitalnych oraz jednoczesne racjonalne kierowanie opieką medyczną.

Jeśli mniejsze placówki będą mogły wykonywać mniej operacji, będzie to miało znaczący wpływ na kształcenie młodych lekarzy. Potrzebują oni wielu różnych zabiegów, aby nabrać pewności siebie i móc później dobrze wykonywać zawód jako specjaliści. Jeśli zabraknie tych praktycznych doświadczeń, zabraknie im właśnie tego, czego można się nauczyć wyłącznie w prawdziwej codziennej praktyce szpitalnej.

Jeśli w wyniku reformy niektóre zabiegi będą wykonywane wyłącznie w większych ośrodkach, szkolenie operacyjne skoncentruje się na nielicznych placówkach, które już dziś borykają się z dużym obciążeniem pracą i mają ograniczone możliwości rozbudowy swoich zasobów na potrzeby kształcenia podyplomowego.

Dr Fackeldey wyjaśnia: „Obecne reformy mają odczuwalny wpływ na kształcenie podyplomowe lekarzy. W przyszłości – podobnie jak w Szwajcarii – nie będzie już szpitala, który w pełni obejmowałby wszystkie treści kształcenia podyplomowego. Lekarze będą musieli rotować w ramach regionalnych sieci: z placówek podstawowej i standardowej opieki do placówek specjalistycznych lub zapewniających opiekę na najwyższym poziomie i odwrotnie. Dotyczy to również klinik uniwersyteckich, które co prawda zapewniają szkolenia w zakresie złożonych zabiegów, ale rzadko oferują rutynową praktykę w chirurgii codziennej. Te modele rotacji mają zapewnić, że młodzi lekarze zdobędą zarówno wysoce specjalistyczne, jak i szerokie doświadczenie praktyczne. Pod względem organizacyjnym będzie to wymagające, jednak z fachowego punktu widzenia uznaje się to za sensowne. Jednocześnie niepewność ekonomiczna wielu placówek utrudnia obecnie planowanie kadrowe. Niektóre kliniki wahają się przed zatrudnianiem młodych lekarzy, ponieważ nie jest jasne, czy placówka przetrwa w dłuższej perspektywie. Niemniej jednak w praktyce okazuje się, że rynek pracy dla lekarzy pozostaje stabilny: Absolwenci zazwyczaj bez problemu znajdują zatrudnienie, ponieważ kliniki nie są w stanie utrzymać działalności bez wystarczającej liczby lekarzy specjalistów i asystentów. Minimalne wymagania dotyczące liczby lekarzy specjalistów w poszczególnych grupach świadczeń oraz zapewnienie dyżurów przez całą dobę sprawiają, że personel medyczny jest niezbędny. Powstaje zatem system, który w większym stopniu opiera się na rotacji, współpracy regionalnej i jasnych wymaganiach jakościowych. Dla kształcenia podyplomowego oznacza to większą strukturę i różnorodność, dla szpitali jednak również wyzwania organizacyjne i ekonomiczne”.

Obecna niepewność związana z hybrydowymi DRG oraz nierozstrzygnięta kwestia finansowania kosztów rezerwowych powodują, że decyzje medyczne muszą być w coraz większym stopniu podejmowane pod kątem ekonomicznym – a właśnie to jest szczególnie krytyczne w regionach, w których reforma już teraz wywiera presję strukturalną.

