Ολιστική ιατρική για τον πόνο – Εξατομικευμένες προσεγγίσεις για τη μακροπρόθεσμη ανακούφιση από τον πόνο – Συνέντευξη με την ειδική Δρ. Simone Heymann

Η Δρ. ιατρ. και διπλωματούχος ψυχολόγος Simone Heymann είναι μια εξαιρετική ειδικός στην ιατρική του πόνου και τη νευροχειρουργική. Χάρη στον μοναδικό συνδυασμό ιατρικής και ψυχολογικής εμπειρογνωμοσύνης που διαθέτει, ακολουθεί μια ολιστική προσέγγιση στη θεραπεία του οξέος και του χρόνιου πόνου. Από το 2010 διευθύνει το υπερσύγχρονο και καταξιωμένο ιατρείο νευροχειρουργικής και θεραπείας του πόνου στο Rothrist, όπου φροντίζει τους ασθενείς με καινοτόμες και διεπιστημονικές μεθόδους στο υψηλότερο ιατρικό επίπεδο.

Αυτό που διακρίνει ιδιαίτερα τη Δρ. Heymann είναι η ολιστική της προσέγγιση του ασθενούς. Χάρη στην εμπεριστατωμένη εκπαίδευσή της τόσο στη νευροχειρουργική όσο και στην ψυχολογία, ξεπερνά τα άκαμπτα όρια των ειδικοτήτων και λαμβάνει υπόψη στις διαγνώσεις της παράγοντες που συχνά παραβλέπονται. Αυτό της επιτρέπει να αντιμετωπίζει στοχευμένα ακόμη και πολύπλοκα σύνδρομα πόνου και να επιτυγχάνει εκπληκτικά θεραπευτικά αποτελέσματα. Η Δρ. Heymann προσφέρει ολοκληρωμένη θεραπεία πόνου για πολυάριθμες παθολογικές καταστάσεις. Αντιμετωπίζει όλο το φάσμα των παθήσεων της σπονδυλικής στήλης, των συνδρόμων πόνου, των νευρολογικών διαταραχών και των ψυχικών διαταραχών.

Στο ιατρείο της, η Δρ. Heymann βασίζεται στις πιο σύγχρονες μεθόδους της πολυτροπικής θεραπείας του πόνου. Αυτή περιλαμβάνει υψηλής έντασης, διεπιστημονικές στρατηγικές θεραπείας, οι οποίες, εκτός από την κλασική ιατρική, περιλαμβάνουν επίσης εναλλακτικές και συμπληρωματικές ιατρικές μεθόδους, καθώς και ψυχολογική υποστήριξη. Μέσω της στενής συνεργασίας με συναδέλφους από διάφορους ιατρικούς κλάδους, εξασφαλίζει μια βέλτιστη και εξατομικευμένη θεραπεία για κάθε ασθενή. Η Δρ. Heymann αποδίδει μεγάλη σημασία στη συνεχή επιμόρφωση και στην επιστημονικά τεκμηριωμένη ιατρική. Το ιατρείο της λειτουργεί σύμφωνα με διεθνή πρότυπα και αυστηρά σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες του Ιατρικού Κέντρου για την Ποιότητα στην Ιατρική.

Είναι επίσης μέλος αναγνωρισμένων επαγγελματικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων η Γερμανική Εταιρεία Σπονδυλικής Στήλης, η Γερμανική Εταιρεία Νευροχειρουργικής, η Γερμανική Εταιρεία Ιατρικής Πόνου, η Ελβετική Εταιρεία Επεμβατικής Διαχείρισης Πόνου, η Διεθνής Ένωση για τη Μελέτη του Πόνου, καθώς και η Ομοσπονδία Ελβετών Ψυχολόγων. Η Δρ. Heymann γνωρίζει ότι η επιτυχής θεραπεία του πόνου υπερβαίνει κατά πολύ την ιατρική αγωγή. Αποδίδει μεγάλη σημασία στη δημιουργία μιας σχέσης εμπιστοσύνης με τους ασθενείς της, καθώς μόνο σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ειλικρίνειας μπορεί να επιτευχθεί μόνιμη ίαση. Με την ευαισθησία και την πολυετή εμπειρία της, προσφέρει στους ασθενείς της τη βέλτιστη φροντίδα – πάντα με στόχο να τους εξασφαλίσει και πάλι μια καλή ποιότητα ζωής.

