Operacja hemoroidów: kiedy ten niewielki zabieg przynosi ogromną ulgę

To jeden z ostatnich wielkich tematów tabu w naszym społeczeństwie: dolegliwości w okolicy odbytu. A przecież miliony ludzi cierpią z powodu powiększonych hemoroidów. Pieczenie, swędzenie, wydzielina i krwawienia sprawiają, że codzienne życie staje się prawdziwą udręką. Wiele osób z powodu wstydu zwleka z wizytą u lekarza – często przez lata. Jednak gdy maści i kąpiele nie przynoszą już ulgi, operacja hemoroidów jest często jedyną drogą do trwałego pozbycia się dolegliwości.

Każdy je ma – ale kiedy stają się problemem?

Hemoroidy same w sobie nie są chorobą, lecz ważnymi poduszkami naczyniowymi, które wraz z mięśniem zwieracza uszczelniają jelito. Dopiero gdy krew w nich się gromadzi i powiększają się, mówi się o chorobie hemoroidalnej. Lekarze dzielą ją na cztery stopnie:

• Stopień 1 i 2: niewielkie powiększenie, które często można jeszcze skutecznie leczyć poprzez zmianę diety, obliterację lub podwiązanie gumką.

• Stopień 3: Hemoroidy wysuwają się na zewnątrz podczas wypróżniania, ale cofają się (częściowo ręcznie).

• Stopień 4: Poduszeczki naczyniowe znajdują się trwale przed odbytem i nie da się ich już wsunąć z powrotem.

Najpóźniej od stadium 3 proktolodzy często zalecają zabieg chirurgiczny, ponieważ metody zachowawcze osiągają tutaj swoje granice, a jakość życia jest znacznie ograniczona.

Klasyczne czy nowoczesne: metody operacyjne

Nowoczesna proktologia oferuje różne procedury, które są indywidualnie dostosowane do potrzeb pacjenta. Cel jest zawsze ten sam: usunięcie lub zszycie nadmiaru tkanki i przywrócenie naturalnej anatomii.

1. Klasyczna hemoroidektomia (np. według Milligana-Morgana): polega na chirurgicznym wycięciu powiększonych węzłów. Rana pozostaje zazwyczaj otwarta, aby mogła się lepiej zagoić (gojenie wtórne). Metoda ta jest uważana za bardzo dokładną i charakteryzuje się niskim odsetkiem nawrotów, wymaga jednak nieco dłuższego okresu gojenia.

2. Metoda z użyciem zszywacza (według Longo): nowoczesna, często mniej bolesna metoda. Za pomocą specjalnego zszywacza (staplera) usuwa się pasek błony śluzowej powyżej hemoroidów, a wypadającą tkankę niejako „podnosi”, czyli ponownie umieszcza w jej pierwotnym położeniu. Ponieważ w obszarze operacyjnym znajduje się mniej nerwów bólowych, bóle pooperacyjne są często mniejsze.

3. Zabiegi minimalnie inwazyjne (np. laser lub HAL-RAR): W nowszych metodach tętnice zasilające są lokalizowane za pomocą ultradźwięków i celowo podwiązane (HAL) lub tkanka jest marszczona (RAR). Stosuje się również zabiegi laserowe w celu zmniejszenia hemoroidów od wewnątrz. Metody te są szczególnie łagodne dla wrażliwej błony śluzowej odbytu.

Po operacji: cierpliwość się opłaca

Obawa przed bólem po operacji jest zazwyczaj większa niż w rzeczywistości, dzięki nowoczesnym metodom leczenia bólu. Niemniej jednak gojenie się w tym wrażliwym obszarze ciała wymaga czasu i dyscypliny. Decydujące znaczenie dla powodzenia leczenia ma miękka konsystencja stolca. Konieczna jest dieta bogata w błonnik (łupiny psyllium, dużo warzyw) i odpowiednie nawodnienie. Ważna jest również higiena: po wypróżnieniu obszar ten należy delikatnie spłukać letnią wodą – należy unikać wilgotnego papieru toaletowego lub agresywnych mydeł.

Podsumowanie: poprawa jakości życia

Osoby, które decydują się na operację, często żałują tylko jednego: że nie zrobiły tego wcześniej. Wskaźniki powodzenia są wysokie, a uczucie ulgi związane z możliwością ponownego siedzenia bez bólu, jazdy na rowerze lub uprawiania sportu znacznie przeważa nad niedogodnościami związanymi z krótkim okresem rekonwalescencji. Otwarta rozmowa ze specjalistą (proktologiem) to pierwszy krok w kierunku uwolnienia się od cichego cierpienia.