Wywiad z dr. med. Bernhardem Drummerem – możliwości terapeutyczne w leczeniu otyłości: interdyscyplinarne podejścia do trwałej utraty wagi

Dr med. Bernhard Drummer jest ordynatorem oddziału chirurgii ogólnej w szpitalu Klinikum Forchheim – Fränkische Schweiz i posiada ponad 30-letnie doświadczenie operacyjne. Jako uznany ekspert w dziedzinie chirurgii otyłości współtworzył Centrum Leczenia Otyłości Górnej Frankonii, które od maja 2022 r. posiada certyfikat Niemieckiego Towarzystwa Chirurgii Ogólnej i Wewnętrznej jako centrum kompetencji w zakresie chirurgii otyłości. Zakres leczenia obejmuje zabiegi chirurgiczne, takie jak rękaw żołądkowy i bypass żołądkowy, a także balon żołądkowy, który jest zakładany bez operacji i znieczulenia. Ponadto centrum oferuje nadzorowany przez lekarzy, zachowawczy program odchudzania.

Tutaj interdyscyplinarny zespół złożony z lekarzy, dietetyków, terapeutów ruchowych i psychologów towarzyszy pacjentom w długoterminowej perspektywie – kładąc nacisk na nowe nawyki życiowe i zapobieganie nawrotom. Dr Drummer posiada również wyjątkowe doświadczenie w chirurgii minimalnie inwazyjnej, zwłaszcza w leczeniu chorób refluksowych. Już od 1997 roku wykonuje wszystkie operacje refluksu techniką laparoskopową. Również klasyczne zabiegi chirurgii ogólnej – na przykład w przypadku przepuklin, chorób tarczycy lub innych dolegliwości brzusznych – należą do zakresu usług pod jego kierownictwem. Dzięki integracyjnemu i skoncentrowanemu na pacjencie podejściu dr Drummer łączy nowoczesne metody z głębokim zrozumieniem indywidualnych potrzeb osób dotkniętych chorobą – zapewniając trwałe wyniki i odczuwalną poprawę jakości życia. Redakcja Leading Medicine Guide przeprowadziła z dr. Drummerem fascynującą rozmowę na temat otyłości.

Otyłość, czyli chorobliwa nadwaga, jest jednym z największych wyzwań zdrowotnych XXI wieku. Zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2, nadciśnienia, udarów mózgu i niektórych rodzajów nowotworów. Według WHO problem ten dotyczy ponad 650 milionów dorosłych na całym świecie, a w Niemczech około 25%. Przyczyną jest długotrwała nierównowaga między spożyciem a wydatkowaniem kalorii, a także czynniki genetyczne, hormonalne, psychospołeczne i środowiskowe. Chociaż na początku zaleca się zmiany stylu życia, takie jak zdrowe odżywianie i aktywność fizyczna, znaczna nadwaga często wymaga leczenia medycznego. Aby osiągnąć trwałe rezultaty, często konieczne są zabiegi chirurgiczne, takie jak bypass żołądkowy lub operacja rurkowania żołądka. Otyłość nie tylko obniża jakość życia, ale także obciąża system opieki zdrowotnej. Dlatego ważne są specjalistyczne, holistyczne podejścia terapeutyczne, które oprócz chirurgii promują również długotrwałe zmiany zachowań. Nowoczesna chirurgia otyłości oferuje obiecujące opcje terapeutyczne dzięki koncepcjom multidyscyplinarnym. 

Kiedy pacjent z nadwagą zgłasza się do lekarza, ten najpierw przeprowadza dokładny wywiad, aby ustalić przyczyny i potencjalne czynniki ryzyka nadwagi. 

