Kardiologia gotowa na przyszłość, rozszerzenie zakresu zabiegów interwencyjnych, partnerstwa strategiczne i siła strukturalna w kontekście reformy szpitalnej – wywiad z ekspertem, prof. Frankiem Breuckmannem

Klinika Kitzinger Land pozyskała w osobie profesora dr. med. Franka Breuckmanna uznanego na arenie międzynarodowej kardiologa, który wnosi do regionu kardiologię na najwyższym poziomie akademickim. Jako ordynator oddziału medycyny wewnętrznej łączy w sobie wieloletnie doświadczenie kliniczne, dogłębną wiedzę naukową oraz niezwykłą pasję do opieki nad pacjentami. Prof. dr Breuckmann jest jednym z czołowych specjalistów w dziedzinie medycyny sercowo-naczyniowej – ze szczególnym uwzględnieniem chorób wieńcowych, leczenia zawałów serca i nowoczesnej obrazowania serca.

Prof. dr Breuckmann już wcześnie zaangażował się w tworzenie ustrukturyzowanej opieki doraźnej w przypadku niejasnych bólów w klatce piersiowej. Jako współautor pierwszego oficjalnego stanowiska w sprawie utworzenia tzw. „Chest Pain Units” w Niemczech, w decydujący sposób przyczynił się do tego przyszłościowego rozwoju. Jego działalność przyczynia się do dziś do poprawy wskaźnika przeżywalności pacjentów z zawałem serca. Ten doświadczony lekarz intensywnej terapii i medycyny ratunkowej wykorzystuje swoje wszechstronne kompetencje również w leczeniu udarów mózgu: ścisła współpraca między kardiologią a neurologią – zwłaszcza w certyfikowanym oddziale udarowym kliniki – umożliwia szybką, interdyscyplinarną opiekę na najwyższym poziomie. Prof. dr Breuckmann przywiązuje szczególną wagę do nowoczesnej diagnostyki: tomografia komputerowa serca, rezonans magnetyczny serca i inne metody obrazowania odgrywają kluczową rolę w jego codziennej pracy.

Dzięki jego międzynarodowym kwalifikacjom w tej dziedzinie choroby sercowo-naczyniowe mogą być wcześnie wykrywane i indywidualnie leczone – również w ramach programów profilaktycznych i badań kontrolnych. Pacjenci korzystają z opieki na najwyższym poziomie, opartej na najnowszych osiągnięciach naukowych – w połączeniu z indywidualnym podejściem i głębokim zrozumieniem indywidualnych potrzeb. Przechodząc do kliniki Kitzinger Land, prof. dr Breuckmann nie tylko wzmocnił profil usług kardiologicznych w regionie, ale także jasno pokazał, że: wysoce specjalistyczna medycyna na międzynarodowym poziomie jest możliwa również poza dużymi klinikami uniwersyteckimi – tam, gdzie ludzie żyją.

Redakcja Leading Medicine Guide miała okazję porozmawiać z prof. dr Breuckmannem o nowościach w kardiologii, a także o restrukturyzacji całej kliniki.

Klinika Kitzinger Land wyznacza jasny kierunek dla przyszłości opieki kardiologicznej: dzięki rozbudowie supernowoczesnego pracownia cewnikowania serca placówka znacznie poszerza swoje możliwości interwencyjne – zwłaszcza w zakresie chorób wieńcowych i zabiegów strukturalnych na sercu. Jednocześnie strategiczna fuzja z partnerską kliniką Main-Klinik Ochsenfurt z dniem 1 stycznia 2026 r. stanowi znaczący krok w kierunku wydajnej, połączonej sieci opieki, która w sposób ukierunkowany wykorzystuje synergię medyczną. W kontekście ogólnokrajowej reformy szpitalnej klinika nie tylko stawia czoła zmianom strukturalnym, ale także aktywnie pełni rolę pioniera: poprzez innowacje, współpracę interdyscyplinarną oraz przyszłościową koncepcję opieki, łączącą regionalną siłę z uniwersyteckimi standardami. 

Planowane jest utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa komunalnego z dniem 1 stycznia 2026 r. Regularna działalność ma zostać rozpoczęta od 1 stycznia 2027 r. W międzyczasie należy wyjaśnić liczne kwestie organizacyjne i koncepcyjne. Celem fuzji jest połączenie istniejących zasobów i wykorzystanie potencjału synergii. Obie placówki szpitalne mają nadal dysponować centralnymi strukturami opieki. 

