Chirurgia artroskopowa barku to forma chirurgii minimalnie inwazyjnej (zwana również „chirurgią przez otwór klucza”). Chirurg wykonuje jedynie bardzo małe nacięcia skóry, zamiast otwierać obszar operacyjny długim nacięciem.
Przez nacięcia o średnicy około 5 mm chirurg wprowadza sondę z kamerą do stawu. Na monitorze o wysokiej rozdzielczości widzi on powiększone wielokrotnie uszkodzone ścięgna, więzadła lub obszary chrząstki.
Jednak artroskopia barku to znacznie więcej niż tylko metoda diagnostyczna. Pozwala ona również na wykonywanie skomplikowanych operacji.
W tym celu chirurg wprowadza przez kolejne niewielkie nacięcia niezbędne instrumenty techniczne, takie jak
- mininóżki,
- pętle do nici oraz
- materiały do szycia.
W ten sposób można również wprowadzić implanty bezpośrednio do obszaru operacyjnego, np.
- kotwice niciowe,
- kołki lub
- śruby.
Za pomocą tych narzędzi chirurg może
- rozluźnić tkanki lub ponownie przymocować je do kości,
- rozluźnić zrosty oraz
- usuwanie elementów stawu.
Artroskopia barku na przykładzie leczenia zapalenia kaletki © bilderzwerg | AdobeStock
Ramię ma kilka warstw mięśni, przy czym większość problemów dotyczy warstwy głębokiej. W przypadku zabiegów otwartych trzeba pracować przez i wokół właściwie zdrowych mięśni powierzchniowych, aby dotrzeć do miejsca problemu. Powstały otwór musi być na tyle duży, aby zmieściły się w nim palce i dłonie.
Artroskopowa chirurgia barku chroni zdrowe tkanki, które pokrywają uszkodzone struktury. Nie trzeba przecinać mięśni ani odrywać torebki stawowej. Oznacza to
- mniejszego krwawienia,
- mniejsze rany i
- mniejsze ryzyko infekcji.
W większości przypadków ból rany po artroskopowej operacji barku jest znacznie mniejszy niż po operacji konwencjonalnej. Dzięki temu potrzeba mniej środków przeciwbólowych.
Dzięki
- mniejsze krwawienia i siniaki,
- mniejsze blizny oraz
- mniejszy ból
pacjent może szybciej po operacji wrócić do ruchu i ćwiczeń barku.
Nie bez znaczenia są również korzyści kosmetyczne – w większości przypadków po wygojeniu blizny są ledwo widoczne.
Chirurgia artroskopowa barku jest technicznie bardziej skomplikowana niż operacja otwarta i wymaga odpowiedniego doświadczenia. Krzywa uczenia się chirurga jest bardziej płaska. Oznacza to, że potrzeba więcej czasu, zanim będzie on w stanie wykonać zabieg artroskopowy z taką samą pewnością, jak operację otwartą.
W niektórych przypadkach zabieg artroskopowy, nawet w rękach doświadczonego chirurga, nie daje lepszych wyników niż zabieg otwarty.
I uwaga! Pacjent musi wiedzieć: nawet zabieg artroskopowy barku to operacja! Również w chirurgii artroskopowej barku występują powikłania. Rehabilitacja po zabiegu artroskopowym barku trwa tak samo długo jak po operacji otwartej: aż do całkowitego wygojenia się naprawionych struktur.
Anatomia barku © bilderzwerg / Fotolia
Poniżej przedstawiamy kilka przykładowych, częstych obszarów zastosowania artroskopowej chirurgii barku. Lista ta nie jest jednak w żadnym wypadku kompletna. Wraz z dalszym rozwojem możliwości technicznych codziennie pojawiają się oczywiście nowe obszary zastosowania.
Niestabilność barku
Już 30 lat temu przeprowadzono z powodzeniem pierwszą operację artroskopową barku. Leczeniu poddano zwichnięcie barku, tj. przemieszczenie barku w przebiegu przewlekłej niestabilności barku.
W przypadku zwichnięcia barku dochodzi do zerwania obrąbka stawowego. Za pomocą niewielkich kotwic z nici można go niezawodnie ponownie przymocować, a tym samym zrekonstruować uszkodzony aparat więzadłowy stawu barkowego.
W ten sposób w wielu przypadkach można całkowicie usunąć uszkodzenie i przywrócić normalny stan. Nie pozostają przy tym żadne wewnętrzne ani widoczne zewnętrzne ślady. Jest to możliwe przede wszystkim po jednorazowym zwichnięciu stawu barkowego. Ta artroskopowa operacja metodą Bankarta jest obecnie złotym standardem w leczeniu zwichnięcia barku.
W wyniku wielokrotnych zwichnięć barku lub przewlekłej niestabilności barku może dojść do uszkodzenia panewki barkowej. W takim przypadku lub po ekstremalnych obciążeniach (np. podczas gry w rugby lub piłkę ręczną) może być konieczne przeszczepienie kości. Również ten zabieg można obecnie wykonać artroskopowo.
Zespół uciskowy podbarkowy
Niektóre dolegliwości wynikają z ograniczonej przestrzeni pod łopatką. W takich przypadkach można wykonać stosunkowo prostą artroskopową operację odciążającą, tzw. artroskopową dekompresję podłopatkową (ASAD). Zabieg jest mało inwazyjny, ryzyko operacyjne niskie, a szanse na sukces bardzo duże.