„Z reguły pacjent z chęcią zmniejszenia masy ciała nie przychodzi bezpośrednio do mnie ani do jednego z moich kolegów z chirurgii otyłości. Oczywiście są wyjątki – na przykład gdy ktoś z ogromną nadwagą i ostrymi, zagrażającymi życiu chorobami współistniejącymi szuka naszej pomocy i konieczne jest szybkie działanie medyczne. W takich przypadkach następuje natychmiastowe skierowanie do chirurga. Jednak w normalnych okolicznościach ta bezpośrednia droga nie byłaby sensowna. Najpierw ważne jest właściwe zaklasyfikowanie pacjenta, aby w ogóle móc ocenić, które opcje redukcji wagi są najbardziej odpowiednie. W tym celu pacjent jest najpierw kierowany do naszej koordynatorki ds. otyłości. Ona zapoznaje się z indywidualną sytuacją: jaka jest waga? Jakie są choroby współistniejące? Gdzie leży główny problem? W tym celu pacjenci otrzymują również specjalną broszurę zawierającą wszystkie niezbędne informacje. Zebrane dane są następnie omawiane w ramach tzw. spotkania ds. otyłości – interdyscyplinarny zespół składający się z doradcy ds. cukrzycy, dietetyka, koordynatora ds. otyłości i co najmniej jednego chirurga wspólnie udziela porad. W ten sposób można indywidualnie zdecydować, czy należy podjąć działania zachowawcze, czyli terapię żywieniową, czy też rozważyć zabieg chirurgiczny. Kiedy pacjent mówi: „Jestem za gruby, chcę coś zmienić”, otrzymuje od nas – o ile nie jest to nagły przypadek medyczny – najpierw e-mailem lub osobiście podręcznik zawierający wszystkie ważne informacje. Dzięki temu może się przygotować i zebrać pierwsze istotne dane. Z tymi dokumentami pacjent przychodzi następnie na pierwszą rozmowę, podczas której wspólnie zastanawiamy się, co w ogóle jest wykonalne i sensowne. Wiele osób nie wie dokładnie, co dzieje się z ich ciałem – wiedzą tylko, że przybrały na wadze. Aby uzyskać pełny obraz sytuacji, potrzebujemy jednak rzetelnych informacji. „W przeciwnym razie już pierwsze kroki zajęłyby nam wiele godzin” – wyjaśnia dr Drummer na początku naszej rozmowy, a następnie opisuje, jakie rozwiązania w zakresie niezbędnej zmiany diety oferuje Centrum Adipostias w Górnej Frankonii:

„Jeśli chodzi o działania terapeutyczne w zakresie żywienia, dysponujemy dobrze przygotowanym zespołem dietetycznym. Obejmuje to między innymi kursy gotowania oraz indywidualne i internetowe porady żywieniowe. Z reguły pacjenci prowadzą szczegółowy dziennik żywieniowy przez dwa do trzech tygodni: Co jedzą, co piją i w jakich ilościach? Analizujemy to – sprawdzamy na przykład spożycie kalorii, udział węglowodanów lub inne nietypowe wzorce – a następnie omawiamy to podczas osobistej lub cyfrowej konsultacji. Oferujemy programy takie jak Optifast lub inne ustrukturyzowane podejścia. Naszym celem jest zawsze indywidualne, tzw. „tailored-approach” leczenie – czyli plan terapii dostosowany do potrzeb pacjenta. Każdy pacjent jest inny, dlatego też musimy indywidualnie oceniać, w jakim kierunku zmierza terapia. Oczywiście na operacjach można przede wszystkim zarobić, ale to nigdy nie może być nadrzędnym celem – i u nas tak nie jest. Bo kto operuje pochopnie, bez upewnienia się, czy pacjent naprawdę się do tego nadaje, raczej nie osiągnie długoterminowych sukcesów. Kolejną ważną kwestią jest sytuacja psychiczna. W wielu przypadkach nadwaga ma podłoże psychologiczne – ten aspekt nie może i nie zostanie w żadnym wypadku pominięty w naszej koncepcji”. 

Otyłość ma w dłuższej perspektywie negatywny wpływ na jakość życia i długość życia osób dotkniętych tą chorobą pod wieloma względami. Po pierwsze, nadmierna ilość tkanki tłuszczowej prowadzi do wielu chorób współistniejących, które dotyczą zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. 

Częstymi chorobami towarzyszącymi otyłości są cukrzyca typu 2, spowodowana insulinoopornością, która znacznie zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Nadciśnienie tętnicze sprzyja miażdżycy, zawałowi serca i udarowi mózgu – głównym przyczynom zgonów. Duża masa ciała obciąża stawy, zwłaszcza kolana i biodra, co powoduje artrozę, ból i ograniczoną mobilność. Zwiększa się również ryzyko raka jelita grubego, piersi i macicy. Choroby układu oddechowego, takie jak zespół obturacyjnego bezdechu sennego, prowadzą do złej jakości snu, senności w ciągu dnia i problemów sercowo-naczyniowych. Choroby wątroby, zwłaszcza niealkoholowe stłuszczenie wątroby (NAFLD), mogą prowadzić do marskości wątroby. Ponadto otyłość ma duży wpływ na zdrowie psychiczne. 