Zarówno w Kitzingen, jak i w Ochsenfurcie planowane jest utrzymanie oddziałów ratunkowych, chirurgii ogólnej, medycyny wewnętrznej oraz oddziałów intensywnej terapii. Istniejące specjalizacje medyczne – takie jak kardiologia i położnictwo w Kitzingen oraz urologia w Ochsenfurt – również mają zostać zachowane. Tłem tej decyzji jest między innymi zbliżająca się ogólnokrajowa reforma szpitalna, która wejdzie w życie 1 stycznia 2027 r. Niesie ona ze sobą wyzwania strukturalne i ekonomiczne, szczególnie dla mniejszych szpitali, a jednym z jej celów jest większa specjalizacja usług medycznych. Od początku 2025 r. prof. dr Frank Breuckmann i jego zastępca dr Andreas Cramer sprawują kierownictwo medyczne w klinice Kitzinger Land. W obliczu zbliżającej się reformy szpitalnej stoją przed nimi ambitne zadania strukturalne i strategiczne. 

Prof. dr Breuckmann wyjaśnia: „Planowana fuzja naszej kliniki z kliniką partnerską ma na celu stworzenie dla obu placówek wymiernej wartości dodanej dla pacjentów. Dzięki połączeniu wiedzy medycznej z różnych specjalizacji powstaje szersza i wysokiej jakości struktura opieki. Możemy wspólnie korzystać z najnowocześniejszych technologii i lepiej koordynować ofertę terapeutyczną w obu placówkach. Kolejną zaletą jest to, że personel może być zatrudniany w różnych placówkach. Umożliwia to nie tylko ściślejszą współpracę, ale także wspólne leczenie złożonych przypadków. W ten sposób pacjenci korzystają z najwyższej kompetencji fachowej i strukturalnej obu placówek – niezależnie od tego, gdzie aktualnie się znajdują. Ponadto fuzja pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie istniejących struktur: powielające się zasoby mogą być lepiej wykorzystywane lub w perspektywie zlikwidowane, co zwalnia zasoby na nowe usługi diagnostyczne lub terapeutyczne.

Celem jest takie zarządzanie opieką nad pacjentami, aby skrócić odległości, ale jednocześnie zachować obie lokalizacje kliniki. W ten sposób zapewniamy podstawową opiekę w pobliżu miejsca zamieszkania i uzupełniamy ją specjalistycznymi usługami w poszczególnych lokalizacjach. Ostatecznie realizujemy tym samym to, czego często wymaga się w teorii: większą centralizację usług medycznych – jednak bez konieczności polegania na strukturach i bliskości kliniki uniwersyteckiej. Pokazujemy, że taki rozwój można wdrożyć również na obszarze gminnym. Tylko dzięki takiej konsolidacji możliwe będzie w przyszłości trwałe utrzymanie dotychczasowego zakresu usług medycznych. Wymaga to szpitala o wielkości odpowiadającej wymaganiom różnych grup usług. W ten sposób możemy w sposób ukierunkowany dalej rozbudowywać i pogłębiać poszczególne obszary. Nasz obszar działania obejmuje przede wszystkim powiat Kitzingen oraz części sąsiedniego powiatu Würzburg. W regionie Würzburga działają jednak inni duzi dostawcy, w tym klinika uniwersytecka jako placówka zapewniająca kompleksową opiekę oraz szpital Klinik Würzburg Mitte. Dzięki fuzji włączylibyśmy się więc do już zróżnicowanej sieci opieki i sensownie ją uzupełnilibyśmy”. 

---

Klinika Kitzinger Land dysponuje 200 łóżkami i zatrudnia około 730 pracowników. Rocznie leczy się tam około 10 000 pacjentów w trybie stacjonarnym i wykonuje około 5 000 zabiegów operacyjnych. Klinika Main-Klinik Ochsenfurt dysponuje 140 łóżkami i zatrudnia około 500 pracowników. Rocznie przeprowadza się tam około 6 500 zabiegów szpitalnych i około 4 000 operacji.

---

Fuzja kliniki Kitzinger Land z kliniką Main-Klinik Ochsenfurt otwiera szerokie możliwości synergii medycznej i strukturalnej. Główną zaletą jest wspólne wykorzystanie wiedzy specjalistycznej: w przyszłości wyspecjalizowani lekarze oraz wykwalifikowany personel pielęgniarski będą mogli pracować we wszystkich placówkach, co poprawi bezpieczeństwo opieki, a jednocześnie pozwoli na bardziej efektywne planowanie zatrudnienia. 