„Presja ekonomiczna na szpitale w ubiegłym roku jeszcze bardziej się nasiliła. Nowe środki oszczędnościowe, niepełne wyrównania inflacyjne oraz ograniczone budżety na opiekę stanowią dodatkowe obciążenie dla szpitali. Wiele placówek działa obecnie ze znacznym deficytem – jest to stan, który najwyraźniej akceptuje się na szczeblu politycznym, aby przyspieszyć restrukturyzację. Jednocześnie nie jest jasne, jak konkretnie mają zostać wdrożone kluczowe elementy reformy, takie jak ryczałty za gotowość lub zintegrowane centra ratunkowe. Ta niepewność znacznie utrudnia planowanie. Szczególnie problematyczna jest sytuacja na oddziałach ratunkowych. Wynagrodzenie nie pokrywa nawet w przybliżeniu rzeczywistych kosztów, podczas gdy liczba pacjentów nadal rośnie – w tym znaczna część, która właściwie powinna być objęta opieką ambulatoryjną. W związku z tym nawet duże placówki borykają się z trudnościami ekonomicznymi, a mniejsze kliniki tym bardziej. Aby zmniejszyć presję ekonomiczną, kluczowe znaczenie miałoby niezawodne finansowanie opieki podstawowej i standardowej. Odpowiednia ryczałtowa opłata za gotowość mogłaby zapewnić, że placówki będą w stanie wypełniać swoje ustawowe obowiązki bez ponoszenia stałych strat. Jednocześnie placówki musiałyby sprawdzić, które obszary świadczeń są uzasadnione pod względem ekonomicznym i jakościowym, a które lepiej przekazać wyspecjalizowanym ośrodkom. Efektywność kosztowa nie może jednak oznaczać czerpania zysków z systemu opieki zdrowotnej – celem powinno być raczej zapewnienie stabilnej opieki, łączącej jakość medyczną z racjonalnością ekonomiczną”, stwierdza dr Fackeldey i dodaje:

„Hybrydowe DRG mają w zasadzie umożliwić międzysektorowe, uzasadnione medycznie rozliczanie. W praktyce nie jest jednak jasne, na ile stabilne będzie faktycznie finansowanie, jak przebiegać będzie rozróżnienie między opieką ambulatoryjną a szpitalną oraz w jaki sposób placówki szpitalne mają zapewnić niezbędne zasoby kadrowe i infrastrukturalne, jeśli ich utrzymanie nie będzie niezawodnie refinansowane. Dla wielu placówek powoduje to konflikt, w którym uzasadnione medycznie leczenie szpitalne staje się nieatrakcyjne ekonomicznie, podczas gdy zabiegi ambulatoryjne – niezależnie od indywidualnego profilu ryzyka – wydają się korzystniejsze finansowo. Zwiększa to ryzyko, że pacjenci będą kierowani na ścieżki opieki, które są kształtowane nie tyle przez kliniczną konieczność, co przez logikę wynagrodzeń. Jest to szczególnie problematyczne w szpitalach, które i tak znajdują się pod presją: gdy spada liczba przypadków, znoszone są grupy świadczeń, a jednocześnie finansowanie podstawowych struktur pozostaje niepewne, rośnie motywacja do przenoszenia zabiegów w miarę możliwości do tych kategorii, które zapewniają krótkoterminowe przychody. Do tego dochodzi fakt, że kwestia finansowania kosztów utrzymania – czyli tych struktur, które są niezbędne do zapewnienia bezpiecznej opieki przez całą dobę, 7 dni w tygodniu – nadal nie została ostatecznie wyjaśniona. Bez niezawodnego refinansowania, niezależnego od liczby przypadków, małe i średnie placówki wpadają w spiralę spadku rentowności, co ma bezpośredni wpływ na opiekę: oddziały ratunkowe stają się niestabilne, dyżury są ograniczane, a personel odchodzi. W tej sytuacji każda decyzja medyczna automatycznie staje się rozważaniem ekonomicznym, ponieważ każda dodatkowa usługa niesie ze sobą ryzyko poniesienia strat”.

Aby reforma nie doprowadziła do dalszej centralizacji kosztem obszarów wiejskich, konieczne są dostosowania strukturalne, które poważnie traktują specyfikę regionów wiejskich i stabilizują tam opiekę podstawową oraz ratunkową, zamiast stopniowo ją ograniczać. Kluczowe znaczenie ma przede wszystkim realistyczne finansowanie kosztów utrzymania sieci opieki. Bez tego podstawowego finansowania koszty te nieuchronnie wpadną w spiralę spadkową, która osłabi obszary wiejskie.

