Tarczyca to narząd w kształcie motyla, który znajduje się w przedniej części szyi, tuż pod krtanią. Leży po obu stronach tchawicy i jest połączona z nią małym mostkiem, tzw. przesmykiem. To centralne położenie wyjaśnia, dlaczego operacja tarczycy wymaga szczególnie precyzyjnego postępowania chirurgicznego.
U osób zdrowych wielkość tarczycy może się różnić, co nie musi oznaczać choroby. Jednak patologiczne powiększenie tarczycy – zwane również wolem – może powodować dolegliwości. Należą do nich na przykład widoczne zgrubienia na szyi, uczucie ucisku lub trudności w połykaniu i oddychaniu, gdy tarczyca rozrasta się do wewnątrz.
W takich przypadkach specjaliści od operacji tarczycy sprawdzają, czy konieczne jest chirurgiczne usunięcie części tarczycy. Celem operacji jest zachowanie normalnego funkcjonowania narządu przy jednoczesnym usunięciu chorej tkanki.
Położenie i wygląd tarczycy © SciePro | AdobeStock
Tarczyca odgrywa kluczową rolę w gospodarce hormonalnej organizmu. Wytwarza hormony trijodotyroninę (T3) i tyroksynę (T4), które w znacznym stopniu regulują metabolizm energetyczny, krążenie i zużycie tlenu przez komórki. Hormony tarczycy wpływają również na wzrost, temperaturę ciała oraz sprawność umysłową.
Aby tarczyca mogła prawidłowo funkcjonować, potrzebuje wystarczającej ilości jodu, który jest pobierany z pożywienia i magazynowany w tkance tarczycy. Niedobór jodu może prowadzić do powiększenia tarczycy (wola), co w niektórych przypadkach wymaga operacji tarczycy.
Aktywność tarczycy jest regulowana przez precyzyjnie dostrojony układ hormonalny między podwzgórzem a przysadką mózgową. Jeśli poziom hormonów we krwi spada, TSH (hormon tyreotropowy) stymuluje produkcję hormonów tarczycy. Jeśli poziom hormonów gwałtownie wzrośnie, produkcja jest automatycznie ograniczana – jest to mechanizm zapewniający równowagę hormonalną.
Jeśli choroby takie jak choroba Gravesa-Basedowa lub zapalenie tarczycy Hashimoto powodują zaburzenia w funkcjonowaniu tego układu, może dojść do nadczynności lub niedoczynności tarczycy. W ciężkich przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne lub tyreoidektomia (usunięcie tarczycy) w celu trwałej stabilizacji produkcji hormonów.
Funkcjonowanie tarczycy jest regulowane przez precyzyjnie dostrojony system kontroli hormonalnej. Decydujące znaczenie mają tu trzy elementy:
-
podwzgórze,
-
przysadka mózgowa oraz
-
sama tarczyca.
Gdy poziom hormonów we krwi spada, przysadka mózgowa uwalnia TSH (hormon tyreotropowy). Hormon ten pobudza tarczycę do produkcji hormonów T3 (trijodotyroniny) i T4 (tyroksyny) oraz do ich uwalniania do krwi. Jeśli poziom hormonów wzrośnie powyżej normy, mózg hamuje to wydzielanie – jest to klasyczny obwód regulacyjny, który zapewnia stabilność.
Zaburzenia tego systemu mogą prowadzić do chorób tarczycy. Nadmierna aktywność powoduje nadczynność tarczycy, podczas gdy zmniejszona aktywność wywołuje jej niedoczynność. Obie formy wpływają na metabolizm, tętno i wydajność organizmu.
Jeśli mechanizm regulacyjny zostanie trwale zaburzony – na przykład przez chorobę autoimmunologiczną lub złośliwy guzek w tarczycy – w dłuższej perspektywie może być konieczna operacja tarczycy. Chirurgiczne usunięcie dotkniętych chorobą części tarczycy pozwala przywrócić równowagę hormonalną i zmniejszyć ryzyko dalszych powikłań.
Choroby tarczycy należą do najczęstszych zaburzeń hormonalnych na świecie. Mogą one mieć charakter łagodny lub złośliwy i powodować różne dolegliwości w zależności od rodzaju zmian w tarczycy.
