Mohamed Issam Zabad jest oddanym specjalistą w dziedzinie urologii, który dzięki gruntownemu wykształceniu i bogatemu doświadczeniu klinicznemu zdobytemu w Niemczech oraz w kontekście międzynarodowym wypracował szczególną wiedzę specjalistyczną w zakresie leczenia schorzeń urologicznych. W ramach swojej działalności w gabinecie urologicznym „Bliesurologen” w Neunkirchen/Saar opiekuje się pacjentami w każdym wieku, cierpiącymi na szerokie spektrum dolegliwości urologicznych. Szczególną uwagę przywiązuje do empatycznego, indywidualnie dostosowanego leczenia, w którym wykorzystuje najnowocześniejsze metody i technologie. Zabad skupił się na kilku wysoce wyspecjalizowanych dziedzinach urologii, w tym na andrologii rekonstrukcyjnej, chirurgii intymnej, uroginekologii oraz leczeniu nietrzymania moczu.
Posiada dogłębną wiedzę w zakresie endourologicznego leczenia kamicy oraz minimalnie inwazyjnej chirurgii urologicznej. W chirurgii narządów płciowych zewnętrznych i chirurgii prącia Zabad łączy przywrócenie funkcji z wysoką precyzją estetyczną. Jego rola jako starszego lekarza prowadzącego i kierownika sekcji ds. nietrzymania moczu i uroginekologii w Klinikum Idar-Oberstein SHG podkreśla jego autorytet w tej kluczowej dziedzinie urologii. Certyfikacja kliniki jako ośrodka doradczego Niemieckiego Towarzystwa Kontynencji świadczy o wysokiej jakości terapii prowadzonych pod jego kierownictwem.
Swoją pracą w znacznym stopniu przyczynia się do rozwoju specjalizacji urologicznej w południowo-zachodnich Niemczech. Mohamed Issam Zabad działa również w ponadregionalnej sieci opieki zdrowotnej: Jako dyrektor zarządzający Niemiecko-Francuskiego Centrum Opieki Medycznej w Saarbrücken wnosi zarówno swoje kompetencje organizacyjne, jak i doświadczenie medyczne. To połączenie doskonałości klinicznej, międzynarodowych kontaktów i interdyscyplinarnej pracy kierowniczej czyni go kluczową postacią w nowoczesnej opiece urologicznej w regionie. Jego kariera zawodowa, która rozpoczęła się na Uniwersytecie Nauki i Technologii Misr w Kairze, a następnie prowadziła przez stacje w Syrii, by ostatecznie doprowadzić go do Niemiec, kształtuje jego zdolność do empatycznej i indywidualnej opieki nad pacjentami z różnych środowisk kulturowych. Redakcja Leading Medicine Guide przeprowadziła rozmowę
z Mohamedem Zabadem, aby dowiedzieć się więcej na temat zaburzeń erekcji i możliwości wszczepienia protezy prącia.
Zaburzenia erekcji (ED) to częsty, ale często tabuizowany problem zdrowotny, który może dotykać mężczyzn w każdym wieku i znacząco wpływa nie tylko na fizyczną, ale i psychiczną jakość życia. Jeśli konserwatywne metody leczenia, takie jak leki, zastrzyki lub pompy próżniowe, nie przynoszą wystarczających efektów, wszczepienie protezy prącia może stanowić skuteczne i trwałe rozwiązanie.
Nowoczesne protezy prącia umożliwiają niezawodną erekcję, a tym samym przywrócenie satysfakcjonującego życia seksualnego. Są one uważane za bezpieczną i sprawdzoną opcję w przypadku zaburzeń erekcji opornych na leczenie – zwłaszcza gdy występują inne przyczyny, takie jak cukrzyca, uszkodzenia nerwów lub po operacjach prostaty. W rękach doświadczonego chirurga zabieg może zakończyć się sukcesem i znacznie poprawić jakość życia.
Zaburzenia erekcji (ED) mogą wynikać z różnych przyczyn. Często leżą u ich podstaw problemy naczyniowe, takie jak zaburzenia krążenia spowodowane miażdżycą lub niewydolnością żylną. Również choroby neurologiczne, takie jak uszkodzenia nerwów spowodowane cukrzycą lub urazami rdzenia kręgowego, mogą wpływać na zdolność do erekcji. Przyczyny hormonalne, w szczególności niedobór testosteronu, również odgrywają rolę, podobnie jak czynniki psychiczne, takie jak stres, lęk lub depresja. Ponadto niektóre leki, na przykład beta-blokery lub leki przeciwdepresyjne, mogą negatywnie wpływać na funkcje seksualne. Inne czynniki to spożywanie alkoholu lub narkotyków, a także palenie tytoniu.