Η συντακτική ομάδα του Leading Medicine Guide είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τη Δρ. Heymann σχετικά με την ολιστική προσέγγιση σε ασθενείς με πόνο.

Ο πόνος είναι ένα πολύπλοκο και συχνά επιβαρυντικό φαινόμενο, το οποίο μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ποιότητα ζωής. Εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές, από οξείες ενοχλήσεις έως χρόνια σύνδρομα πόνου, τα οποία συνοδεύουν τους πάσχοντες για χρόνια. Οι ασθενείς με πόνο δεν αντιμετωπίζουν μόνο σωματικές προκλήσεις, αλλά συχνά και ψυχολογικές και κοινωνικές πιέσεις. Επομένως, μια επιτυχημένη θεραπεία απαιτεί μια ολιστική προσέγγιση, η οποία υπερβαίνει την απλή αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Η σύγχρονη θεραπεία του πόνου βασίζεται σε διεπιστημονικές μεθόδους, οι οποίες συνδυάζουν ιατρικές, ψυχολογικές και εναλλακτικές προσεγγίσεις, προκειμένου να ανταποκριθούν στις ατομικές ανάγκες των ασθενών.

Ο πόνος μπορεί να προκύψει από μια πληθώρα αιτιών, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τις οξείες κακώσεις ή τα τραυματικά συμβάντα. 

«Ο πόνος προκαλείται από μηχανικά, θερμικά, χημικά ή ηλεκτρικά ερεθίσματα. Όταν ο ιστός υποστεί βλάβη από αυτά τα ερεθίσματα, απελευθερώνει ουσίες-σήματα που συνδέονται με ειδικές ελεύθερες νευρικές απολήξεις, τους λεγόμενους υποδοχείς πόνου, στο σώμα και στη συνέχεια εκκρίνουν νευροδιαβιβαστές πόνου. Αυτές μεταδίδονται στον εγκέφαλο μέσω ηλεκτρικών σημάτων. Στον εγκέφαλο επεξεργάζονται τα σήματα του πόνου: ο πόνος γίνεται αντιληπτός και αναγνωρίζεται η θέση από όπου προέρχεται. Ακόμη και οι σκέψεις μπορούν να οδηγήσουν σε άμεση σωματική αντίδραση: Μια έντονη διέγερση του νευρικού μας συστήματος, π.χ. λόγω άγχους, φόβου ή αρνητικών σκέψεων, μπορεί να προκαλέσει καταστάσεις πόνου – αυτό ονομάζεται τότε σωματομορφική διαταραχή πόνου. Ο πόνος αποτελεί προειδοποιητικό σήμα του σώματος και υποδηλώνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Γι’ αυτό πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη – αποτελούν ενδείξεις κινδύνου, ασθενειών ή υπερφόρτωσης. Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον πόνο με διαφορετική ένταση, κάτι που επηρεάζεται από την ψυχολογία. Ο πόνος μπορεί να ταξινομηθεί σε διάφορες κατηγορίες, ανάλογα με τον τρόπο που προκύπτει. Ο νοζιцепτικός πόνος είναι συνέπεια βλάβης των ιστών από εξωτερική επίδραση, όπως φλεγμονές ή όγκοι, για παράδειγμα πόνος από πληγή ή πονόδοντος. Ο νευροπαθητικός πόνος προκύπτει από δυσλειτουργία των περιφερικών ή κεντρικών νευρικών ινών, π.χ. σε περίπτωση πολυνευροπάθειας. Ο αντανακλαστικός πόνος προκύπτει από δυσλειτουργίες ή λανθασμένες στάσεις του σώματος, π.χ. στον πόνο στην πλάτη. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί και ο σπλαχνικός πόνος, ο οποίος προέρχεται από τα εσωτερικά όργανα – αυτοί οι πόνοι αντιστοιχίζονται από τον εγκέφαλο σε συγκεκριμένες περιοχές του δέρματος ή των μυών, π.χ. ο θωρακικός πόνος σε περίπτωση καρδιακού εμφράγματος. «Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι ο πόνος δεν είναι εχθρός, αλλά ένα προειδοποιητικό σήμα για τον οργανισμό – ένας δείκτης ότι κάτι δεν πάει καλά», εξηγεί η Δρ. Heymann στην αρχή της συζήτησής μας.

