Ręka i przedramię tworzą razem funkcjonalną całość i są połączone przez nadgarstek. Ruchy dłoni są w większości wywoływane przez mięśnie pochodzące z przedramienia. Tylko smukłe ścięgna mięśni znajdują się bezpośrednio w dłoni. Częściowo ścięgna są otoczone pochewkami ścięgnistymi, które chronią je i zmniejszają tarcie.
Trzy główne nerwy dłoni to nerw promieniowy (nervus radialis), nerw pośrodkowy (nervus medianis) i nerw łokciowy (nervus ulnaris).
Można wyróżnić trzy obszary dłoni:
Kostka nadgarstkowa (Carpus) z 8 kośćmi nadgarstka (Ossa carpi, Karpalia):
Kości nadgarstka są połączone ze sobą więzadłami i ułożone w dwóch rzędach:
- Kości nadgarstka w rzędzie proksymalnym: kość łódeczkowata (Os scaphoideum), kość księżycowata (Os lunatum), kość trójkątna (Os triquetrum), kość grochowata (Os pisiforme)
- Kości nadgarstka w rzędzie dystalnym: kość trapezowa (Os trapezium), kość trapezoidalna (Os trapezoideum), kość głowowa (Os capitatum), kość haczykowata (Os hamatum).
Śródręcze (Metacarpus) z 5 kośćmi śródręcza (Ossa metacarpi):
Kości śródręcza są połączone stawami z dystalnym rzędem kości nadgarstka. W przypadku tych kości rurkowych można wyróżnić podstawę, trzon i głowę.
5 palców (Digiti manus) z 14 kośćmi palców:
Pięć palców to kciuk (Pollex), palec wskazujący (Index), palec środkowy (Digitus medius), palec serdeczny (Digitus anularis) i mały palec (Digitus minimus). Palce (z wyjątkiem dwuczłonowego kciuka) składają się z paliczka proksymalnego (Phalanx proximalis), paliczka środkowego (Phalanx media) i paliczka dystalnego (Phalanx distalis).
Kości palców, podobnie jak kości śródręcza, są kośćmi rurkowymi z podstawą, trzonem i głową. Kciuk jest połączony z kością nadgarstka poprzez staw siodłowy kciuka, dzięki czemu może przyjąć pozycję opozycyjną (możliwość opozycji) względem pozostałych palców, co umożliwia chwyt pęsety. W pozostałych czterech palcach znajdują się 3 stawy palcowe, które posiadają więzadła boczne.
Zastawka nadgarstkowa składa się z częściowych stawów, które działają razem jako jednostka funkcjonalna. Ludzka zastawka nadgarstkowa składa się z proksymalnej części między kością promieniową a proksymalnym rzędem kości nadgarstka oraz z dystalnej części między proksymalnym a dystalnym rzędem kości nadgarstka.
Częstymi schorzeniami w okolicy dłoni są choroba Dupuytrena (Morbus Dupuytren, przykurcz Dupuytrena – choroba tkanki łącznej dłoni, w której na wewnętrznej powierzchni dłoni pojawiają się guzki i pasma) oraz zespół cieśni nadgarstka (Carpaltunnelsyndrom). Zespół cieśni nadgarstka należy do zespołów ucisku nerwów (zespołów cieśni); w tym przypadku nerw środkowy jest uciskane w cieśni nadgarstka po stronie zginaczy.
Inną chorobą, która może wystąpić w dłoni, jest zespół Raynauda, w którym palce rąk lub stóp nagle stają się zimne lub drętwieją. Częściej dotyczy to palców rąk. Z powodu zaburzeń w małych naczyniach krwionośnych w tej chorobie zmniejsza się dopływ krwi do kończyn.
Częstymi złamaniami w okolicy dłoni są złamanie kości łódeczkowatej (złamanie kości łódeczkowatej), które często powstaje w wyniku amortyzowania upadku wyprostowaną dłonią, ale w konsekwencji nierzadko jest błędnie interpretowane przez pacjenta jako skręcenie, a także złamanie kości promieniowej w pobliżu dłoni (złamanie kości promieniowej).
Urazy nerwów dłoni i przedramienia również nie są rzadkością. Najczęściej powstają one w wyniku ran ciętych. W okolicy dłoni często występują również schorzenia ścięgien (palec strzelający lub zapalenie pochewki ścięgna de Quervaina, szczególna postać zapalenia pochewki ścięgna).
Ręka może być dotknięta zarówno artrozą (zwłaszcza artrozą stawu siodłowego kciuka lub artrozą ryzową), jak i reumatyzmem.
Anatomia dłoni pokazuje, jak zbudowana jest ludzka dłoń jako wysoce rozwinięty układ. Dłoń składa się z 27 kości, w tym ośmiu kości nadgarstka, które są ułożone w dwóch rzędach, w tym struktury takie jak kość trójkątna. Kości dłoni wraz z 14 kośćmi palców i paliczkami palców tworzą ruchomą część ludzkiej dłoni. Anatomicznie dłoń można podzielić na trzy części, przy czym śródręcze łączy się z kością nadgarstkową, a palce dłoni uzupełniają jej funkcję.
Mięśnie dłoni ściśle współpracują z mięśniami i stawami, a także ścięgnami prostowników dłoni, aby umożliwić ruchy. Solidna płytka ścięgnista i grupy silniejszych mięśni zapewniają mocny chwyt, podczas gdy ruchomość dłoni jest precyzyjnie dostrojona. Funkcja chwytania, obok zginania palców, ma decydujące znaczenie dla codziennych czynności. Dłoń jest bardzo złożona, ponieważ około 17 000 receptorów czuciowych umożliwia precyzyjne odczuwanie bodźców.
Struktury naczyniowe i nerwowe, takie jak tętnica promieniowa, tętnica łokciowa i nerw łokciowy, zaopatrują dłoń i są niezbędne do jej funkcjonowania. Wierzch dłoni i nasada małego palca dodatkowo przyczyniają się do stabilności i motoryki małej. Ruchy od przedramienia do dłoni są wyzwalane przez mięśnie przedramienia. Ogólnie rzecz biorąc, dłoń i nadgarstek tworzą funkcjonalnie zgrany system, który jest niezbędny do precyzji i kontroli.
Jaka jest budowa anatomiczna dłoni?
Anatomia dłoni obejmuje kości nadgarstka, kości śródręcza i kości palców. Łącznie dłoń składa się z 27 kości, które są połączone ze sobą za pomocą stawów.
Jaką funkcję pełni dłoń?
Funkcją dłoni jest precyzyjny ruch i chwytanie. Palce i kciuk umożliwiają zarówno delikatne, jak i silne ruchy.
Jaką rolę odgrywają ścięgna w dłoni?
Ścięgna łączą mięśnie z kośćmi i przenoszą siłę na palce. Ścięgna zginające i prostujące umożliwiają ruch palców.
Czym jest zespół cieśni nadgarstka?
Zespół cieśni nadgarstka to schorzenie, w którym dochodzi do ucisku nerwu pośrodkowego w cieśni nadgarstka. Powoduje to ból i drętwienie dłoni.
Jakie schorzenia mogą dotyczyć dłoni?
Do najczęstszych schorzeń należą artroza, zapalenie ścięgien i zespół cieśni nadgarstka. Mogą one ograniczać ruchomość dłoni.
