W przypadku większości złamań wystarczy założyć gips. Końce złamania zrastają się wtedy samoistnie. Jednak w przypadku bardziej skomplikowanych złamań często konieczne jest unieruchomienie końców złamania za pomocą śrub, drutów, gwoździ i płytek metalowych. Tylko wtedy mogą one prawidłowo zrosnąć się ponownie. Te metody stabilizacji określa się ogólnym terminem osteosynteza.
Tutaj znajdziesz więcej informacji, a także listę wybranych specjalistów i ośrodków zajmujących się osteosyntezą.
Termin „osteosynteza” najprościej można przetłumaczyć jako „łączenie kości”. W tym celu stosuje się różne procedury operacyjne. Służą one przywróceniu stabilności kości po złamaniach.
W wyniku złamania kość traci stabilność. Podczas codziennych ruchów miejsca złamania mogą się ciągle przesuwać, co uniemożliwia prawidłowe zrośnięcie się kości. Osteosynteza ma tu pomóc.
Celem zabiegu osteosyntezy jest ponowne połączenie fragmentów kości w ich pierwotnym kształcie. Jednocześnie ma on również stabilizować miejsce złamania.
Osteosyntezę można osiągnąć za pomocą następujących metod:
Wybór metody zależy od konkretnego przypadku, a zwłaszcza od lokalizacji złamania oraz jego dokładnego rodzaju.
Nie wszystkie złamania kości wymagają leczenia operacyjnego. Osteosynteza jest jednak zalecana w następujących przypadkach:
Zasadniczo kość ludzka składa się z
Duże kości mają ponadto w swoim wnętrzu kanał szpikowy, w którym znajduje się szpik kostny. Jednak wraz z wiekiem szpik kostny jest coraz bardziej zastępowany przez tłuszcz.
Kość otacza w końcu okostna.
Przed samym zabiegiem fragmenty kości należy najpierw przywrócić do prawidłowego kształtu. Ten etap nazywa się repozycją.
W wielu przypadkach nie jest nawet konieczna operacja. Lekarz może przywrócić fragmenty do pierwotnego położenia wyłącznie poprzez ruchy i naciąganie.
Jeśli nie jest to możliwe lub mamy do czynienia ze skomplikowanym złamaniem, repozycję przeprowadza się podczas operacji.
Lekarz wierci otwór w korze kostnej, który może pomieścić śrubę. Bezpośrednio naprzeciwko tego fragmentu wierci się nieco mniejszy otwór, w którym lekarz wycina gwint dla śruby.
Podczas wkręcania śruby w otwory oba fragmenty kości są mocno dociskane do siebie.
Śruba gąbczasta ma długi trzon z krótkim gwintem na dolnym końcu. Również w tym przypadku chirurg wierci otwór w kości, przez który może przesuwać się trzon śruby. Następnie śruba jest wkręcana w otwór w taki sposób, aby gwint znajdował się za linią złamania.
Również w tym przypadku powstaje napięcie, które mocno dociska fragmenty kości do siebie.
Lekarz najpierw odsłania kość w miejscu złamania. Następnie dobiera płytkę, która pod względem kształtu i rozmiaru pasuje do powierzchni kości. Płytkę umieszcza się nad linią złamania i mocuje do wszystkich fragmentów kości za pomocą śrub.
W tej metodzie płytka zapewnia więc mocne połączenie.
Za pomocą osteosyntezy płytkowej unieruchamia się to złamanie łokcia © stockdevil | AdobeStock
W przypadku osteosyntezy śródszpikowej lekarz otwiera kanał szpikowy kości za pomocą szpikulca lub drutu. Następnie rozszerza się kanał szpikowy i wbija się w niego gwóźdź, który powinien wyraźnie połączyć miejsce złamania. Stanowi on w pewnym sensie wewnętrzną szynę.
Aby gwóźdź nie mógł się przesuwać, w razie potrzeby w kości wbija się jeszcze śrubę poprzeczną (gwóźdź blokujący).
W tej metodzie miejsce złamania jest mostkowane za pomocą elastycznych drutów stalowych. Lekarz przebija nimi korę kostną i umieszcza je w szpiku kostnym.
Górna część drutu powinna jednak pozostać na zewnątrz kości. Dzięki temu po zrośnięciu się złamania można go bez problemu usunąć.
Metoda ta nadaje się przede wszystkim w przypadku złamań mniejszych kości lub złamań w strefach wzrostu. Metoda ta jest również chętnie stosowana w przypadku złamań obojczyka.
W tej metodzie siły rozciągające, które rozciągają fragmenty złamania, są przekształcane w siły ściskające. Chirurg najpierw wprowadza do kości dwa druty, które biegną równolegle do siebie i prostopadle do szczeliny złamania. Następnie zakłada miękką pętlę z drutu na oba druty. Jest ona wprowadzana do kości przez kanał w taki sposób, aby była mocno napięta.
W tym przypadku stosuje się zewnętrzną ramę, która utrzymuje kości w odpowiednim położeniu. W tym celu najpierw wykonuje się niewielkie nacięcia w skórze pacjenta. Przez te nacięcia lekarz wierci małe otwory w złamanej kości.
Następnie umieszcza metalowe pręty i łączy je metalowymi rozpórkami. W ten sposób miejsce złamania zostaje ustabilizowane.
Ta metoda świetnie sprawdza się przy złamaniach szyjki kości udowej.
W tym przypadku do części szyjki kości udowej znajdującej się w pobliżu stawu biodrowego wprowadza się drut prowadzący. Następnie w głowę kości udowej wkręca się śrubę z krótkim i grubym gwintem. Na koniec do zewnętrznej strony kości udowej przykręca się metalową płytkę.
W ciągu kolejnych tygodni szczelina złamania zostaje zaciśnięta wyłącznie pod wpływem ciężaru ciała pacjenta.
Po wprowadzeniu osteosyntezy lekarz zszywa mięśnie oraz tkankę łączną skóry. Następnie zakłada opatrunek na ranę.
Po zabiegu pacjenci nie muszą zwracać uwagi na żadne szczególne kwestie.