„W kluczowych gremiach systemu opieki zdrowotnej nadal brakuje silnej perspektywy klinicznej. Wiele osób uważa, że organizacje reprezentujące interesy szpitali są zbyt słabe, ponieważ choć wyrażają krytykę, rzadko przedstawiają konkretne, konstruktywne alternatywy. Zamiast propozycji zorientowanych na rozwiązania dominuje kultura sprzeciwu, która dodatkowo paraliżuje procesy reform. Ten schemat pojawia się nie tylko w sektorze szpitalnym, ale także w wielu debatach politycznych: jeszcze zanim treść propozycji jest w pełni znana, formuje się opór, podczas gdy brakuje realnych alternatyw – jest to problem strukturalny, który utrudnia reformy. Jednocześnie staje się jasne, że również wewnątrz szpitali nie zawsze zarządza się nimi w sposób profesjonalny i z wyprzedzeniem. Błędne decyzje podejmowane przez zarządy często pozostają bez konsekwencji, ponieważ organy nadzorcze – często obsadzone na gruncie politycznym – nie mają pełnego oglądu złożonych procesów zachodzących w systemie opieki zdrowotnej. Równolegle pojawia się pytanie, dlaczego Niemcy nadal utrzymują tak dużą liczbę kas chorych. Kraje takie jak Austria pokazują, że wystarczy kilka, sprawnie zorganizowanych kas, co pozwoliłoby zaoszczędzić znaczne koszty administracyjne. Dzięki konsekwentnej cyfryzacji efekt ten można by jeszcze wzmocnić. Reformy strukturalne są konieczne nie tylko na szczeblu politycznym, ale także w samych instytucjach, aby racjonalniej wykorzystywać zasoby i zapewnić systemowi przyszłościowość” – wyjaśnia dr Fackeldey.

W wielu regionach szpitale stają przed pytaniem, w jaki sposób sensownie rozdzielić usługi specjalistyczne. Jeśli poszczególne placówki zdobyły wysokie kompetencje w określonych dziedzinach – na przykład w endoprotezoplastyce lub chirurgii jelita grubego – podczas gdy inne placówki działają bez jasno określonych specjalizacji, nasuwa się kwestia ściślejszej współpracy.

Dr Fackeldey komentuje to następująco: „Możliwe są zarówno regionalne związki, w ramach których szpitale zachowują niezależność i koordynują między sobą świadczenia, jak i wspólne ośrodki skupiające specjalistyczne zabiegi. Oba modele mogą funkcjonować, o ile zostaną strategicznie zaplanowane i wdrożone z zachowaniem wysokich standardów jakości. Podstawowa idea odpowiada zasadzie grup świadczeń: nie każdy szpital powinien oferować wszystko, lecz to, co jest w stanie zapewnić w sposób niezawodny pod względem jakości. Złożone i planowe zabiegi powinny być wykonywane w placówkach o dużej liczbie przypadków i udokumentowanej wiedzy specjalistycznej, podczas gdy placówki podstawowej i standardowej opieki powinny skupiać się na opiece podstawowej w pobliżu miejsca zamieszkania. W praktyce logika ta często jednak napotyka przeszkody w postaci utrwalonych struktur oraz dążenia wielu placówek do samodzielnego świadczenia jak największej liczby usług. Jednocześnie istnieje ryzyko, że kryteria jakości ulegną osłabieniu, a placówki będą wykonywać zabiegi, do których w rzeczywistości nie są optymalnie przygotowane. W perspektywie długoterminowej nie ma alternatywy dla jasnej specjalizacji. Minimalne progi w takich dziedzinach jak endoprotezoplastyka, chirurgia naczyniowa czy złożona chirurgia jamy brzusznej mają właśnie wspierać ten rozwój. Jeśli szpitale będą gotowe do łączenia usług i podziału odpowiedzialności na poziomie regionalnym, może powstać system opieki, który będzie zarówno wysokiej jakości, jak i ekonomicznie opłacalny”.