Pojawiają się również korzyści technologiczne: nie ma potrzeby utrzymywania podwójnego zapasu dużego sprzętu medycznego, można go wykorzystywać w sposób bardziej ukierunkowany i utrzymywać na wysokim poziomie dzięki wspólnym inwestycjom. Zwiększa to rentowność i umożliwia rozwój najnowocześniejszych metod leczenia. Pod względem strukturalnym obie placówki zyskują dzięki skoordynowanym modelom opieki. W ten sposób można na przykład celowo połączyć oddziały ratunkowe, oddziały intensywnej terapii i oddziały specjalistyczne, aby uniknąć nadmiernych mocy produkcyjnych i szybciej kierować pacjentów do najbardziej odpowiedniej placówki. Ponadto połączenie procesów administracyjnych i logistycznych pozwala na usprawnienie struktur bez ograniczania jakości opieki lub dostępności. https://www.youtube.com/watch?v=hte-RxdS1OU

„Nie da się w tej formie wprowadzić wyraźnego podziału zgodnie z mottem: »Klinika Kitzinger Land oferuje to, czego brakuje klinice Ochsenfurt – i odwrotnie«. Chodzi raczej o partnerstwo, w ramach którego należy celowo wykorzystywać synergię i uzupełniające się struktury. Celem jest fuzja na równych prawach, w której obie placówki odgrywają równorzędną rolę. W obu placówkach zapewniony zostanie tzw. minimalny zakres usług – oznacza to, że zarówno podstawowa opieka internistyczna, jak i chirurgia ogólna, opieka w nagłych wypadkach oraz związane z tym usługi intensywnej terapii mają być zapewnione na stałe.

Te minimalne standardy istnieją już dziś w obu placówkach. Ponadto poszczególne kliniki kładą nacisk na dodatkowe specjalizacje. Na przykład w Kitzingen działa kardiologia interwencyjna – w tym dwa pracownie cewnikowania serca – i w ramach fuzji byłaby ona kontynuowana wyłącznie tam, ponieważ istnieje już niezbędna infrastruktura. Podobnie klinika Kitzinger Land jest pod względem infrastruktury wyspecjalizowana w opiece w zakresie ginekologii i położnictwa. Fuzja nie ma więc na celu po prostu likwidacji lub przeniesienia usług, ale ich wzmocnienie i kontynuację tam, gdzie istnieją już solidne struktury. W ten sposób zapewniona zostanie nie tylko jakość opieki medycznej, ale także stabilna opieka w pobliżu miejsca zamieszkania dla mieszkańców obu regionów” – wyjaśnia prof. dr Breuckmann. 

---

Reforma szpitali, uchwalona w październiku 2024 r. przez Federalne Ministerstwo Zdrowia, ma na celu poprawę jakości opieki szpitalnej, a jednocześnie zapewnienie stabilnej opieki medycznej, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Jednocześnie reforma opiera się na ocenie, że obecna liczba około 1700 szpitali w Niemczech – najwyższa w Europie gęstość placówek i łóżek – powoduje nadwyżki strukturalne, które wiążą się ze znacznymi nakładami finansowymi.

---

Nowe laboratorium kardiologii interwencyjnej umożliwia rozszerzenie zakresu zabiegów interwencyjnych, co znacznie poprawia opiekę doraźną nad pacjentami z chorobą wieńcową oraz wrodzonymi wadami serca. Obejmują one między innymi złożone zabiegi wieńcowe, takie jak leczenie chorób wielonaczyniowych, przewlekłych całkowitych niedrożności oraz implantacji stentów wysokiego ryzyka. 

„Nowe laboratorium kardiologii interwencyjnej stanowi znaczący postęp w regionalnej opiece kardiologicznej i zostało zaprojektowane specjalnie w celu jeszcze szybszego i bardziej kompleksowego leczenia pacjentów, zwłaszcza tych w stanach nagłych. Kluczowym aspektem jest tutaj całodobowa dostępność w przypadku ostrych zawałów serca. Utworzenie drugiego laboratorium cewnikowania serca stworzyło warunki, dzięki którym nawet podczas dłuższych zabiegów elektrofizjologicznych lub planowych w każdej chwili dostępne są wystarczające możliwości leczenia nagłych przypadków. Podczas gdy dotychczas pojedyncze laboratorium mogło być w niektórych przypadkach zajęte przez wiele godzin przez złożone procedury, obecnie oba laboratoria mogą być wykorzystywane w sposób elastyczny – jedno z naciskiem na opiekę w nagłych wypadkach i zawałach serca, drugie raczej na zabiegi planowe i elektrofizjologiczne.