Ο οξύς και ο χρόνιος πόνος διαφέρουν σε διάφορες σημαντικές πτυχές, ιδίως όσον αφορά τη διάρκεια, την αιτία και την προσέγγιση στη διάγνωση και τη θεραπεία. 

«Ο οξύς πόνος εμφανίζεται ξαφνικά και είναι περιορισμένης διάρκειας. Διαρκεί από δευτερόλεπτα έως το πολύ μερικές εβδομάδες και συνδέεται με αναγνωρίσιμα αίτια. Είναι συνέπεια βλάβης των ιστών λόγω τραυματισμών, π.χ. διαστρέμματα, κατάγματα ή εγκαύματα. Ο χρόνιος πόνος εμφανίζεται επανειλημμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον πάνω από τρεις μήνες. Από τη μία πλευρά, είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ασθένειας (π.χ. ρευματισμοί, κυκλοφοριακές διαταραχές) ή, από την άλλη, προκύπτει όταν ο οξύς πόνος δεν έχει αντιμετωπιστεί κατάλληλα και αποτελεσματικά και στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, μετατρέπεται, για να το πούμε έτσι, σε χρόνιο: Στα νευρικά κύτταρα που μεταδίδουν τον πόνο αναπτύσσεται μια υπερευαισθησία στον πόνο, η λεγόμενη «μνήμη του πόνου». Ακόμη και ήπια ερεθίσματα, όπως η ήπια επαφή, η θερμότητα ή η πίεση, γίνονται τότε αντιληπτά ως έντονος πόνος, παρόλο που η σωματική αιτία δεν υπάρχει πλέον. Ο πόνος έχει πλέον μετατραπεί ο ίδιος σε ασθένεια. «Σύμφωνα με την επιστημονική κοινότητα, ο χρόνιος πόνος θεωρείται σήμερα ως αυτόνομη ασθένεια», διευκρινίζει ο Δρ. Heymann.

---

Στη θεραπεία του οξέος πόνου, που συνήθως αποτελεί συνέπεια βλάβης των ιστών, το κύριο μέλημα είναι να εντοπιστεί η αιτία και να ανακουφιστεί γρήγορα ο πόνος, συνήθως με παυσίπονα, φυσικοθεραπεία ή, ενδεχομένως, χειρουργικές επεμβάσεις. Η θεραπεία του χρόνιου πόνου είναι πιο σύνθετη και απαιτεί μια πολυτροπική προσέγγιση. 

---

«Όταν ένας ασθενής υποφέρει από πόνο για περισσότερο από τρεις μήνες, έχουμε να κάνουμε με έναν ασθενή με χρόνιο πόνο. Φυσικά, πραγματοποιώ μια αξιολόγηση της κατάστασης σε όλους τους ασθενείς. Πρόκειται για μια διαγνωστική διαδικασία που, εκτός από το λεπτομερές ιστορικό, περιλαμβάνει γενική εξέταση αίματος, ενδεχομένως ακτινογραφίες, καθώς και μια ολοκληρωμένη σωματική εξέταση. Ρωτάω πόσους ειδικούς έχει ήδη επισκεφτεί ο ασθενής και από πότε παρακολουθείται από τον οικογενειακό γιατρό. «Κατά κανόνα, ασχολούμαι κυρίως με ασθενείς με χρόνιο πόνο, καθώς οι ασθενείς με οξύ πόνο συνήθως απευθύνονται αρχικά στον οικογενειακό τους γιατρό ή στο νοσοκομείο», λέει ο Δρ. Heymann και συνεχίζει:

