Przepuklina pachwinowa jest najczęstszym rodzajem przepukliny. W przypadku przepukliny pachwinowej zawsze konieczna jest operacja, ponieważ w przeciwnym razie mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak uwięzienie jelita lub innych narządów jamy brzusznej.
Tutaj znajdą Państwo dodatkowe informacje oraz wykwalifikowanych specjalistów zajmujących się leczeniem przepuklin pachwinowych.
Autor artykułu specjalistycznego
Leading Medicine Guide Redaktion
Kody ICD dla tej choroby: K40
Krótki przegląd:
Przepuklina pachwinowa (termin medyczny: Hernia inguinalis) powstaje w wyniku osłabienia ściany brzucha w okolicy kanału pachwinowego, co powoduje, że narządy wewnętrzne mogą wybrzuszać się na zewnątrz. Osoby dotknięte tą dolegliwością zazwyczaj zauważają wyczuwalne lub widoczne wybrzuszenie, a także uczucie ucisku lub bólu w pachwinie, które nasila się przy wysiłku. Mężczyźni chorują znacznie częściej niż kobiety, a ogółem przepuklina pachwinowa stanowi około 75–80% wszystkich przepuklin ściany brzucha. Ponieważ przepuklina pachwinowa nie ustępuje samoistnie i grozi powikłaniami, takimi jak uwięzienie jelita, prawie zawsze konieczna jest operacja – często minimalnie inwazyjna lub z wzmocnieniem siatką.
Przegląd artykułów
Przepuklina pachwinowa to przepuklina narządów wewnętrznych w okolicy kanału pachwinowego. Nazywana jest również przepukliną pachwinową.
W okolicy pachwiny powstaje w tym przypadku ubytek w ścianie brzucha. Przez ten tzw. otwór przepuklinowy lub ubytek przepuklinowy mogą na zewnątrz wydostać się fragmenty jelit.
Obróbka brzucha wybrzusza się przez otwór przepuklinowy i tworzy worek przepuklinowy. Części jelit uwięzione w nim stanowią tzw. zawartość przepukliny, mogą to być na przykład fragmenty jelita.
Występowanie i obraz przepukliny pachwinowej © designua | AdobeStock
Każdego roku około 0,5% populacji cierpi na przepuklinę jelitową w okolicy kanału pachwinowego. Tym samym przepuklina pachwinowa (zwana również przepukliną pachwinową lub przepukliną pachwinową) należy do najczęstszych schorzeń chirurgicznych.
Jest to jednocześnie najczęstsza forma przepuklin: około 75–80% wszystkich przepuklin to przepukliny pachwinowe. Dotyka to szczególnie mężczyzn – około 80% wszystkich przepuklin pachwinowych występuje właśnie u nich.
W przypadku przepukliny uwięzionej najczęściej dotyczy to jelita. Jeśli nie zostanie ona operowana na czas, tkanka może obumrzeć lub spowodować niedrożność jelit. W rzadkich przypadkach dochodzi również do ucisku naczyń krwionośnych w powrózku nasiennym, co zaburza ukrwienie jądra. W dłuższej perspektywie może to prowadzić do uszkodzenia lub skurczenia jądra.
Częste rodzaje przepuklin pachwinowych
Zasadniczo lekarze rozróżniają przepuklinę pachwinową wrodzoną i nabytą. Nabytą oznacza, że choroba pojawia się dopiero w trakcie życia.
Należy również rozróżnić przepuklinę bezpośrednią i pośrednią.
Podział ten opiera się na:
- w zależności od lokalizacji otworu przepuklinowego oraz
- kierunku, w którym worek przepuklinowy przechodzi przez otwór przepuklinowy w okolicy pachwiny
Przepuklina pachwinowa bezpośrednia (przepuklina pachwinowa przyśrodkowa) jest zazwyczaj nabyta i występuje głównie u starszych mężczyzn.
Worek przepuklinowy przechodzi przez tylną ściankę kanału pachwinowego bezpośrednio pionowo przez otwór przepuklinowy z jamy brzusznej na zewnątrz.
Przepuklina pachwinowa pośrednia (boczna) jest zazwyczaj wrodzona. W tym przypadku worek przepuklinowy przechodzi przez kanał pachwinowy wzdłuż powrózka nasiennego (u mężczyzn) do kanału. U kobiet dzieje się to wzdłuż więzadła macicznego. Około dwie trzecie wszystkich przepuklin pachwinowych to przepukliny pośrednie.
Przyczyny i czynniki ryzyka choroby
Przepuklina pachwinowa powstaje z powodu słabego miejsca w ścianie brzucha w okolicy kanału pachwinowego. Przyczyny różnią się w zależności od tego, czy jest to przepuklina wrodzona, czy nabyta.
