Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne (EPU) i diagnostyka
W przypadku pacjentów cierpiących na niewyjaśnione zawroty głowy, kołatanie serca lub utratę przytomności, inwazyjne badanie elektrofizjologiczne jest często złotym standardem. Polega ono na wprowadzeniu cienkich cewników elektrodowych przez żyłę pachwinową do serca. Mierzą one sygnały elektryczne bezpośrednio w przedsionku lub komorze serca.
Dzięki ukierunkowanej stymulacji lekarz może podczas badania elektrofizjologicznego wywołać zaburzenie rytmu serca w kontrolowanych warunkach, aby dokładnie zlokalizować jego źródło (mapowanie). Jest to warunek konieczny do skutecznej terapii ablacyjnej.
Badanie elektrofizjologiczne (EPU) to specjalistyczne badanie cewnikowe serca u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca @ romaset /AdobeStock
Wiele zaburzeń rytmu serca można dziś trwale wyleczyć poprzez celowe wyłączenie (ablację) tkanki odpowiedzialnej za zaburzenie. Odbywa się to zazwyczaj bezpośrednio po diagnostyce.
Najczęstszym wskazaniem do takich ablacji cewnikowych jest leczenie migotania przedsionków. Standardowo wykonuje się izolację żył płucnych, aby zablokować nieprawidłowe impulsy elektryczne z żył płucnych. Oprócz ablacji częstotliwością radiową i energią chłodniczą coraz większą popularność zyskuje ablacja polem impulsowym. Ta nowa metoda wykorzystuje pola elektryczne do selektywnego wyłączania komórek mięśnia sercowego bez narażania otaczających tkanek. Rutynowymi zabiegami są również ablacje w przypadku migotania przedsionków.
Ablacja cewnikowa jest bardzo skuteczna również u młodszych pacjentów lub osób z wrodzonymi zaburzeniami rytmu serca, takimi jak zespół WPW (zespół Wolffa-Parkinsona-White'a). Nadmiarowe ścieżki przewodzenia są precyzyjnie eliminowane.
Serce nie zawsze bije zbyt szybko. W przypadku powolnych zaburzeń rytmu serca (bradykardii) często konieczne jest wszczepienie rozrusznika serca. Rytmologia obejmuje w tym przypadku szerokie spektrum:
- Stymulatory serca: stymulator wysyła impulsy, gdy własny węzeł zatokowy pracuje zbyt wolno.
- ICD (defibrylatory): Urządzenia te chronią pacjentów z ciężkimi chorobami serca przed nagłą śmiercią sercową.
- Systemy CRT: Do resynchronizacji w przypadku niewydolności serca.
Wszczepianie rozruszników serca i defibrylatorów należy do najczęstszych zabiegów operacyjnych. Opieka pooperacyjna i regularna kontrola tych urządzeń są również stałym elementem elektrofizjologii.
Pacjenci z wrodzonymi wadami serca często w ciągu życia rozwijają złożone zaburzenia rytmu serca. Badanie i leczenie tych szczególnych przypadków wymaga najwyższej wiedzy specjalistycznej, a często także systemów mapowania 3D, aby bezpiecznie poruszać się po zmienionej anatomii. Inwazyjna diagnostyka i leczenie pomagają w takich sytuacjach zapobiegać stanom zagrażającym życiu.
Współczesna elektrofizjologia oferuje znacznie więcej niż tylko diagnostykę. Niezależnie od tego, czy chodzi o precyzyjną ablację, innowacyjne procedury, takie jak ablacja pulsacyjnym polem elektrycznym, czy implantację rozruszników serca: dla prawie każdego rodzaju zaburzeń rytmu serca istnieje rozwiązanie dostosowane do indywidualnych potrzeb. Ścisła współpraca w kardiologii gwarantuje optymalną diagnostykę i terapię, od pierwszego EKG po długoterminową opiekę.
Na czym polega badanie elektrofizjologiczne?
Podczas badania elektrofizjologicznego (EPU) cewniki wprowadza się do serca przez pachwinę w celu pomiaru prądów. Zabieg ten odbywa się zazwyczaj w znieczuleniu.
Kiedy konieczne jest wykonanie inwazyjnego badania elektrofizjologicznego?
Jest ona konieczna w przypadku niejasnych zaburzeń rytmu serca, które nie zostały wykryte w EKG, lub gdy planowana jest ablacja.
Jaka jest różnica między rozrusznikiem serca a ICD?
Rozrusznik serca stymuluje serce w przypadku spowolnionego bicia. ICD (defibrylator) również może to robić, ale jego głównym zadaniem jest zatrzymanie zagrażającego życiu częstoskurczu poprzez wyładowanie elektryczne.