„Zaburzenia erekcji to złożony obraz kliniczny o bardzo zróżnicowanych przyczynach. Najczęściej leżą u ich podstaw zaburzenia krążenia, ale rolę mogą odgrywać również uszkodzenia nerwów, zmiany hormonalne lub obciążenia psychiczne, takie jak stres i depresja. Kiedy pacjent zgłasza się do mnie z tym problemem, zawsze zaczynam od szczegółowej rozmowy. Bardzo ważne jest dla mnie, aby podchodzić do tego tematu z wyczuciem i szacunkiem, ponieważ wielu pacjentów odczuwa wstyd i potrzebuje czasu, aby nabrać zaufania.
Dlatego takie rozmowy prowadzę stopniowo i nigdy pod presją czasu. Po pierwszej rozmowie następuje badanie fizykalne i urologiczne, a w razie potrzeby dalsze badania diagnostyczne, takie jak ultrasonografia dopplerowska lub duplex, w celu oceny stanu krążenia. Dodatkowo przeprowadzane są kompleksowe badania laboratoryjne, w szczególności badanie poziomu hormonów. Wszystkie te kroki są podejmowane w ścisłej konsultacji z pacjentem i dostosowane do jego indywidualnej sytuacji. Często rozdaję materiały informacyjne – broszury, kwestionariusze lub filmy – które pacjent może spokojnie obejrzeć lub wypełnić w domu. Pomaga to przetworzyć informacje i lepiej przygotować się do kolejnych wizyt.
Szczególną uwagę zwracamy również na czynniki ryzyka, takie jak alkohol i nikotyna. W umiarkowanych ilościach mogą one nie mieć bezpośredniego wpływu, ale w przypadku regularnego lub intensywnego spożycia negatywny wpływ na zdolność erekcji jest wyraźnie udokumentowany. Coraz większą rolę odgrywa również kwestia dopingu lub nadużywania hormonów, na przykład wśród kulturystów. Sztucznie podawane hormony, takie jak testosteron, mogą hamować produkcję hormonów w organizmie.
W dłuższej perspektywie prowadzi to nie tylko do niedoboru hormonów, ale w najgorszym przypadku może również spowodować poważne powikłania, takie jak choroby nerek. Diagnostyka i leczenie zaburzeń erekcji to proces wymagający zarówno medycznej precyzji, jak i ludzkiej empatii. „Moim celem jest znalezienie wspólnie z pacjentem realnego rozwiązania, które odpowiada jego indywidualnym potrzebom” – wyjaśnia Mohamed Zabad na początku naszej rozmowy.
Zanim rozważy się zabiegi operacyjne, należy najpierw wyczerpać możliwości terapii zachowawczej.
„Terapia zazwyczaj rozpoczyna się od zmiany stylu życia – obejmuje to zbilansowaną dietę, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała w przypadku nadwagi oraz rezygnację ze szkodliwych nawyków, takich jak palenie tytoniu lub nadmierne spożywanie alkoholu. Zmiany te są niezbędne nie tylko z punktu widzenia funkcji seksualnych, ale także ogólnego stanu zdrowia. Często już same te środki mogą prowadzić do zauważalnej poprawy. Jeśli te pierwsze kroki nie wystarczą, do gry wchodzą terapie farmakologiczne.
Najczęściej stosuje się tak zwane inhibitory PDE-5, takie jak sildenafil – lepiej znany pod nazwą handlową Viagra. Leki te poprawiają ukrwienie prącia, a tym samym mogą wspomagać erekcję. Ważne jest indywidualne dostosowanie: dawkowanie, pora przyjmowania i ewentualne połączenia z innymi lekami powinny być ustalane w ścisłej konsultacji z lekarzem, aby osiągnąć optymalny efekt.
