Pacjenci z zaburzeniem napadowego objadania się cierpią na regularnie występujące napady objadania się. Spożywają wtedy duże ilości jedzenia i mają poczucie utraty kontroli nad swoim zachowaniem żywieniowym. Nie stosują regularnie metod odchudzania, przez co często cierpią na otyłość. O otyłości mówi się przy BMI > 30,0 kg/m². Wiele osób cierpi na otyłość, a tendencja ta rośnie. Na najcięższa postać otyłości (BMI > 40 kg/m², stopień 3) cierpi od 1 do 1,2 procent osób.
Więcej informacji oraz listę klinik zajmujących się zaburzeniami napadowego objadania się można znaleźć poniżej.
Autor artykułu specjalistycznego
Leading Medicine Guide Redaktion
Kody ICD dla tej choroby: F50.3, F50.4
Przegląd artykułów
Jak powstaje zaburzenie związane z napadowym objadaniem się (uzależnienie od jedzenia)?
W rozwoju i utrzymywaniu się zaburzenia objadania się biorą udział różne czynniki psychospołeczne i biologiczne, takie jak np.:
- Przesadne przywiązywanie wagi do wyglądu zewnętrznego
- Niezadowolenie z sylwetki
- Podwyższony wskaźnik BMI
- Niska samoocena
- Objawy depresji
- Niewielkie wsparcie społeczne
Zaburzenie związane z napadowym objadaniem się jest klasyfikowane zgodnie z ICD-10 jako atypowa bulimia nervosa (F 50.3) lub jako napady objadania się w przypadku innych zaburzeń psychicznych (F 50.4).
28 na 1000 dziewcząt i kobiet zapada w ciągu swojego życia na zaburzenie związane z napadowym objadaniem się @ New Africa /AdobeStock
Leczenie zaburzenia objadania się
Zarówno w przypadku otyłości, jak i zaburzeń związanych z napadowym objadaniem się konieczne są przede wszystkim następujące działania:
- Środki dietetyczne
- Sport
- Terapia ruchowa
- Psychoedukacja
- Środki chirurgiczne
W psychoterapii metodą z wyboru jest zmodyfikowana terapia behawioralna. Na pierwszym planie znajdują się zdrowe nawyki żywieniowe oraz analiza zakupów, gotowania i spożywania posiłków.
Terapia ruchowa odgrywa ważną rolę w leczeniu zaburzeń związanych z napadowym objadaniem się @ Kletr /AdobeStock
Cele leczenia zaburzeń związanych z napadowym objadaniem się
Cele leczenia zaburzeń związanych z napadowym objadaniem się to:
- Normalizacja zachowań żywieniowych
- Normalizacja masy ciała
- Poprawa umiejętności radzenia sobie z konfliktami i relacjami
Indywidualna i grupowa terapia psychologiczna może pomóc w osiągnięciu tych celów. Dzięki temu pacjenci mogą zmierzyć się ze swoimi trudnościami.
Możliwe trudności to:
- Dostrzeganie i wyrażanie własnych potrzeb w relacjach
- Radzenie sobie w sytuacjach konfliktowych
Jeśli pacjenci z zaburzeniami odżywiania mają do dyspozycji lepsze możliwości rozwiązywania konfliktów i regulacji emocji, nie muszą już uciekać się do jedzenia.
W warunkach szpitalnych lub półszpitalnych wspólne posiłki również przeciwdziałają objawowemu zachowaniu żywieniowemu.