«Στη συνέχεια, συζητώ λεπτομερώς με τους ασθενείς όλα τα ευρήματα που έχουν συλλεχθεί και, στη συνέχεια, καταρτίζουμε από κοινού ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό σχέδιο στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης θεραπείας του πόνου. Χρειάζονται σίγουρα οκτώ έως εννέα μήνες μέχρι να επιτύχουμε ένα καλό αποτέλεσμα, επειδή η ψυχολογία παίζει πάντα κάποιο ρόλο και οι θεραπευτικές εφαρμογές για τον πόνο χρειάζονται χρόνο. Εφαρμόζω μια πολυτροπική προσέγγιση για τον πόνο, πράγμα που σημαίνει ότι χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα διάφορες μέθοδοι. Αυτές περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, φαρμακευτικά σχήματα, ενδοφλέβιες χορηγήσεις, ενέσιμες θεραπείες, νευροθεραπεία, επεμβατική θεραπεία, φυσιοθεραπεία, ορθομοριακές παρεμβάσεις και ψυχολογικές θεραπείες. Πρόκειται, λοιπόν, για μια ολιστική προσέγγιση, την οποία εφαρμόζω από κοινού με τους ασθενείς, και αυτό απαιτεί τον απαραίτητο χρόνο».

---

«Η ψυχή έχει μια ισχυρή, θετική πλευρά. Μπορεί να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε καλύτερα τον πόνο και ακόμη και να τον ανακουφίσουμε – για παράδειγμα, μέσω της ελπίδας, της εσωτερικής δύναμης ή των τεχνικών χαλάρωσης. Η ψυχική μας ευεξία αποτελεί, λοιπόν, ένα σημαντικό κλειδί για την αντιμετώπιση του πόνου», τονίζει ο Δρ. Heymann.

---

«Πολλοί ασθενείς είναι ενθουσιασμένοι που στο ιατρείο μας λαμβάνουν επιτέλους ολιστική θεραπεία – και όχι μόνο, όπως συμβαίνει συχνά, να τους χορηγούνται φάρμακα και στη συνέχεια να πρέπει να περιμένουν να βελτιωθεί η κατάστασή τους. Συχνά διαπιστώνουν ότι, όταν δεν επιτυγχάνεται ανακούφιση από τον πόνο, δεν διατυπώνεται σαφής διάγνωση και τελικά τους λένε ότι πρέπει να ζήσουν με τον πόνο. Εγώ το βλέπω εντελώς διαφορετικά. Ο πόνος έχει πολλές διαφορετικές αιτίες και εκφράσεις – και κάθε μία από αυτές την αντιμετωπίζω με σοβαρότητα. Οι ασθενείς εκτιμούν ιδιαίτερα αυτή την ολοκληρωμένη προσέγγιση, επειδή αντιλαμβάνονται ότι πραγματικά νοιαζόμαστε για αυτούς. Στο ιατρείο μας διαθέτουμε διάφορες μεθόδους, τις οποίες μπορούμε να προσαρμόζουμε εξατομικευμένα στην εκάστοτε κατάσταση. Δεν είμαι μόνο ειδικός στον πόνο – έχω σπουδάσει επίσης ψυχολογία και ενσωματώνω αυτές τις γνώσεις στη δουλειά μου. Επιπλέον, εφαρμόζω ψυχοθεραπευτικές τεχνικές, όπως μεθόδους συμπεριφορικής και συνομιλητικής θεραπείας, υπνοθεραπεία, καθώς και σωματικές προσεγγίσεις όπως η θεραπεία με λέιζερ και μαγνητικά πεδία. Αυτές συμπληρώνουν τις κλασικές ιατρικές παρεμβάσεις, όπως οι ενδοφλέβιες εγχύσεις ή οι ενέσεις. Έτσι, θεραπεύουμε ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή – και ακριβώς αυτό είναι συχνά το κλειδί της επιτυχίας. Οι ασθενείς αισθάνονται ότι τους παίρνουμε στα σοβαρά και τους συνοδεύουμε στην πορεία τους. Μόνο αυτό το αίσθημα πραγματικής φροντίδας αποτελεί συχνά ήδη ένα μεγάλο βήμα προς τη βελτίωση», διευκρινίζει ο Δρ. Heymann.