Obecnie istnieje jednak ryzyko, że zabieg ten jest wykonywany zbyt często, zbyt wcześnie i bez należytej ostrożności. W zdecydowanej większości przypadków skuteczne byłoby również konwencjonalne leczenie ortopedyczne i fizjoterapeutyczne.
Jeśli jednak operacja musi zostać przeprowadzona, powinna ona bezwzględnie odbywać się metodą artroskopową.
Zszycie pierścienia rotatorów
Również zerwanie pierścienia rotatorów można obecnie w większości przypadków leczyć za pomocą artroskopowej chirurgii barku. W tym celu w kości głowy kości ramiennej umieszcza się kotwice niciowe. Za ich pomocą zerwaną ścięgno mocuje się niezawodnie, dzięki czemu może ono zrosnąć się z kością.
Dodatkowym zabiegiem biologicznym jest wstrzyknięcie czynników wzrostu do zrekonstruowanego ścięgna po operacji. Mówi się tu o terapii ACP (autologiczne osocze kondycjonowane). Przyspiesza ona i poprawia gojenie.
Złamania kości
Wiele niewielkich złamań głowy kości ramiennej i panewki stawu barkowego można obecnie leczyć artroskopowo. Lekarz bezpiecznie nastawia i unieruchamia kości.
Artroskopowa chirurgia barku umożliwia również jednoczesne leczenie urazów towarzyszących, takich jak np. zerwania ścięgien lub naderwania obrąbka stawowego.
Po opatrzeniu złamania kości istnieje również możliwość artroskopowego usunięcia pojedynczych śrub lub małych płytek z barku.
Uszkodzenia chrząstki i leczenie artrozy
W ostatnim czasie szczególnie interesujące zmiany nastąpiły również w zakresie artroskopowego leczenia
. Obecnie dostępnych jest szereg biologicznych materiałów zastępujących chrząstkę, które można wprowadzić do izolowanych ubytków chrząstki za pomocą zabiegów artroskopowych.
W przypadku zaawansowanej degeneracji stawu barkowego powstałe ząbki i krawędzie (osteofity) można również usunąć artroskopowo. Jednocześnie chirurg może wygładzić powierzchnię stawową i odzyskać wolne elementy stawowe. Na koniec usuwa się zrosty w torebce stawowej oraz uwalnia uciskane lub przyciśnięte nerwy. Dzięki temu nawet w przypadku stosunkowo zaawansowanej artrozy często można jeszcze odłożyć wszczepienie protezy barku.
Artroskopia barku to nowoczesna operacja barku, często stosowana w przypadku bólu barku i uznawana za operację artroskopową barku, a także ogólnie za operację artroskopową. Artroskopia barku lub artroskopia stawu barkowego jest zabiegiem minimalnie inwazyjnym, wykonywanym w warunkach sterylnych za pomocą dwóch niewielkich nacięć skóry i może być przeprowadzona ambulatoryjnie, na przykład w ramach artroskopii barku w Düsseldorfie.
W trakcie artroskopii barku chirurg może precyzyjnie ocenić stan, zbadać tkanki i struktury, takie jak ścięgno pierścienia rotatorów, długie ścięgno mięśnia dwugłowego, więzadło, obrąbkę stawową barku, kaletkę lub zapalną kaletkę na łopatce.
Typowymi wskazaniami są zespół ciasnoty, zespół ciasnoty barku, impingement, zapalenie ścięgna wapiennego, zwichnięcie barku, jak również inne uszkodzenia i urazy stawu barkowego, które powodują dolegliwości w stawie barkowym i ból barku.
Po artroskopii barku operowane ramię zazwyczaj szybko znosi obciążenia, ruchomość barku jest często przywracana, czas gojenia zależy od zakresu operacji i jest również opisany w podręczniku praktycznym dotyczącym barku.
Czym jest artroskopia barku?
Artroskopia barku to zabieg artroskopowy, podczas którego staw barkowy jest badany za pomocą artroskopu poprzez niewielkie nacięcia skóry. Służy ona diagnostyce i leczeniu uszkodzeń stawu barkowego.
Kiedy wykonuje się artroskopię barku?
Artroskopię barku zaleca się w przypadku utrzymujących się bólów barku, niestabilności barku, zapalenia ścięgien barku, artrozy lub urazów pierścienia rotatorów, gdy środki zachowawcze nie są wystarczające.
Jak przebiega artroskopia barku?
Artroskopia barku odbywa się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym i jest wykonywana artroskopowo. Przez niewielkie nacięcia do stawu barkowego wprowadza się artroskop i narzędzia, aby leczyć stwierdzone schorzenie.
Czy artroskopia barku jest zabiegiem ambulatoryjnym?
W wielu przypadkach artroskopia barku jest wykonywana ambulatoryjnie. Pacjent może opuścić szpital zazwyczaj jeszcze tego samego dnia, w zależności od zakresu operacji.
Jak długo trwa rekonwalescencja po artroskopii barku?
Czas rekonwalescencji zależy od zakresu zabiegu i dalszego leczenia. Dzięki ukierunkowanej fizjoterapii ruchomość barku może być stopniowo przywracana.