Bliskość nowego laboratorium do oddziału ratunkowego, diagnostyki czynnościowej kardiologii oraz budowanego obecnie oddziału intensywnej terapii tworzy zwartą, wysoce wyspecjalizowaną jednostkę ratunkową. Również pod względem technicznym oba laboratoria są na najwyższym poziomie – dysponują identycznym sprzętem, dzięki czemu można elastycznie wykonywać wszelkiego rodzaju zabiegi kardiologiczne. Dodatkowo wprowadzono nowe możliwości terapeutyczne, takie jak stosowanie systemów wspomagania serca, na przykład tzw. terapia Impella z mikro-pompą osiową do leczenia wstrząsu kardiogennego (metoda mechanicznego wspomagania krążenia). „Również w przypadku szczególnie złożonych zabiegów, takich jak silnie zwapniałe naczynia lub przewlekłe niedrożności naczyń, laboratorium oferuje nowe możliwości dzięki procedurom takim jak litotrypsja i podwójne obrazowanie wewnątrznaczyniowe” – mówi prof. dr Breuckmann i dodaje: 

„Ponadto zakres usług jest stale rozszerzany. Oprócz leczenia strukturalnych chorób serca – takich jak interwencyjne zamykanie małych ubytków przegrody międzyprzedsionkowej – obejmuje to również planowane wprowadzenie terapii interwencyjnych w przypadku nadciśnienia tętniczego oraz rozszerzenie działalności o terapie zastawki AV. Na szczególną uwagę zasługuje również integracja zabiegów chirurgicznych z pracownią cewnikowania: teraz wszczepia się tu również rozruszniki serca, defibrylatory i złożone systemy agregatów. Aby sprostać tym wymaganiom, nowe laboratorium zostało zaprojektowane nie tylko jako konwencjonalne laboratorium cewnikowe, ale jako sala operacyjna hybrydowa o klasie oczyszczania powietrza 1b – połączenie najnowocześniejszej techniki interwencyjnej i infrastruktury chirurgicznej. W ten sposób klinika zabezpiecza swoją przyszłość, kładąc wyraźny nacisk na grupy usług obejmujące opiekę w przypadku ostrego zawału serca, interwencje wieńcowe, terapii rytmu serca (w tym ablacji i EPU) oraz strukturalnych chorób serca – całościowy pakiet, który zarówno pod względem medycznym, jak i infrastrukturalnym znacznie wykracza poza dotychczasowe standardy”. 

Większość pacjentów leczonych w pracowni cewnikowania serca cierpi na chorobę wieńcową lub związane z nią zaburzenia krążenia. Właśnie na tym polega główny cel opieki oddziału: ostre zespoły wieńcowe i zawały serca muszą być szybko diagnozowane i natychmiast leczone. 

Prof. dr Breuckmann wyjaśnia: „Ta grupa pacjentów stanowi trzon opieki kardiologicznej, ponieważ są oni przyjmowani w trybie nagłym, a następnie pozostają pod dalszą opieką szpitalną – w zależności od stopnia zaawansowania choroby i rodzaju interwencji. W ramach planowanej fuzji powstaną dodatkowe zasoby, które umożliwią zarówno pobyt tych pacjentów w szpitalu, jak i ukierunkowane dalsze leczenie. Dokładny podział pacjentów na poszczególne placówki jest obecnie ustalany w ramach kompleksowej koncepcji medycznej. Celem jest takie zaplanowanie ścieżek leczenia, aby idealnie pasowały do danego profilu działalności. Ma to na celu osiągnięcie jeszcze bardziej efektywnego zarządzania pacjentami między obiema placówkami. Co ciekawe, już dziś pacjenci pochodzą nie tylko z powiatu Kitzingen, ale coraz częściej również z sąsiedniego regionu Würzburga i jego okolic.