Η διαχείριση του πόνου αποτελεί σημαντικό στοιχείο, στο πλαίσιο του οποίου χρησιμοποιούνται ψυχολογικές τεχνικές όπως η εκπαίδευση στη χαλάρωση, η ενσυνειδητότητα και το βιοανάδραση. Αυτές οι μέθοδοι συμβάλλουν στη μείωση του επιπέδου άγχους και στην τροποποίηση της αντίληψης του πόνου. 

«Πολλοί ασθενείς επιθυμούν μια ολιστική θεραπεία του πόνου, όπως αυτή που προσφέρεται και στις κλινικές πόνου σύμφωνα με την πολυτροπική προσέγγιση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι εκεί συχνά οι θέσεις είναι πολύ λίγες. Επιπλέον, αν και διάφοροι ειδικοί εργάζονται ταυτόχρονα με τους ασθενείς, πρέπει να συντονίζονται συνεχώς μεταξύ τους. Αυτή η επικοινωνία απαιτεί πολύ χρόνο – χρόνο που συχνά λείπει στην καθημερινότητα της κλινικής. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Ακόμη και αν η παραμονή στην κλινική εξελιχθεί θετικά, πολλοί ασθενείς αισθάνονται ότι μένουν πάλι μόνοι τους μετά την έξοδο. Στο σπίτι τους λείπει τότε το δίκτυο θεραπευτών που είχαν στην κλινική. Δεν ξέρουν σε ποιον να απευθυνθούν ή πώς θα συνεχίσουν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η καλή εξωνοσοκομειακή φροντίδα είναι ιδιαίτερα σημαντική – αλλά είναι σπάνια. Στον εξωνοσοκομειακό τομέα, οι γιατροί συχνά δεν συνεργάζονται τόσο στενά όσο σε μια κλινική, απλά επειδή η ανταλλαγή απόψεων είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί λόγω έλλειψης χρόνου. Στο ιατρείο μου τα πράγματα είναι διαφορετικά: Συνδυάζω διάφορες ειδικότητες σε ένα άτομο. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να συνδυάζω άμεσα ψυχολογικές, συμβατικές και συμπληρωματικές ιατρικές προσεγγίσεις – χωρίς επιπλέον κόπο συντονισμού. Έτσι, μένει περισσότερος χρόνος για να βρίσκεται ο άνθρωπος στο επίκεντρο: ο ασθενής», λέει η Δρ. Heymann σχετικά με την επιτυχημένη προσέγγισή της.

Στην ιατρική του πόνου αναμένονται πολυάριθμες καινοτόμες εξελίξεις και μελλοντικές τάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την κατανόηση και τη θεραπεία του πόνου. 

«Η τάση στη θεραπεία του πόνου κατευθύνεται σαφώς προς τις εναλλακτικές και συμπληρωματικές ιατρικές μεθόδους. Πολλοί ασθενείς που έρχονται σε μένα έχουν ήδη δοκιμάσει τέτοιες μεθόδους – όπως για παράδειγμα τις φυσιοθεραπευτικές προσεγγίσεις, την ορθομοριακή ιατρική, τη φυτοθεραπεία, τον βελονισμό ή τις διαλογιστικές κινήσεις όπως το Τσιγκόνγκ ή η γιόγκα. Αυτό που όμως συχνά λείπει είναι η σύνδεση με την κλασική ιατρική. Οι εναλλακτικές μέθοδοι συχνά εφαρμόζονται μεμονωμένα, χωρίς να εντάσσονται σε μια ολιστική προσέγγιση. Ωστόσο, ακριβώς αυτός ο συνδυασμός θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Και στο τελευταίο συνέδριο για τον πόνο κατέστη σαφές ότι πολλοί άνθρωποι επιθυμούν τέτοιες ολιστικές προσεγγίσεις. Γι’ αυτό, η ενσωμάτωση συμπληρωματικών μεθόδων στην πολυτροπική θεραπεία του πόνου, που βασίζεται στην παραδοσιακή ιατρική, θα πρέπει να προωθηθεί περαιτέρω στο μέλλον», εξηγεί ο Δρ. Heymann και προσθέτει:

