Elastografię prostaty wykonuje się wraz z konwencjonalnym badaniem ultrasonograficznym i badaniem dopplerowskim w przypadku
- niejasnym podwyższeniu poziomu PSA (antygenu specyficznego dla prostaty),
- niejasnych wyników badania palpacyjnego prostaty,
- wcześniejszej biopsji prostaty bez wykrycia nowotworu oraz
- utrzymującego się podejrzenia raka u pacjentów wysokiego ryzyka w ramach badań profilaktycznych (rodzinne przypadki raka prostaty)
.

Rysunek 1: Kolorowe przedstawienie elastyczności tkanki prostaty
Ocena niepokojących wyników badań prostaty nadal stanowi problem diagnostyczny. Niepokojące wyniki to na przykład wysoki poziom PSA lub stwardnienie wyczuwalne podczas badania palpacyjnego.
Badanie prostaty za pomocą ultrasonografii przez odbyt (TRUS) nie przyniosło oczekiwanego przełomu diagnostycznego.
Elastografia prostaty jest dodatkową metodą obrazowania opartą na TRUS. Ułatwia ona wyjaśnienie podejrzanych wyników badań prostaty.
Taka elastografia jest
- nie jest bolesna,
- nie wiąże się z ekspozycją na promieniowanie i
- nie wymaga żadnego specjalnego przygotowania pacjenta.
Badanie to nie różni się znacząco od konwencjonalnego TRUS. Trwa jednak nieco dłużej.
Lekarz najpierw wykonuje konwencjonalne badanie TRUS.
W przypadku elastografii na prostatę wywierany jest ledwo wyczuwalny nacisk. Specjalny czujnik ciśnienia w głowicy rejestruje rozciągliwość tkanki. Następnie urządzenie wyświetla zmierzone wartości w kolorze na standardowym obrazie ultrasonograficznym.
W ten sposób lekarz może wykryć w badaniu ultrasonograficznym podejrzane stwardnienia, których nie da się wyczuć palpacyjnie.
Elastografia prostaty nie wiąże się z żadnym ryzykiem ani skutkami ubocznymi. Nie jest konieczne leczenie po badaniu.
W połączeniu z badaniem TRUS i badaniem dopplerowskim w większości przypadków uzyskuje się szczegółowy obraz wyników badania prostaty.
Ilustracja 2
W przypadku podejrzenia raka prostaty konieczne jest pobranie próbki tkanki (= biopsja) z prostaty. Lekarz wykonuje wówczas zazwyczaj tzw. biopsję losową. W tym celu pobiera próbki tkanki mniej więcej na ślepo z obszarów, w których z pewnym prawdopodobieństwem można spodziewać się raka.
Elastografia może być wykorzystywana podczas biopsji do nawigacji w czasie rzeczywistym. Lekarz pobiera następnie próbki pod kontrolą wzroku z podejrzanych obszarów. Znacznie zwiększa to dokładność biopsji, a tym samym pozwala uniknąć powtórnych biopsji.