Jeśli nawet te środki nie przyniosą pożądanego skutku, dostępne są inne opcje leczenia zachowawczego. Należą do nich na przykład pompy próżniowe, które mechanicznie wywołują erekcję, a także terapie hormonalne w przypadku potwierdzonego niedoboru testosteronu. W niektórych przypadkach pomocne mogą być również terapie iniekcyjne, w których leki podaje się bezpośrednio do tkanki ciał jamistych. Zazwyczaj prowadzą one do niezawodnej erekcji, jednak ich stosowanie wymaga wyjaśnienia i nie są one odpowiednie dla każdego pacjenta”, wyjaśnia Mohamed Zabad i dodaje:
„Jeśli wyczerpano już wszystkie metody leczenia zachowawczego i nie przyniosły one wystarczającego efektu, w szczególnie ciężkich przypadkach można rozważyć zabieg chirurgiczny – na przykład wszczepienie protezy prącia. Jeśli pacjent nadal cierpi na problemy z erekcją pomimo przyjmowania leków takich jak Viagra, jest to zazwyczaj wskazówką na poważne zaburzenie mechanizmu erekcji. Może to być na przykład wyraźne zaburzenie krążenia lub nieodwracalne uszkodzenie nerwów. W takich przypadkach opcje farmakologiczne często nie są wystarczająco skuteczne i konieczne jest dalsze wyjaśnienie diagnostyczne oraz indywidualne koncepcje terapeutyczne”.
Niezbędne jest również leczenie chorób podstawowych, takich jak cukrzyca lub nadciśnienie. Dopiero gdy wszystkie te środki nie przynoszą wystarczających efektów, rozważa się zabiegi operacyjne, takie jak wszczepienie systemów pomp penisa lub zabiegi chirurgii naczyniowej.
Warunkami koniecznymi do wszczepienia protezy prącia są: jasno udokumentowane, oporne na leczenie zaburzenia erekcji, wyczerpanie możliwości leczenia zachowawczego, stabilny stan fizyczny bez ryzyka infekcji oraz gotowość pacjenta do zaakceptowania ryzyka i konsekwencji operacji. Dopiero wtedy zabieg chirurgiczny jest postrzegany jako sensowna ostatnia opcja terapeutyczna.
Przede wszystkim diagnoza zaburzeń erekcji musi być jednoznaczna i poparta kompleksową diagnostyką. Oznacza to, że przyczyny organiczne, takie jak zaburzenia naczyniowe, choroby neurologiczne lub niedobory hormonalne, zostały dokładnie zbadane i w miarę możliwości wyleczone. Należy również ocenić czynniki psychogenne i w razie potrzeby podjąć działania psychoterapeutyczne. Tylko wtedy, gdy te zachowawcze metody leczenia nie przynoszą pożądanego skutku, sensowne jest rozwiązanie operacyjne.
„Gdy staje się jasne, że środki zachowawcze nie przynoszą już wystarczających efektów, zazwyczaj już podczas odpowiedniej wizyty zaczynam przekazywać pacjentowi pierwsze informacje na temat protez. Pokazuję wtedy na przykład w moim gabinecie modele anatomiczne lub udostępniam filmy edukacyjne, aby pacjent mógł w spokoju wyrobić sobie pierwsze wrażenie.
Ważne jest dla mnie, aby niczego nie przyspieszać – zawsze mówię: proszę poświęcić na to czas, przemyśleć sprawę i przynieść pytania na następną wizytę. Podczas kolejnej rozmowy poświęcimy więcej czasu na szczegółowe omówienie wszystkich kwestii. Jeśli chodzi o omówienie możliwych protez, oczywiście wyjaśniam również różnice między poszczególnymi wariantami. Zasadniczo istnieją dwie główne formy: protezy półsztywne i implanty hydrauliczne.
Wskazania medyczne są w obu przypadkach podobne – różnica polega na sposobie działania. Protezy hydrauliczne to wariant, z którego obecnie korzystamy najczęściej. Zapewniają one bardzo naturalną erekcję, nie są widoczne z zewnątrz i można je całkowicie wyłączyć. Dla wielu pacjentów jest to duża zaleta. Chociaż są one nieco bardziej zaawansowane technicznie, to pod względem funkcjonalności i satysfakcji są bardzo przekonujące.
Natomiast protezy półsztywne mają prostszą budowę, nie wymagają aktywnej obsługi i dlatego czasami są bardziej odpowiednie dla pacjentów starszych lub z ograniczoną sprawnością ruchową. Są one jednak trwale sztywne, co w codziennym życiu jest mniej dyskretne. W krajach o ograniczonych zasobach są one zatem stosowane częściej, również ze względów finansowych. Zawsze ważne jest, aby pacjent rozumiał, o co chodzi, i czuł się dobrze z podjętą decyzją. Dlatego poświęcam czas na wyjaśnienie wszystkiego krok po kroku i wspólne znalezienie najlepszego rozwiązania” – mówi Mohamed Zabad.