W przypadku przepukliny wrodzonej podatność wynika z niepełnego wewnętrznego zamknięcia ściany brzucha we wczesnym dzieciństwie.
Za podstawową słabość tkanki w przypadku przepukliny nabytej mogą odpowiadać następujące czynniki:
- operacje brzucha oraz
- Wrodzona słabość tkanki łącznej
Do czynników wywołujących i czynników ryzyka powodujących przepuklinę pachwinową nabytej należą:
przewlekłe podwyższone ciśnienie w jamie brzusznej, na przykład:
- podczas podnoszenia ciężarów
- podczas kaszlu lub
- podczas wymiotów
- w wyniku ciąży i nadwagi
Podnoszenie ciężarów powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej © BalanceFormCreative | AdobeStock
Objawy przepukliny pachwinowej
Przepuklina pachwinowa objawia się zazwyczaj widocznym i wyczuwalnym wybrzuszeniem w okolicy pachwiny. Zazwyczaj można ją łatwo wcisnąć z powrotem do środka. Wybrzuszenie to jest szczególnie widoczne wieczorem lub po wysiłku fizycznym.
Ponadto w przypadku przepukliny pachwinowej często występują objawy, takie jak uczucie ucisku i lekki, ciągnący ból w okolicy pachwiny.
Nasilają się one przy wzroście ciśnienia w jamie brzusznej, na przykład podczas:
- kaszlu
- kichania
- wypychania (np. podczas wypróżniania) oraz
- wysiłku fizycznym
W przypadku przepukliny pachwinowej mogą wystąpić poważne powikłania, jeśli narządy wewnętrzne zostaną uwięzione w otworze przepuklinowym.
W takim przypadku pojawia się silny ból, któremu towarzyszą nudności i wymioty. W najgorszym przypadku grozi niedrożność jelit, która może prowadzić do pęknięcia jelita i zapalenia otrzewnej.
Diagnoza przepukliny pachwinowej
Najpierw lekarz przeprowadza wywiad z pacjentem. Zadaje mu konkretne pytania dotyczące objawów i dolegliwości. Następnie przeprowadza badanie fizykalne, podczas którego ocenia i dokładnie bada palpacyjnie okolice pachwiny pacjenta.
Dodatkowo, w celu zdiagnozowania przepukliny pachwinowej, można przeprowadzić dalsze badania, takie jak:
- badanie ultrasonograficzne (sonografia)
- Rezonans magnetyczny (MRI)
Dzięki tym technikom obrazowania lekarz może lepiej ocenić przepuklinę pachwinową i wykluczyć inne choroby.
Leczenie przepukliny pachwinowej: leczenie operacyjne a leczenie zachowawcze
Leczenie przepukliny pachwinowej odbywa się zazwyczaj chirurgicznie w ramach chirurgii przepuklinowej. Samoczynne wchłonięcie się przepukliny bez leczenia nie jest możliwe, dlatego prawie zawsze konieczna jest operacja.
Zabieg jest konieczny, ponieważ przepuklina pachwinowa z czasem się powiększa. Istnieje ryzyko uwięzienia części jelit.
Tylko w przypadku pacjentów z grupy ryzyka, w podeszłym wieku lub z poważnymi chorobami współistniejącymi, lekarze próbują prowadzić obserwację zachowawczą. Tak zwane opaski przepuklinowe nie są już stosowane w leczeniu przepuklin pachwinowych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej.
Podczas operacji przepukliny pachwinowej najpierw wsuwa się jelita z powrotem do jamy brzusznej. Następnie zamyka się otwór przepuklinowy. Klasycznie robi się to metodą Shouldice'a, w której ścianę brzucha wzmacnia się tkanką własną pacjenta. Obecnie częściej stosuje się jednak siatkę z tworzywa sztucznego, jak w przypadku operacji metodą Lichtensteina lub podczas zabiegu minimalnie inwazyjnego w ramach metody TEP (całkowita plastyka siatkowa pozaotrzewnowa). W tym przypadku chirurg może wykonać tylko niewielkie nacięcia. Jeśli przepuklina jest głęboka lub sięga aż do moszny, zabieg może być nieco bardziej skomplikowany. Operację przepukliny pachwinowej można przeprowadzić ambulatoryjnie lub w szpitalu. W zależności od metody i pacjenta możliwe jest znieczulenie miejscowe, częściowe lub ogólne.
Operacja przepukliny pachwinowej z użyciem siatki metodą Lichtensteina © Prof. dr med. Thomas W. Kraus