„Współpracujemy ze specjalistami z dziedziny psychologii, których zaangażowaliśmy jako stałych partnerów. Nie wykonujemy u nas żadnej operacji bez uprzedniej oceny psychologicznej lub psychiatrycznej. Badanie przeprowadzone przez specjalistę jest decydującym krokiem w całym procesie leczenia. Nadwagi – podobnie jak anoreksji – nie da się leczyć wyłącznie fizycznie. Czynniki psychologiczne niemal zawsze odgrywają znaczącą rolę. Kto próbuje to zignorować, naraża się na ryzyko, że w dłuższej perspektywie terapia nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. Niestety, często zdarza się, że pacjenci są poddawani operacji zbyt pochopnie, bez wystarczającego uwzględnienia aspektu psychicznego.

W takich przypadkach może dojść do krótkotrwałej utraty wagi, ale trwały efekt zazwyczaj nie następuje, a wielu pacjentów w dalszym przebiegu ponownie doświadcza problemów zdrowotnych. Dlatego stawiamy na podejście multidyscyplinarne. Obejmuje ono u nas nie tylko opiekę psychologiczną, ale także ustrukturyzowany program ćwiczeń fizycznych. Same zabiegi operacyjne to za mało – otyłość wymaga holistycznej terapii. W naszym centrum mamy silny zespół zaangażowanych specjalistów z różnych dziedzin, którzy ściśle ze sobą współpracują. Chirurg powinien być zawsze ostatnim etapem leczenia. Wszelkie inne podejście nie miałoby sensu z medycznego punktu widzenia – a często wynikałoby raczej z motywacji ekonomicznych. U nas jednak na pierwszym planie stoi odpowiedzialność wobec pacjenta” – podkreśla dr Drummer. 

Leczenie otyłości obejmuje wiele różnych podejść, które różnią się w zależności od stopnia zaawansowania choroby, indywidualnych uwarunkowań pacjenta i ewentualnych chorób współistniejących. Wybór odpowiedniej metody zależy od różnych czynników, takich jak BMI (wskaźnik masy ciała), obecność chorób współistniejących oraz gotowość pacjenta do pracy nad swoim stylem życia. 

W przypadku pacjentów, u których środki zachowawcze nie przynoszą pożądanego skutku i którzy cierpią na ciężką otyłość (BMI powyżej 40 lub powyżej 35 w przypadku chorób współistniejących, takich jak cukrzyca lub nadciśnienie), można rozważyć zabiegi chirurgiczne. Do najpopularniejszych zabiegów należą bypass żołądkowy i rurka żołądkowa. Zabiegi te mają na celu zmniejszenie objętości żołądka, aby ograniczyć spożycie pokarmu i szybciej osiągnąć uczucie sytości. Również tzw. chirurgia metaboliczna, która wpływa przede wszystkim na metabolizm, może być opcją, zwłaszcza w przypadku współistnienia chorób takich jak cukrzyca typu 2. 

Dr Drummer opisuje kryteria, które są ważne przy wyborze odpowiedniej metody operacyjnej: „Przy wyborze między rurką żołądkową a bypassem kluczową rolę odgrywają indywidualne nawyki żywieniowe. Pacjenci spożywający duże ilości słodkich produktów zazwyczaj odnoszą mniejsze korzyści z tzw. rurki żołądkowej, ponieważ zabieg ten zmniejsza co prawda objętość żołądka, ale nie zmienia znacząco trawienia i wchłaniania składników odżywczych. W takich przypadkach bardziej odpowiedni może być bypass żołądkowy. W tej procedurze nie tylko żołądek jest znacznie zmniejszany, ale także wyłączana jest część jelita cienkiego, co znacznie ogranicza wchłanianie składników odżywczych.