Biorąc pod uwagę rosnące czasy oczekiwania i ograniczone możliwości innych placówek, można słusznie założyć, że w przyszłości z połączonej, wysokiej jakości oferty opieki skorzysta więcej pacjentów spoza regionu – zwłaszcza w przypadku złożonych lub specjalistycznych zabiegów kardiologicznych. Dzięki zmianom strukturalnym i technicznym w nowej strukturze kliniki można oczekiwać znacznej poprawy opieki nad pacjentami zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej. W perspektywie krótkoterminowej rozbudowane wyposażenie techniczne, w szczególności nowe laboratorium cewnikowania serca, prowadzi do szybszej i dokładniejszej diagnostyki oraz leczenia w medycynie ratunkowej. Pacjenci z ostrymi zdarzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał serca lub zaburzenia rytmu serca, skorzystają na szybszej interwencji, co zwiększa szanse na przeżycie i zmniejsza ryzyko powikłań”. 

Obecne zmiany związane z reformą szpitalną i towarzyszącą jej tendencją do centralizacji są w wielu miejscach postrzegane z niepokojem – zwłaszcza w odniesieniu do ich wykonalności dla klinik, lekarzy i pacjentów. 

„Chociaż cel, jakim jest poprawa opieki medycznej poprzez koncentrację na określonych kompetencjach podstawowych, jest zasadniczo zrozumiały, to w praktyce jego realizacja okazuje się niezwykle złożona. Wiele szpitali, zwłaszcza tych, które nie są placówkami o pełnym zakresie usług, prawdopodobnie nie będzie w stanie w pełni utrzymać dotychczasowego zakresu usług. Zamiast tego mają one skupić się na określonych usługach podstawowych, mając nadzieję, że dzięki większej liczbie przypadków w tych obszarach uda się również podnieść jakość – jednak nie jest pewne, czy rzeczywiście się to uda. Ograniczenia te powodują, że oferta poszczególnych klinik będzie się znacznie różnić.

Dla pacjentów oznacza to niekiedy dłuższe dojazdy, ponieważ usługi, które dotychczas były oferowane w pobliżu miejsca zamieszkania, w przyszłości będą dostępne tylko w bardziej oddalonych, wyspecjalizowanych placówkach. Jednocześnie pojawia się pytanie, czy ośrodki te dysponują w ogóle niezbędnymi możliwościami, aby przyjąć dodatkowe grupy pacjentów – zwłaszcza w obecnych warunkach dotkliwego niedoboru wykwalifikowanego personelu, który już dawno przestał dotyczyć wyłącznie placówek podstawowej i standardowej opieki zdrowotnej, ale w równym stopniu dotyczy również placówek o maksymalnym zakresie opieki oraz klinik uniwersyteckich”, wyjaśnia prof. dr Breuckmann, zwracając również uwagę na problem związany z wymaganymi liczbami przypadków: 

„Kolejną kwestią, która dotychczas była często pomijana w dyskusji, jest interpretacja liczby przypadków. Często nie uwzględnia się faktu, że liczbę przypadków należy przeliczyć na faktycznie pracujących chirurgów lub lekarzy prowadzących. Może się więc zdarzyć, że klinika wykazuje wprawdzie ogólnie wysoką liczbę przypadków, ale są one rozłożone na wielu chirurgów – co oznacza, że pojedynczy lekarz może ostatecznie zdobyć mniej doświadczenia operacyjnego niż jego kolega w mniejszej placówce o mniejszym zatrudnieniu.

Wprowadzenie minimalnych wymagań dla określonych grup świadczeń ma wprawdzie przeciwdziałać tej problematyce, nie zapobiega jednak temu, że rzeczywista sytuacja w zakresie opieki medycznej znacznie różni się w zależności od placówki. Ponadto przewidziane prawem grupy usług wraz z odpowiednimi wymogami strukturalnymi nadal nie są ostatecznie zdefiniowane. Ta niepewność znacznie utrudnia klinikom opracowanie rzetelnych koncepcji medycznych dotyczących fuzji lub rozwoju lokalizacji. Reforma utknęła w martwym punkcie i dopóki nie pojawią się jasne wytyczne, przyszłość wielu placówek pozostaje niepewna. Związane z tym ryzyko planistyczne jest wysokie – zarówno dla specjalistycznych oddziałów medycznych, jak i dla opieki nad pacjentami jako całości”. 

W porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi, gdzie już od dłuższego czasu w wielu specjalizacjach znacznie więcej zabiegów przeprowadza się ambulatoryjnie, sytuacja w Niemczech wygląda inaczej. Struktury w tym kraju nie da się przenieść wprost, ponieważ są one zasadniczo inaczej zbudowane. 