Operacja tarczycy jest zalecana przede wszystkim w przypadku stwierdzenia powiększenia tarczycy (wole) lub guzków w tarczycy, które powodują dolegliwości lub wskazują na złośliwy przebieg choroby. Powodem operacji tarczycy są więc najczęściej zmiany strukturalne – na przykład nadczynność tarczycy, guzek zimny lub wynik złośliwy.
Częstym powodem zabiegu jest nadczynność tarczycy wywołana chorobą Gravesa-Basedowa lub gruczolakami autonomicznymi. W tym przypadku tkanka wytwarza hormony w sposób niekontrolowany, co prowadzi do utraty wagi, nerwowości i problemów z krążeniem. Aby uniknąć powikłań, chirurg może usunąć tarczycę w całości lub częściowo.
W przypadku guzków łagodnych często usuwa się tylko dotknięty chorobą fragment. Jeśli jednak występuje rak tarczycy lub szybko rosnące powiększenie, konieczna może być operacja tarczycy, podczas której usuwa się całą tarczycę.
Takie zabiegi są obecnie rutynowe w chirurgii tarczycy i wykonuje się je w Niemczech dziesiątki tysięcy razy rocznie.
Najczęstsze choroby tarczycy to zatem:
- nadczynność tarczycy (hipertyreoza) – np. spowodowana chorobą Gravesa-Basedowa lub gorącymi guzkami
- Niedoczynność tarczycy (hipotyreoza) – np. spowodowana zapaleniem tarczycy Hashimoto
- Rak tarczycy (nowotwory złośliwe) – rzadkie, ale wymagające leczenia
- Łagodne guzki lub torbiele – powodują uczucie ucisku w szyi
- Wole – w przypadku niedoboru jodu lub zaburzeń gospodarki hormonalnej
Schorzenia te można trwale wyleczyć lub całkowicie wyleczyć poprzez operację tarczycy, zwłaszcza gdy leczenie zachowawcze (np. farmakologiczne) nie jest wystarczające.
Przed operacją tarczycy przeprowadza się kompleksową diagnostykę w celu ustalenia dokładnej przyczyny i obrazu klinicznego choroby tarczycy. W tym celu chirurg sprawdzając, czy leczenie operacyjne jest rzeczywiście konieczne, czy też na początku wskazane jest leczenie farmakologiczne.
Najpierw przeprowadza się badanie palpacyjne tarczycy w celu oceny jej kształtu, wielkości i ewentualnych guzków. Następnie wykonuje się badanie ultrasonograficzne (USG), które dostarcza precyzyjnych informacji na temat struktury i ewentualnych zmian w tarczycy. Dzięki temu lekarz może rozpoznać, czy guzek ma charakter łagodny, czy złośliwy.
Następnie określa się poziom hormonów tarczycy we krwi. Szczególnie ważny jest poziom TSH, który dostarcza informacji o produkcji hormonów przez tarczycę. W przypadku nieprawidłowych wyników dodatkowo sprawdza się poziom hormonów T3 i T4 oraz określonych przeciwciał, aby wykluczyć choroby autoimmunologiczne, takie jak choroba Gravesa-Basedowa lub zapalenie tarczycy Hashimoto.
Dodatkowo można zastosować badania obrazowe, takie jak scyntygrafia. Pokazuje ona obszary funkcjonalne tarczycy i pomaga odróżnić guzki „gorące” od „zimnych”. W niektórych przypadkach wykonuje się również biopsję cienkoigłową w celu pobrania komórek z podejrzanych obszarów i potwierdzenia wyniku badania histologicznego.
Przed samym zabiegiem chirurg ocenia również ogólną zdolność do operacji. Obejmuje to EKG, badanie krwi oraz – w razie potrzeby – kontrolę strun głosowych przez laryngologa. Takie staranne przygotowanie gwarantuje, że operacja tarczycy może być zaplanowana w sposób bezpieczny i dostosowany do indywidualnych potrzeb.
Diagnostyka tarczycy za pomocą ultrasonografii © Alexander Raths | AdobeStock
Operacja tarczycy jest zalecana w przypadku choroby tarczycy, której nie da się już wystarczająco leczyć farmakologicznie lub która powoduje już powikłania.
Do najczęstszych powodów operacji tarczycy należą:
- znaczne powiększenie tarczycy (wole), które wywiera nacisk na tchawicę lub przełyk,
- guzki w tarczycy, które szybko rosną lub sugerują obecność nowotworu złośliwego,
- nadczynność tarczycy, której nie da się kontrolować za pomocą leków lub terapii radiojodowej,
- choroba Gravesa-Basedowa z tendencją do nawrotów,
- oraz rak tarczycy, w przypadku którego konieczne jest całkowite usunięcie tarczycy.