W planowaniu terapii należy również uwzględnić obecność przyczyn hormonalnych, takich jak choroby nadnerczy, lub czynniki stresu psychicznego. Tylko na podstawie dokładnej oceny interdyscyplinarnej można opracować indywidualnie dostosowaną koncepcję terapeutyczną. Często przygotowania trwają kilka miesięcy w ramach ustrukturyzowanego programu, który łączy elementy medyczne, żywieniowe, psychologiczne i ruchowe. Takie podejście jest zgodne z koncepcją multimodalną (MMK) wymaganą przez kasy chorych. Podczas gdy w przypadku ekstremalnie wysokich wartości BMI może istnieć pierwotne wskazanie do operacji, w centrum zasadniczo zwraca się uwagę, aby wszyscy pacjenci przeszli przez te etapy przygotowawcze. Przeprowadzona pochopnie operacja bez solidnych przygotowań nie jest uważana za skuteczną. Wybór odpowiedniej metody operacyjnej zależy w każdym przypadku od sposobu odżywiania. Pacjenci, którzy spożywają raczej duże porcje sycących potraw bogatych w węglowodany, nie cierpią na zgagę i nie mają przepukliny przeponowej, mogą w pewnych okolicznościach kwalifikować się do operacji rękawowej resekcji żołądka. Decydujące znaczenie ma zawsze ustrukturyzowana klasyfikacja w ramach specjalistycznego ośrodka, w którym w sposób interdyscyplinarny opracowuje się indywidualnie dostosowany model leczenia”. 

W przygotowaniach do operacji bariatrycznej coraz większą rolę odgrywa również farmakologiczna redukcja masy ciała za pomocą tzw. analogów GLP-1, zwłaszcza w postaci tzw. „zastrzyku odchudzającego”, znanego pod nazwami handlowymi takimi jak Wegovy. 

„W codziennej praktyce klinicznej zastrzyk ten jest stosowany u pacjentów z otyłością 3. stopnia jako część przygotowań do operacji. Celem jest wstępna redukcja masy ciała, o około 10 do 20 kilogramów, w celu zmniejszenia ryzyka operacyjnego. Mniejsza ilość tłuszczu w jamie brzusznej oznacza więcej miejsca w jamie brzusznej oraz lepszą widoczność i swobodę ruchów podczas zabiegu, co pozytywnie wpływa na bezpieczeństwo i przebieg operacji. Równolegle z tym zastosowaniem medycznym rośnie jednak liczba osób z jedynie umiarkowaną nadwagą, które stosują te leki przez ograniczony czas – na przykład w ramach trzymiesięcznej kuracji. Często korzystają z tego osoby, które mają nadzieję, że będzie to dla nich motywacją i pomocą w rozpoczęciu zmiany stylu życia. Z medycznego punktu widzenia nie ma zasadniczo żadnych zastrzeżeń co do takiego krótkotrwałego stosowania, o ile nie występują przeciwwskazania.

Wiele osób odczuwa dzięki zmniejszonemu spożyciu pokarmów zwiększone poczucie własnej skuteczności, co z kolei może prowadzić do pozytywnych zmian w zachowaniu – na przykład do zwiększonej aktywności fizycznej. Jednocześnie należy jednak zwrócić uwagę na ograniczenia tej terapii farmakologicznej. Trwały efekt pojawia się tylko wtedy, gdy jednocześnie na stałe zmienia się nawyki życiowe. Bez towarzyszącej zmiany diety i aktywności fizycznej odstawienie leków prowadzi w wielu przypadkach do tzw. efektu odbicia, w którym utracona waga zostaje ponownie przybrana.

Efekt ten jest porównywalny z innymi tymczasowymi środkami pomocniczymi, takimi jak balonik żołądkowy, których działanie również ustaje, gdy tylko przestaje się je stosować. Ponadto obserwuje się potencjalne skutki uboczne. W ostatnim czasie odnotowano na przykład możliwe zaburzenia widzenia związane ze stosowaniem analogów GLP-1, przy czym takie doniesienia są obecnie nadal weryfikowane naukowo. „Zastrzyk odchudzający może być sensownym uzupełnieniem kompleksowej koncepcji leczenia w przypadku znacznej nadwagi – zwłaszcza w celu zminimalizowania ryzyka przed operacją. Jednak jako samodzielny środek bez towarzyszących zmian zachowań jego korzyści pozostają ograniczone” – wyjaśnia dr Drummer. 