«Το κύριο πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι πολλές από αυτές τις εναλλακτικές θεραπείες δεν καλύπτονται από τα ταμεία υγείας, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να πρέπει συχνά να αναλαμβάνουν οι ίδιοι τα υψηλά έξοδα. Πριν από περίπου 20 έως 25 χρόνια ήμουν ήδη ένθερμος υποστηρικτής των εναλλακτικών θεραπειών και συχνά τις συνδύαζα με θεραπείες της συμβατικής ιατρικής. Τότε, αυτή η προσέγγιση αντιμετωπιζόταν με ειρωνεία και πολλοί αναρωτιόνταν ποιο ήταν το νόημα όλων αυτών. Ωστόσο, με την εμφάνιση του βελονισμού και της κινεζικής ιατρικής, η στάση απέναντι σε αυτές τις μεθόδους έχει αλλάξει σημαντικά. Σήμερα, τα οφέλη τους αναγνωρίζονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Η αποδοχή τέτοιων εναλλακτικών μεθόδων έχει πλέον αυξηθεί σημαντικά. Αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ότι όχι μόνο ωφελούν τους ασθενείς, αλλά και συμπληρώνουν την παραδοσιακή ιατρική θεραπεία και, ως εκ τούτου, μπορούν να προάγουν την επιτυχία του γιατρού στη διαχείριση των ασθενών».

Ο βελονισμός και η νευροθεραπεία είναι πλέον ευρέως αποδεκτοί, αλλά για άλλες μεθόδους, όπως η θεραπεία με λέιζερ ή η ορθομοριακή θεραπεία, εξακολουθεί να υπάρχει σκεπτικισμός, ιδίως μεταξύ των συναδέλφων. 

«Πολλοί θεωρούν αυτές τις προσεγγίσεις ως καθαρή εκμετάλλευση για κέρδος, χωρίς να κατανοούν τις επιστημονικές βάσεις που τις υποστηρίζουν. Η ορθομοριακή θεραπεία, η οποία βασίζεται, για παράδειγμα, στη χρήση βιταμινών και ιχνοστοιχείων, έχει ωστόσο σαφή επιστημονική βάση. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι καταστάσεις ανεπάρκειας μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο και άλλα συμπτώματα, όμως αυτή η θεραπεία συχνά εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση. Ομοίως, η υπνοθεραπεία δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί πλήρως σε ορισμένους κύκλους, αλλά ενσωματώνεται όλο και περισσότερο. Συνιστάται λοιπόν επειγόντως οι γιατροί σε συγκεκριμένες ειδικότητες να παρακολουθήσουν επιμόρφωση και να ενσωματώσουν τέτοιες μεθόδους στα θεραπευτικά τους σχέδια, εφόσον το επιτρέπουν ο χρόνος και η δομή του ιατρείου τους. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι πολλοί γιατροί της φυσιοπαθητικής, αν και είναι πολύ έμπειροι στον τομέα τους, στερούνται της εκπαίδευσης στην παραδοσιακή ιατρική. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και γιατροί της συμβατικής ιατρικής που δεν διαθέτουν χρόνο και πόρους για επιπλέον επιμόρφωση, παρότι αυτό θα ήταν πολύ επωφελές για τους ασθενείς. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι τα προγράμματα επιμόρφωσης απαιτούν χρόνο, κάτι που αποτελεί πρόκληση σε ένα μοντέλο ιατρείου που συχνά είναι υπερφορτωμένο. Επιπλέον, οι γιατροί που παρακολουθούν προγράμματα επιμόρφωσης πρέπει να είναι πιστοποιημένοι για να μπορούν να ενσωματώσουν τις νέες μεθόδους στην πρακτική τους. «Αυτές οι πρόσθετες απαιτήσεις μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τον τρόπο αντιμετώπισης των ασθενών και τον προγραμματισμό του χρόνου», αναφέρει ο Δρ. Heymann.