.jpg "Penisprothese")
Protezy półsztywne a protezy hydrauliczne
Protezy półsztywne składają się z giętkich prętów, które na stałe zachowują pewną sztywność. Są łatwe w obsłudze, wytrzymałe i tańsze, ale działają mniej naturalnie, ponieważ członek nigdy nie wiotczeje całkowicie. Protezy hydrauliczne umożliwiają, za pomocą pompy umieszczonej w mosznie, kontrolowaną, naturalną erekcję i całkowite zwiotczenie. Zapewniają one bardziej dyskretny efekt i większą satysfakcję pacjenta, są jednak bardziej skomplikowane technicznie i droższe.
Wszczepienie protezy prącia to zabieg chirurgiczny, który obecnie uważa się za bezpieczny, jeśli jest wykonywany przez doświadczonych urologów w odpowiednim środowisku klinicznym.
Mohamed Zabad wyjaśnia przebieg operacji: „Sama operacja jest obecnie, jeśli wykonywana jest przez doświadczonych specjalistów, bezpiecznym zabiegiem rutynowym o bardzo wysokim wskaźniku powodzenia. Pracujemy z nowoczesnymi, antybakteryjnymi protezami i stosujemy standardowe procedury. Dla doświadczonego chirurga jest to zabieg o jasnej strukturze. Czas trwania operacji wynosi zazwyczaj od 60 do 120 minut, w zależności od sytuacji wyjściowej – czy jest to zabieg pierwotny, czy powtórny – oraz oczywiście od doświadczenia chirurga.
Wskaźnik zadowolenia wynosi obecnie od 90 do 95 procent, o ile wskazania zostały prawidłowo ustalone i zastosowano odpowiednie materiały. Jeśli chodzi o ryzyko, to oczywiście występują typowe powikłania operacyjne, jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego. W przeszłości dużym problemem było przede wszystkim ryzyko infekcji, dziś jest ono znacznie mniejsze dzięki nowoczesnej technice operacyjnej, lepszym materiałom protezowym i ukierunkowanemu przygotowaniu. Ważne jest to, że sama operacja stanowi być może 30–40 procent całkowitego sukcesu – resztę stanowią przygotowania przedoperacyjne i konsekwentna opieka pooperacyjna. Jeśli wszystko jest w porządku, zazwyczaj nie ma żadnych szczególnych problemów.
Pacjenci zazwyczaj pozostają w szpitalu przez dwa do czterech dni – w zależności od tego, czy występują np. choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, lub czy konieczne było zastosowanie drenażu. Następnie mogą wrócić do domu. Ważne jest tylko to, aby przez pierwsze sześć tygodni oszczędzać się fizycznie i unikać intensywnej aktywności. I tak, po około czterech do sześciu tygodniach stosunki seksualne są zazwyczaj ponownie możliwe”.
.jpg "Mohamed Issam Zabad")
Podczas wszczepiania protezy prącia poprzez niewielkie nacięcie skóry – bezpośrednio u nasady prącia lub w okolicy pachwiny – uzyskuje się chirurgiczny dostęp do ciał jamistych. Ciała jamiste, które normalnie wypełniają się krwią podczas erekcji, są ostrożnie otwierane, aby zrobić miejsce na elementy protezy. W przypadku protezy hydraulicznej system składa się z trzech części: dwóch cylindrów, które umieszcza się w ciałach jamistych, małego zbiornika na płyn, umieszczanego w podbrzuszu, oraz pompy, którą wszczepia się w mosznie. System ten umożliwia pacjentowi późniejsze mechaniczne wywołanie erekcji poprzez uruchomienie pompy i skierowanie płynu ze zbiornika do cylindrów. Po wszczepieniu wszystkich elementów nacięcia operacyjne są starannie zszywane. Bezpośrednio po zabiegu zakłada się ściśle przylegający opatrunek, aby zminimalizować obrzęki i wspomóc gojenie bez powikłań.
Proteza prącia zazwyczaj nie wpływa na odczucia seksualne i zdolność do osiągania orgazmu, ponieważ sama proteza przywraca głównie mechaniczną zdolność do erekcji. Czułość prącia, przekazywana przez nerwy w żołędzi i trzonie, pozostaje zazwyczaj zachowana, ponieważ proteza jest wszczepiana do ciał jamistych i nie wpływa bezpośrednio na skórę, zakończenia nerwowe ani obszar żołędzi.