Jeśli chodzi o złożoność zabiegów bariatrycznych, z chirurgicznego punktu widzenia rękaw żołądkowy i bypass żołądkowy można dobrze porównać. Oba zabiegi od dawna należą do standardu operacyjnego w wyspecjalizowanych ośrodkach. Bypass żołądkowy charakteryzuje się ogólnie nieco wyższym odsetkiem powikłań niż rurka żołądkowa, co jednak w codziennej praktyce klinicznej jest łatwe do opanowania. 

„Rękaw żołądkowy można zazwyczaj bezpiecznie wykonać niezależnie od budowy ciała. Trudniejsze jest wykonanie bypassu żołądkowego u pacjentów z ekstremalną otyłością, u których dostępna przestrzeń operacyjna jest mocno ograniczona. W takich przypadkach często najpierw wykonuje się rękaw żołądkowy, aby zminimalizować ryzyko. Po pierwszej udanej redukcji masy ciała można w późniejszym terminie przejść na zabieg pomostowania żołądka.

To dwuetapowe podejście jest szczególnie wskazane u pacjentów z bardzo dużą nadwagą. Przekształcenie w bypass może być konieczne również w przypadku poważnych dolegliwości, takich jak silna zgaga po operacji rurki żołądkowej. Obie procedury, rurka żołądkowa i bypass, są wykonywane mniej więcej równie często. Istnieją jeszcze inne, mniej popularne metody, jednak zazwyczaj te dwie główne procedury pozwalają na skuteczne i trwałe leczenie. W ramach przygotowań przedoperacyjnych pacjentów z dużym otyłością, zwłaszcza przy bardzo wysokich wartościach wskaźnika masy ciała wynoszących 70 lub więcej, niezbędna jest wstępna redukcja masy ciała.

W tym celu można na przykład zastosować balon żołądkowy, aby osiągnąć umiarkowaną utratę wagi. Dodatkowo przez kilka tygodni stosowana jest dieta bogata w białko, składająca się z bezwęglowodanowych koktajli. Celem jest zmniejszenie wątroby i obniżenie ciśnienia w jamie brzusznej, aby w ten sposób poprawić warunki do przeprowadzenia zabiegu z minimalnym ryzykiem powikłań. „To indywidualnie dostosowane podejście – tzw. »Tailored Approach« – stanowi podstawę bezpiecznej i skutecznej chirurgii otyłości” – wyjaśnia dr Drummer. 

Po operacji bariatrycznej, takiej jak ta wykonywana na przykład u pacjenta z dużą nadwagą, którego waga początkowa wynosiła około 180 kilogramów, rozpoczyna się intensywna faza redukcji wagi. 

„Często najpierw wykonuje się zabieg rurkowania żołądka, a później, jeśli są ku temu warunki, przekształca się go w bypass żołądkowy. W pierwszym roku po zabiegu można zazwyczaj spodziewać się utraty wagi o około 25 do 30 kilogramów, przy czym różnice indywidualne mogą być znaczne. Po operacji niezbędna jest ustrukturyzowana opieka pooperacyjna. Obejmuje ona regularne porady żywieniowe oraz kontrole lekarskie. Ponieważ zabieg zmienia wchłanianie składników odżywczych, pacjenci muszą przez całe życie przyjmować suplementy zawierające określone witaminy i minerały. Niezbędne są regularne badania krwi, kontrola ogólnego stanu zdrowia, ocena skóry oraz obserwacja ewentualnych objawów niedoborów, takich jak wypadanie włosów lub zmęczenie. Ścisła opieka pomaga uniknąć niedożywienia i powikłań zdrowotnych.

Kolejnym ryzykiem jest stabilność psychiczna osób dotkniętych chorobą. Kryzysy osobiste – na przykład problemy rodzinne, rozstania lub doświadczenia związane z utratą bliskich – mogą sprawić, że pacjenci powrócą do starych nawyków. Uciekanie się do nadmiernego jedzenia jako emocjonalnej rekompensaty nie jest w tym przypadku rzadkością” – mówi dr Drummer i dodaje: 

„Otyłość jest chorobą przewlekłą, wymagającą dożywotniej opieki terapeutycznej. Skuteczna redukcja masy ciała wyłącznie za pomocą środków chirurgicznych nie wystarczy, jeśli podstawowe zachowania żywieniowe lub nawyki życiowe nie ulegną trwałej zmianie. Wielu pacjentów przez lata przyzwyczaiło się do nieaktywnego i niezdrowego trybu życia, z którego trudno się wyrwać. Dlatego wsparcie behawioralne ze strony psychologów jest kluczowym elementem każdej terapii. Celem jest rozpoznanie utrwalonych nawyków i wypracowanie nowych, zdrowszych zachowań. Trwały sukces terapeutyczny można osiągnąć jedynie dzięki złożonemu połączeniu zabiegów chirurgicznych, opieki psychologicznej, poradnictwa żywieniowego i terapii ruchowej”. 