„Chociaż ambulatoryzacja odgrywa coraz większą rolę również w Niemczech, nie jest ona bezpośrednio powiązana z grupami świadczeń, tak jak ma to miejsce w sektorze stacjonarnym. Ambulatoryzacja jest raczej równoległym zjawiskiem, które przebiega niezależnie od tego, w jakich grupach świadczeń działa dany szpital. Niemniej jednak pojawiają się już pierwsze nakładania się – na przykład w przypadku tak zwanych hybrydowych DRG. Są to usługi, które mogą być świadczone zarówno ambulatoryjnie, jak i stacjonarnie. W zależności od tego, w jakiej strukturze opieki są one oferowane, kryteria grup świadczeń mają zastosowanie lub nie. Ta strefa przejściowa stawia kliniki przed poważnymi wyzwaniami, ponieważ wymaga nie tylko zmian organizacyjnych, ale także strategicznego dostosowania do systemu, który obecnie wciąż się zmienia.

Powstaje pewna presja, aby określone usługi oferować w miarę możliwości ambulatoryjnie – niezależnie od tego, czy w praktyce warunki do tego są już powszechnie spełnione. Nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rozwój ten należy zasadniczo oceniać negatywnie. Potencjalną zaletą jest z pewnością to, że personel pielęgniarski, który jest silnie obciążony pracą stacjonarną, zwłaszcza w ramach dyżurów nocnych, mógłby zostać odciążony dzięki strukturom ambulatoryjnym. Uwolnione w ten sposób zasoby można by następnie wykorzystać w sposób ukierunkowany w obszarach, w których opieka stacjonarna jest absolutnie niezbędna. „W idealnym przypadku doprowadziłoby to do rzadszych odwołań w tych krytycznych obszarach z powodu braku personelu – co stanowiłoby niebagatelny wkład w zapewnienie opieki” – zauważa krytycznie prof. dr Breuckmann. 

Rozważania na temat ewentualnej fuzji obu klinik sięgają już kilku lat wstecz – znacznie dłużej, niż mogłoby się wydawać na podstawie obecnego projektu reformy rządu federalnego. 

„Wymiana poglądów stała się konkretnie intensywniejsza w ciągu ostatnich dwóch lat, czyli mniej więcej od 2022 roku. Początkowo temat ten był w dużej mierze niezależny od planowanej reformy szpitalnej i związanych z nią regulacji dotyczących grup świadczeń. Reforma ta znacznie przyspieszyła jednak od tego czasu dążenia do połączenia i podkreśliła konieczność restrukturyzacji. Mimo że organy polityczne – odpowiednie rady powiatowe oraz wspólna komisja powiatowa – wyraziły zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa komunalnego (GKU), za pośrednictwem którego ma nastąpić fuzja, proces ten nie został jeszcze formalnie zakończony. Do momentu ostatecznego podpisania umowy pozostaje pewne ryzyko. Zgoda na utworzenie GKU stanowi jednak ważny kamień milowy: jest to podstawa, na której obaj właściciele szpitali mogą przekształcić swoje placówki we wspólną strukturę. Celem tej fuzji jest nie tylko stworzenie synergii i połączenie kompetencji, ale przede wszystkim zapewnienie długoterminowego bezpieczeństwa opieki zdrowotnej w regionie.

Szczególnie dla kardiologii oznacza to znaczne wzmocnienie: połączenie personelu, know-how i infrastruktury technicznej obu placówek ma umożliwić stworzenie wydajnego, przyszłościowego oddziału, który sprosta wymaganiom nowej struktury grup usług. Ponadto kluczowym motywem jest zabezpieczenie obu lokalizacji szpitali. Jest to kluczowe zadanie w zakresie opieki zdrowotnej, zwłaszcza dla placówek gminnych – szczególnie w kontekście rosnącej presji na wiele mniejszych szpitali, dysponujących mniej niż 200 łóżkami. Placówki te często mają trudności z spełnieniem wymagań reformy dotyczących struktury i personelu, co prowadzi do sytuacji, w której nie wszędzie można już zagwarantować regionalną opiekę zdrowotną. Fuzja ma zatem nie tylko sens ekonomiczny i medyczny, ale przede wszystkim ma stanowić jasny sygnał: regionalna opieka społeczna pozostaje możliwa – jeśli wspólnie podążymy nowymi ścieżkami”, wyjaśnia prof. dr Breuckmann na zakończenie naszej rozmowy.

Bardzo dziękujemy, prof. dr Breuckmann, za te przyszłościowe informacje!