Mohamed Zabad opisuje dalszy przebieg postępowania po zabiegu operacyjnym: „Po zabiegu pacjenci regularnie przychodzą na wizyty kontrolne. Zazwyczaj pierwszą kontrolę przeprowadzam po około dwóch tygodniach, głównie w celu oceny rany. Następnie odbywa się kolejna wizyta po czterech do sześciu tygodniach, podczas której wspólnie omawiamy aktywację protezy. Wyjaśniam wtedy dokładnie, jak korzystać z pompy, i przekazuję również materiały edukacyjne. Sześć tygodni później, czyli łącznie około dwunastu tygodni po operacji, odbywa się kolejna wizyta kontrolna, podczas której pacjenci opisują swoje doświadczenia i dzielą się opiniami.
Opinie są bardzo pozytywne. Z mojego wieloletniego doświadczenia wynika, że prawie wszyscy pacjenci, powiedziałbym, że ponad 98 procent, są bardzo zadowoleni – zarówno z wyniku funkcjonalnego, jak i z wpływu na jakość ich życia. Wielu przychodzi razem ze swoimi partnerkami, co uważam za bardzo ważne. Zaburzenia erekcji nigdy nie dotyczą bowiem wyłącznie pacjenta, ale zawsze mają wpływ na związek, a partnerka często aktywnie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji i rekonwalescencji. Również z tej strony często otrzymuję bardzo pozytywne opinie” – dodaje.
„Jeśli chodzi o funkcję, często jestem pytany, czy orgazm i doznania seksualne są nadal możliwe z protezą. I tak, są. Proteza zastępuje wyłącznie mechaniczną zdolność do erekcji. Czułość i zdolność do osiągnięcia orgazmu pozostają zazwyczaj w pełni zachowane, ponieważ nie dochodzi do uszkodzenia ścieżek nerwowych. Ważne jest, aby wyjaśnić to z wyprzedzeniem, aby nie powstały fałszywe oczekiwania. Jeśli chodzi o trwałość, można powiedzieć, że proteza prącia pozostaje sprawna średnio przez około dziesięć do piętnastu lat. Po tym czasie może zaistnieć konieczność jej wymiany. Zabieg ten jest zazwyczaj mniejszy i mniej skomplikowany w porównaniu z pierwszą implantacją – pod warunkiem, że przeprowadza go doświadczony chirurg”.
Zaburzenia erekcji są zdecydowanie schorzeniem medycznym, a nie kwestią kosmetyczną. Nie chodzi tu o wykonanie zabiegu „upiększającego” lub „plastycznego”, ale o leczenie poważnego zaburzenia czynnościowego.
„Jeśli wskazania są jasne i wyczerpano wszystkie metody leczenia zachowawczego, wszczepienie protezy prącia jest uznawane za standardową usługę, której koszty w całości pokrywa kasa chorych – oczywiście pod warunkiem, że spełnione są wszystkie wymagania medyczne. A jeśli chodzi o kwestię zmiany płci, to rzeczywiście zdarza się, że w tym kontekście wykonuje się implantacje protez. Należy jednak pamiętać, że nie jest to zabieg jednorazowy, lecz zazwyczaj konieczne jest przeprowadzenie kilku etapów operacyjnych. „Proteza jest często późniejszym, ważnym elementem całego procesu leczenia, który jest starannie planowany i monitorowany” – mówi Mohamed Zabad.
Gabinet Bliesurologen Neunkirchen – Saar / Klinikum Idar-Oberstein wyróżnia się empatyczną opieką, nowoczesną diagnostyką i indywidualnym podejściem do leczenia. Pacjenci szczególnie cenią sobie dyskretną i pełną szacunku atmosferę. Dzięki ponad 17-letniemu doświadczeniu w urologii dr Zabad gwarantuje wysokie kompetencje specjalistyczne i urologiczno-chirurgiczne.
„W naszej klinice wszczepiamy rocznie około 10–20 protez prącia. W zeszłym roku było to około 11 zabiegów, a w tym roku w połowie roku znów mieliśmy około 11–12. Dzięki temu należymy do nielicznych ośrodków w południowo-zachodnich Niemczech, które regularnie i z dużym doświadczeniem wykonują te zabiegi.
Zasadniczo niewiele osób wykonuje takie operacje. Nie wynika to z tego, że zabieg jest wyjątkowo trudny, ale z tego, że wymaga specjalistycznej wiedzy. Nie każdy urolog lub chirurg wykonuje takie implantacje protez, dlatego pacjenci są często kierowani do specjalistycznych ośrodków. „W ostatnich latach zdobyliśmy duże doświadczenie w tej dziedzinie i rutynowo wykonujemy te operacje” – wyjaśnia Mohamed Zabad, i tym samym kończymy naszą rozmowę.
Serdecznie dziękujemy, panie Zabad, za fascynujący wgląd w tę tematykę i ważne informacje!