Obecny pakiet reform stanowi jedynie początek bardziej kompleksowej reorganizacji sektora szpitalnego. Naprawdę decydujące zmiany strukturalne spodziewane są dopiero wraz z wejściem w życie ustawy ramowej, która ostatecznie określi grupy świadczeń, minimalne ilości oraz mechanizmy finansowania. Do tego czasu jako wstępna podstawa służą regionalne ekspertyzy: analizują one, jak szpitale są zorganizowane w poszczególnych obszarach, jakie zadania w zakresie opieki mogą realizować oraz gdzie występują nadwyżki lub niedobory mocy przerobowych. Analizy te są przydatne, ponieważ uwidaczniają specyfikę regionalną i zapewniają wstępną orientację.

„W kolejnym etapie zostanie ustalone na szczeblu politycznym, które placówki otrzymają poszczególne grupy świadczeń. Równolegle mają zostać wprowadzone nowe minimalne poziomy świadczeń lub znacznie podwyższone istniejące, na przykład w endoprotezoplastyce, chirurgii naczyniowej czy położnictwie. Wytyczne te mają na celu dalsze wspieranie specjalizacji oraz skupianie złożonych zabiegów w ośrodkach o wysokim poziomie wiedzy specjalistycznej. Dla wielu placówek oznacza to dodatkową presję, ponieważ w przyszłości nie będą mogły już oferować określonych usług. Szczególnie w dziedzinie chirurgii kręgosłupa pojawia się pytanie, czy rosnące minimalne limity mogą prowadzić do większej liczby operacji. Z fachowego punktu widzenia oczekuje się jednak raczej czegoś przeciwnego: jeśli mniej klinik będzie mogło przeprowadzać operacje, a możliwości będą ograniczone, terapia zachowawcza ponownie znajdzie się w centrum uwagi. Jednocześnie pacjenci muszą dostosować swoje oczekiwania, ponieważ nie każda dolegliwość da się rozwiązać operacyjnie w krótkim czasie. W porównaniu międzynarodowym widać, że Niemcy i tak wykonują w tej dziedzinie zbyt wiele zabiegów. Silniejsza centralizacja mogłaby zatem przyczynić się do bardziej uzasadnionego medycznie ustalania wskazań” – wyjaśnia dr Fackeldey, i tym samym kończymy naszą rozmowę.

Kierownik Centrum Leczenia Przepuklin w Maindreieck przy Klinice Kitzinger Land, uznanego w całym regionie ośrodka zajmującego się złożonymi przepuklinami ściany brzucha.
Odpowiedzialność za Oddział Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Wnętrznościowej tej samej kliniki, w ramach której Centrum Leczenia Przepuklin jest organizacyjnie zakorzenione.
Stosowanie minimalnie inwazyjnych metod leczenia przepuklin (TAPP, IPOM, fundoplikacja), a także technik otwartych, takich jak Shouldice, Lichtenstein, Sublay oraz separacja komponentów według Ramireza.
Wdrażanie zróżnicowanego, dostosowanego do potrzeb pacjenta „tailored approach” zgodnie z aktualnymi wytycznymi.
Kwalifikacje w zakresie chirurgii ogólnej, jamy brzusznej i chirurgii jamy brzusznej specjalistycznej, a także dodatkowe szkolenia z medycyny sportowej, proktologii, chiropraktyki i koloproktologii (EBSQ).
Zaangażowanie naukowe poprzez aktywny udział w pracach towarzystw chirurgicznych i gremiów eksperckich.
Leczenie całego spektrum przepuklin, w tym przepuklin bliznowych, przepuklin przełykowych i parastomalnych.
Wykorzystanie nowoczesnej laparoskopii 3D oraz systemów endoskopowych o wysokiej rozdzielczości.
Udział w zewnętrznych programach zapewnienia jakości (Herniamed) oraz ustrukturyzowane kontrole pooperacyjne.
Prowadzenie uznanego ośrodka stażowego w zakresie chirurgii przepuklin, cieszącego się dużym zainteresowaniem w krajach niemieckojęzycznych.

Reforma obarczona ryzykiem: czy planowane struktury szpitalne są uzasadnione z medycznego punktu widzenia?