ICSI | Lekarze i informacje o zabiegu

Lekarz prowadzący dokładnie przygotuje Panią do zbliżającej się terapii. Przed rozpoczęciem leczenia należy złożyć wniosek do kasy chorych, w którym opisze się konieczność zastosowania sztucznego zapłodnienia.

W wielu przypadkach kasa chorych pokrywa koszty leczenia nie tylko w 50%, ale w 100%. Publiczne kasy chorych nie pokrywają kosztów więcej niż trzech zabiegów sztucznego zapłodnienia.

Często lekarze łączą wewnątrzkomórkowe wstrzyknięcie plemników z terapią hormonalną, aby doprowadzić do dojrzewania kilku pęcherzyków jajnikowych. Lekarz pobiera komórki jajowe, gdy tylko pęcherzyki osiągną odpowiednią wielkość. W ramach punkcji pęcherzyków jajnikowych nakłuwa się wszystkie pęcherzyki.

Możliwe jest również pobranie kilku komórek jajowych. Pozostałe zapłodnione komórki jajowe laboratorium może zamrozić do wykorzystania w późniejszej próbie (kriokonserwacja). Koszty kriokonserwacji nie są pokrywane przez kasy chorych.

O sukcesie terapii decyduje jakość komórek jajowych i plemników. Dlatego przed wstrzyknięciem plemników ejakulat jest przygotowywany.

Aby wyselekcjonować plemniki o dobrej ruchliwości, eksperci przeprowadzają dodatkowo tzw. test Swim-Out. Badanie krwi może również dostarczyć informacji o tym, czy mężczyzna cierpi na wadę genetyczną, czy nie.

Ponadto nasieniowód mężczyzny może być zatkany, przez co w ejakulacie nie ma plemników. Możliwe jest również, że mężczyzna nie wytwarza plemników w jądrach (azoospermia). W takim przypadku lekarz może spróbować pobrać plemniki z jąder.

W przeciwieństwie do IVF, w przypadku ICSI lekarze wybierają pojedynczą komórkę jajową i plemnik do zapłodnienia. Zapłodnienie odbywa się pod mikroskopem w celu wprowadzenia plemnika do jądra komórkowego komórki jajowej. Lekarz prowadzący/biolog powtórzy tę procedurę kilkakrotnie, aby uzyskać kilka zarodków. Następnie trafiają one do inkubatora na około 18 godzin.

Następnie biolog sprawdza, które komórki jajowe zostały faktycznie zapłodnione. Jeśli zapłodnienie zakończyło się sukcesem, komórki jajowe zaczynają się dzielić. Po 24 godzinach powinien powstać zarodek 4-komórkowy, a po 72 godzinach – 8-komórkowy.

Po około 72 godzinach lekarz wprowadza zapłodnioną komórkę jajową do macicy za pomocą cewnika. Tam, w najlepszym przypadku, zarodek będzie się dalej rozwijał. Aby zwiększyć szanse na ciążę, zazwyczaj wszczepia się jednocześnie dwie lub trzy komórki jajowe.

Intracytoplazmatyczna iniekcja plemnika jest odpowiednia dla par pragnących mieć dziecko, które nie mogą poczęć w sposób naturalny. Zwłaszcza gdy przyczyna leży po stronie mężczyzny. Statystycznie rzecz biorąc, w 40 procentach przypadków bezpłodności pary przyczyną jest niepłodność mężczyzny.

Warunkiem terapii jest płodność kobiety. ICSI jest możliwe również w przypadku ograniczonej płodności kobiety, o ile lekarze są w stanie pobrać komórki jajowe.

ICSI ma sens, gdy:

• Liczba plemników w ejakulacie jest bardzo mała
• Plemniki są nieruchome lub mają ograniczoną ruchliwość
• nasieniowody są przerwane
• IVF nie zakończyło się sukcesem

Dostępne są wyłącznie zamrożone plemniki (po przebytej chorobie nowotworowej) lub występuje ograniczone wytwarzanie nasienia. Wówczas lekarze mogą pobrać plemniki bezpośrednio z jądra.

Szanse powodzenia ICSI wynoszą ponad 40%. Zależą one jednak w znacznym stopniu od wieku kobiety. Leczenie jest złożone, dlatego lekarze nie mogą zagwarantować sukcesu. Zazwyczaj pary muszą powtórzyć procedurę raz lub dwa razy, zanim dojdzie do ciąży. Dlatego warto zamrozić zapłodnione komórki jajowe, aby zaoszczędzić sobie jednego etapu leczenia.

Po udanej implantacji potrzebna jest cierpliwość. Po około dwóch tygodniach lekarz sprawdza, czy jesteś w ciąży. Odbywa się to za pomocą badania krwi. Na pierwsze zdjęcie USG trzeba poczekać jeszcze jeden lub dwa tygodnie. Dopiero wtedy w macicy widać jamę płodową.

W końcu w ciąży! Leczenie niepłodności zakończyło się sukcesem @ pressmaster /AdobeStock

Dobrą wiadomością jest to, że publiczne kasy chorych wspierają leczenie. Jednak pary, które rozważają intracytoplazmatyczną iniekcję plemników, muszą być małżeństwem. Większość kas chorych pokrywa w 100 procentach koszty konsultacji i badań wstępnych.

Kasy chorych udzielają dofinansowania na sam zabieg. Wysokość udziału własnego zależy od zakresu terapii.

Publiczne kasy chorych nie pokrywają kosztów więcej niż trzech zabiegów zapłodnienia. Za czwarty zabieg trzeba zapłacić samemu (chyba że dojdzie do ciąży).

Kryteria uzyskania dofinansowania z kasy chorych są następujące:

• Para musi być w związku małżeńskim
• Kobiety muszą być w wieku od 25 do 40 lat (niektóre kasy chorych pokrywają koszty również w późniejszym wieku)
• Mężczyźni muszą być w wieku od 25 do 50 lat
• Złożenie planu leczenia w kasie chorych

Ciąża po sztucznym zapłodnieniu przebiega zazwyczaj normalnie. Ryzyko poronienia lub urodzenia bliźniąt jest jednak nieco wyższe.

Istnieje również ryzyko wystąpienia wad rozwojowych lub chorób, które mogą pojawić się również w przypadku zwykłej ciąży. Niemniej jednak obecnie wiele par spełniło swoje marzenie o zdrowym dziecku.

Intracytoplazmatyczna iniekcja plemnika jest wskazana przede wszystkim wtedy, gdy nie udaje się naturalne zapłodnienie. Zabieg jest co prawda nieco skomplikowany, ale znacznie zwiększa szanse na poczęcie dziecka. Ze względu na niewielkie ryzyko i udział w kosztach ze strony kas chorych, ICSI jest obiecującą metodą leczenia w medycynie reprodukcyjnej.