W kontekście otyłości i chorób związanych z odżywianiem znaczącą rolę odgrywa przemysł spożywczy. Dzisiejszy nadmiar wysoko przetworzonych, bogatych w cukier i tłuszcz produktów w znacznym stopniu przyczynia się do wzrostu nadwagi w populacji. Podczas gdy dawniej w wielu gospodarstwach domowych gotowano samodzielnie, a żywność była postrzegana jako coś cennego, obecnie jedzenie stało się w wielu przypadkach produktem masowym przeznaczonym do szybkiego spożycia – tanim, dostępnym wszędzie i agresywnie promowanym. Zmiana ta ma głęboki wpływ na zachowania żywieniowe, zwłaszcza wśród dzieci i grup społecznie defaworyzowanych. 

Dr Drummer wypowiada się na ten temat bardzo krytycznie: „Szczególnie problematyczne jest to, że wiele produktów skierowanych specjalnie do dzieci jest reklamowanych jako zdrowe – na przykład poprzez wskazanie zawartości mleka lub witamin – chociaż w rzeczywistości wyróżniają się one przede wszystkim wysoką zawartością cukru i tłuszczu. Rodzice, którzy nie potrafią odnaleźć się w zalewie sprzecznych komunikatów, z trudem rozpoznają, co faktycznie jest zdrowe, a co nie. Szczególnie w przypadku osób o niższym poziomie wykształcenia często brakuje krytycznego dystansu wobec takich komunikatów reklamowych, co prowadzi do podejmowania rzekomo dobrych decyzji w oparciu o błędne informacje.

Ponadto w wielu placówkach edukacyjnych brakuje systematycznej edukacji żywieniowej i praktycznych zajęć, takich jak kursy gotowania, które wcześnie uświadamiają dzieciom, jak różnorodne i smaczne może być zdrowe odżywianie. Istnieje co prawda kilka inicjatyw, ale przeważnie w ramach projektów non-profit lub wynikających z prywatnego zaangażowania. W dużej mierze brakuje powszechnej, obowiązkowej integracji tej tematyki z edukacją szkolną. Do tego dochodzi wpływ samego przemysłu spożywczego, który kieruje się silnymi interesami gospodarczymi. Znaczną rolę odgrywa tu lobbing. Wiele działań w zakresie polityki zdrowotnej, takich jak wprowadzenie podatku od cukru lub zaostrzenie przepisów dotyczących reklamy produktów dla dzieci, jest hamowanych przez presję ekonomiczną lub wdrażanych w niewystarczającym stopniu. Kampanie reklamowe często formalnie nie są skierowane do dzieci, ale do dorosłych, na przykład poprzez połączenie dziecięcych głosów lub postaci z kreskówek z opiniami dorosłych.

W ten sposób omija się wymogi prawne, nie tracąc przy tym wpływu na dziecięcą grupę docelową. Konieczna byłaby zmiana sposobu myślenia całego społeczeństwa, która zaczynałaby się już w przedszkolu i konsekwentnie przebiegała przez cały system edukacji. Tylko w ten sposób można by w dłuższej perspektywie ugruntować zdrowe nawyki żywieniowe. W przemyśle spożywczym aspekty zdrowotne niestety często ustępują miejsca interesom ekonomicznym. Odpowiedzialność za zdrowe odżywianie nie może zatem spoczywać wyłącznie na konsumentach. Bez działań politycznych, zaangażowania społecznego i zmian strukturalnych wiele osób, zwłaszcza dzieci, pozostaje zdanych na system, który systematycznie sprzyja nadwadze i niezdrowemu trybowi życia”. 

