Wystający podbródek lub asymetryczna twarz: gdy szczęka jest nieprawidłowo ustawiona, ma to negatywny wpływ zarówno na psychikę, jak i na ciało. Celem chirurgii dysgnatycznej jest usunięcie nieprawidłowego ustawienia szczęki za pomocą zabiegu operacyjnego.
Poniżej znajdą Państwo więcej informacji oraz specjalistów w dziedzinie chirurgii dysgnatycznej.
Chirurgia dysgnatyczna polega na operacyjnym korygowaniu wad zgryzu. Dysgnatia (z greckiego: dys- = nieprawidłowy, gnathos = szczęka) oznacza nieprawidłowy stosunek szczęk oraz wynikające z tego nieprawidłowe ustawienie zębów i brody.
W zależności od konkretnego rodzaju wady lekarze rozróżniają:
W przypadku dysgnacji poprzecznej górna lub dolna szczęka jest zbyt wąska, co często powoduje nieprawidłowe ustawienie zębów.
W przypadku dysgnacji pionowej górna szczęka jest zbyt długa. Prowadzi to do tzw. zespołu długiej twarzy lub uśmiechu dziąsłowego. Środek twarzy wydaje się zbyt długi, a podczas uśmiechu widać więcej zębów i dziąseł niż jest to zwyczajowe lub estetyczne. Jeśli usta nie mogą się całkowicie zamknąć, jest to coś więcej niż tylko problem estetyczny.
W przypadku dysgnacji strzałkowej albo górna, albo dolna szczęka jest zbyt cofnięta. Jeśli dotyczy to górnej szczęki (progenia), środkowa część twarzy wydaje się spłaszczona, górna warga jest wąska i cofnięta za dolną wargą, a podbródek wydaje się wystawać. Jeśli dotyczy to żuchwy (prognacja), pojawia się typowy cofnięty podbródek.
W przypadku asymetrii twarzy lub skoliozy twarzy to zniekształcenia tkanki kostnej są przyczyną tego, że czubek nosa i czubek brody są przesunięte z linii środkowej twarzy. W praktyce często występuje połączenie różnych wad zgryzu.
Nasz wygląd w dużym stopniu decyduje o tym, jak się czujemy. Jeśli jesteśmy niezadowoleni, może to negatywnie wpłynąć na nasze samopoczucie psychiczne. Jeśli obciążenie psychiczne jest bardzo duże, należy podjąć odpowiednie działania.
Oprócz obciążenia psychicznego dysgnacja powoduje również dolegliwości fizyczne:
Z punktu widzenia ortodoncji dochodzi jeszcze wada zgryzu, która może powodować problemy, od złej higieny jamy ustnej po przedwczesną utratę zębów.
Celem chirurgii dysgnatycznej jest wyeliminowanie nieprawidłowego ustawienia szczęki za pomocą korekty operacyjnej. Dzięki temu poprawia się funkcjonalność szczęki i estetyka osoby dotkniętej tym problemem. Ból i problemy funkcjonalne znikają: żucie, mówienie i oddychanie przez nos są możliwe bez ograniczeń.
W przypadku prognacji zęby dolne wystają przed górne. @ Марина Демешко / Adobestock
W większości przypadków ortodoncja, chirurgia szczękowa i chirurgia twarzy współpracują ze sobą w celu skorygowania dysgnacji.
Odciski szczęki i zdjęcia rentgenowskie pomagają zaplanować operację z wyprzedzeniem. Wszystkie zabiegi operacyjne wykonywane są w znieczuleniu ogólnym i wymagają hospitalizacji trwającej od dwóch do siedmiu dni. Nacięcia wykonuje się przez jamę ustną i nie pozostawiają one widocznych blizn.
Również po operacji można mówić, pić i jeść. Na początku należy spożywać wyłącznie pokarmy płynne. Po pierwszych kilku dniach można przejść na pokarmy miękkie, takie jak dania z makaronem. Po 6 tygodniach można przejść na normalną dietę. W tym czasie należy ponadto powstrzymać się od palenia tytoniu i wysiłku fizycznego. Również w trakcie gojenia należy pamiętać o myciu zębów!
Poważne powikłania po operacji są niezwykle rzadkie. Ryzyko, takie jak uszkodzenia nerwów i korzeni zębów, a także dolegliwości w stawach skroniowo-żuchwowych, a nawet nieprawidłowe ustawienie zębów, występuje rzadko. Jeśli pojawią się problemy, zazwyczaj są one łatwe do wyleczenia.
Typowe skutki uboczne to: obrzęki, siniaki, krwawienie z nosa oraz ograniczone otwarcie ust. Objawy te zazwyczaj szybko ustępują dzięki konsekwentnemu stosowaniu okładów chłodzących, drenażu limfatycznego i fizjoterapii. Przez pierwsze 14 dni nie wolno wydmuchiwać nosa.
Operacyjne leczenie dysgnacji nie zawsze jest konieczne. Jeśli jednak jest, to dzięki nowoczesnej technologii i współpracy specjalistów z różnych dziedzin jest to zabieg o niewielkim ryzyku.
Należy liczyć się z pobytem w szpitalu trwającym maksymalnie tydzień. Po około 6 tygodniach proces ten zostanie zakończony. W przypadku odpowiednich wskazań koszty pokrywa kasa chorych.