Στο έργο της, η Δρ. Heymann χρησιμοποιεί καινοτόμες μεθόδους, όπως ταινίες εικονικής πραγματικότητας (VR), οι οποίες όχι μόνο μεταδίδουν οπτικές εντυπώσεις, αλλά απευθύνονται και σε μια πνευματική διάσταση που βοηθά τους ασθενείς να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση και αίσθηση αυτοαποτελεσματικότητας. Στο πλαίσιο αυτό χρησιμοποιούνται αποτελεσματικές τεχνικές, όπως οι θετικές δηλώσεις και οι διαλογισμοί με θεραπευτικούς λίθους. Η Δρ. Heymann ενθαρρύνει τους ανθρώπους να πιστεύουν στις δυνάμεις αυτοΐασης τους και να τις ενεργοποιούν μέσω της πρόληψης και της προσεκτικής αυτοφροντίδας.

«Εγώ η ίδια χρησιμοποιώ ήδη οπτικό υλικό, όπως ταινίες εικονικής πραγματικότητας, στη δουλειά μου. Αυτές οι ταινίες δεν είναι απλώς ντοκιμαντέρ, αλλά εισχωρούν και στον πνευματικό τομέα, κάτι που βοηθά πολλούς ανθρώπους να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση και να βιώσουν την αυτοαποτελεσματικότητα. Οι ασθενείς ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σε αυτές τις ασκήσεις και απολαμβάνουν να εκτελούν εργασίες και να ασχολούνται με το υποσυνείδητό τους. Σε αυτό το πλαίσιο χρησιμοποιούνται επίσης τεχνικές όπως οι θετικές δηλώσεις και οι διαλογισμοί με θεραπευτικούς λίθους – μέθοδοι που είναι πολύ αποτελεσματικές. Όσον αφορά την αυτογνωσία και την αυτοΐαση, θα συμβούλευα τους ανθρώπους να πιστεύουν πάντα στις δικές τους δυνάμεις αυτοΐασης. Κάθε άνθρωπος διαθέτει αυτές τις δυνάμεις – ένα παράδειγμα είναι η επούλωση μιας μελανιάς, η οποία υποχωρεί από μόνη της. Αυτές οι δυνάμεις δρουν συνεχώς, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα. Ακριβώς όπως προσέχουμε να μην οδηγούμε το αυτοκίνητό μας με άδειο ρεζερβουάρ, έτσι πρέπει να φροντίζουμε και το δικό μας σώμα, μέσω της καλής διατροφής, της επαρκούς πρόσληψης βιταμινών και της σωματικής άσκησης. Αυτή η πρόληψη είναι καθοριστική για να μην εμφανιστούν εξαρχής οι χρόνιες παθήσεις που συνοδεύονται από πόνο. Σε περίπτωση που, παρ’ όλα αυτά, εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα πόνου, είναι σημαντικό να εξετάσουμε και να αξιοποιήσουμε ολιστικές προσεγγίσεις. Ακόμα κι αν αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, αυτός είναι ο δρόμος για να επιτύχουμε μακροπρόθεσμα καλύτερη ποιότητα ζωής. «Ο κύριος στόχος είναι η μείωση του πόνου και η επίτευξη ενός καλού τρόπου ζωής», δηλώνει η Δρ. Heymann αναφερόμενη στον στόχο της βελτίωσης της ποιότητας ζωής του ασθενούς, και με αυτό ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ, Δρ. Heymann, για αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα εικόνα της πολυτροπικής σας προσέγγισης!