---

Centrum Leczenia Otyłości Górnej Frankonii

Centrum Leczenia Otyłości Górnej Frankonii przy Klinice Forchheim – Frankońska Szwajcaria ma ponad 25-letnie doświadczenie w leczeniu znacznej nadwagi i jest uznawane za uznane centrum kompetencji. Obecny certyfikat potwierdza wysokie standardy jakości w diagnostyce, multimodalnych podejściach terapeutycznych i interdyscyplinarnym wsparciu. Wkrótce odbędzie się ponowna certyfikacja – ważny krok w celu zapewnienia ciągłego przestrzegania i dalszego rozwoju kryteriów medycznych i organizacyjnych. Dzięki temu centrum pozostanie również w przyszłości niezawodnym partnerem w zakresie holistycznej i zrównoważonej opieki nad osobami otyłymi.

---

Apel do osób z dużą nadwagą, aby poddały się leczeniu, może być skuteczny tylko wtedy, gdy nie jest kierowany do nich wyłącznie z zewnątrz. Decydujące znaczenie ma to, aby chęć zmiany wynikała z własnego wnętrza. Ani presja, ani dobre rady same w sobie nie prowadzą do celu. Jest to raczej długa, często żmudna droga, która prowadzi przez świadomą konfrontację z własną sytuacją i gotowość do zmiany. 

„Pomocna jest w tym rozmowa z osobą godną zaufania – najlepiej posiadającą wiedzę medyczną lub psychologiczną. Zmiana udaje się tylko wtedy, gdy jest zrozumiana, pożądana i poparta własnym zaangażowaniem. Dlatego bezpośrednie apele – „Poddaj się operacji”, „Jedz mniej” lub „Zrób coś dla swojego zdrowia” – zazwyczaj nie przynoszą efektu. Kto decyduje się na leczenie, musi podążać tą drogą z przekonania. W rzeczywistości często dzieje się to dopiero wtedy, gdy dolegliwości stały się bardzo dotkliwe lub wszystkie inne strategie radzenia sobie zawiodły – czasami dopiero po latach. Jednocześnie od lat wyraźnie rośnie liczba osób z otyłością. Dotyczy to nie tylko dorosłych, ale także dzieci i młodzieży. Przyczyny leżą w nadmiernej podaży przemysłowo produkowanej żywności o wysokiej zawartości cukru oraz w coraz mniej aktywnym trybie życia.

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu spędzanie większości dnia na świeżym powietrzu było czymś oczywistym – dziś wiele dzieci spędza wolny czas przed ekranami. Świat cyfrowy stał się dla wielu substytutem prawdziwych doświadczeń. Jakość życia jest coraz częściej definiowana w kategoriach wirtualnych: gra na konsoli symulująca wspinaczkę na Mount Everest zastępuje prawdziwą wędrówkę. Zmiany widać również w codziennych obserwacjach: podczas gdy dawniej dzieci bawiły się na świeżym powietrzu godzinami, dziś często rodzice stoją obok i interweniują, gdy tylko w zabawie pojawia się odrobina brudu lub piasku. Nadmierna opieka i życie w pomieszczeniach wiążą się ze spadkiem aktywności fizycznej i zmianą postrzegania własnego ciała. Kontakt z naturą, świadomość własnego ciała, samodzielny ruch – wszystko to schodzi coraz bardziej na dalszy plan”, krytykuje dr Drummer i dodaje: 

„W kontekście tych zmian społecznych coraz częściej pojawia się pytanie o długoterminowe samopoczucie. Chociaż średnia długość życia jest dziś znacznie wyższa niż jeszcze 60 lat temu, dłuższe życie nie oznacza automatycznie zdrowszego. Otyłość wpływa nie tylko na zdrowie fizyczne, ale także na jakość życia – nawet jeśli wiele osób dotkniętych tym problemem prawie nie odczuwa tej straty, ponieważ ich codzienność już dawno dostosowała się do tych ograniczeń. Leczenie otyłości nie jest działaniem krótkoterminowym, lecz długotrwałym procesem, który wymaga stabilnego otoczenia i rzetelnej edukacji. Często leczy się również choroby współistniejące, takie jak refluks lub przepukliny przeponowe, aby osiągnąć jak najtrwalszy efekt. Jednak najważniejsze jest to, że każda droga wyjścia z otyłości musi zacząć się w głowie. Wsparcie medyczne może być szerokie – ale bez wewnętrznej decyzji o zmianie własnego życia pozostaje ono bezskuteczne”. 

Bardzo dziękujemy, szanowny Panie Doktorze Drummer, za wyczerpujące informacje na temat otyłości, która jest powszechną chorobą!