W zależności od choroby zakres operacji tarczycy może być różny.
W przypadku mniejszych guzków często usuwa się tylko część tarczycy, natomiast w przypadku nowotworów złośliwych lub guzków wielokrotnych tarczyca jest usuwana całkowicie lub częściowo.
W ciężkich przypadkach operacja tarczycy polega na całkowitej tyreoidektomii, podczas której usuwa się całą tarczycę.
Sama operacja tarczycy odbywa się w znieczuleniu ogólnym i jest zazwyczaj wykonywana poprzez niewielkie nacięcie na szyi.
Chirurg usuwa w ten sposób chore tkanki, dbając jednak o to, aby oszczędzić przytarczyce i nerwy strun głosowych.
Dzięki nowoczesnej chirurgii tarczycy ryzyko powikłań jest obecnie niewielkie, dzięki czemu pacjenci zazwyczaj już kilka dni po operacji mogą wstać z łóżka i zacząć jeść.
Ogólnie rzecz biorąc, tarczyca zaczyna się bezpośrednio za tchawicą i znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ścieżek nerwowych tarczycy – dlatego doświadczenie chirurga ma kluczowe znaczenie dla ochrony nerwów i otaczających tkanek.
Operacja tarczycy przy określonej wielkości guzka lub w przypadku niepokojących wyników badań może zatem mieć kluczowe znaczenie dla życia i zapobiegać późniejszym powikłaniom.
Objawy oraz różne schorzenia tarczycy © Henrie | AdobeStock
Operacja tarczycy jest obecnie uważana za bezpieczny, rutynowy zabieg w ramach leczenia operacyjnego chorób tarczycy. Zabieg odbywa się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym i trwa około jednej do dwóch godzin.
1. Przygotowanie do operacji
Przed rozpoczęciem operacji chirurg sprawdza, czy wszystkie badania wstępne zostały zakończone, a wyniki badań krwi dotyczące tarczycy są stabilne.
Zabieg wykonuje się tylko wtedy, gdy metabolizm jest w równowadze – nadczynność tarczycy jest więc wcześniej wyrównywana farmakologicznie.
2. Dostęp i odsłonięcie tarczycy
- Tarczyca znajduje się bezpośrednio pod krtanią i przed tchawicą.
- Poprzez niewielkie nacięcie na szyi (zwykle 4–5 cm, tzw. nacięcie kołnierzowe) narząd jest ostrożnie odsłaniany.
- Następnie chirurg odsłania tarczycę i ocenia, które jej części należy usunąć.
W zależności od wyników:
- W przypadku guzków łagodnych często usuwa się tylko jeden płat tarczycy.
- W przypadku większych zmian lub nowotworów tarczyca jest usuwana całkowicie lub częściowo.
- W rzadkich przypadkach konieczne jest usunięcie całej tarczycy – nazywa się to tyreoidektomią.
3. Usunięcie tkanki
Zmianę w tarczycy usuwa się starannie przy użyciu technik chirurgicznych.
Zwraca się przy tym uwagę na otaczające struktury, takie jak:
- nerwy strun głosowych (nerw powracający) oraz
- przytarczyc.
W celu kontroli podczas operacji można wykonać badanie histopatologiczne. Dzięki temu chirurg już podczas zabiegu może stwierdzić, czy usunięta tkanka jest łagodna, czy złośliwa.
4. Zamknięcie rany i dalsze postępowanie
- Po usunięciu tkanki rana jest płukana i wprowadza się do niej małą rurkę drenażową, przez którą może odpływać płyn z rany.
- Następnie rana jest zazwyczaj zamykana w sposób niepozorny kosmetycznie za pomocą nici wchłanialnych.
- Rana operacyjna znajduje się w naturalnej fałdzie skórnej, dzięki czemu po wygojeniu jest prawie niewidoczna.
5. Pierwsze godziny po operacji
- W pierwszych godzinach po operacji pacjent pozostaje na oddziale w celu obserwacji.
- Sprawdza się, czy nie występują obrzęki lub krwawienia.
- Już następnego dnia pacjenci mogą zazwyczaj wstać z łóżka i spożywać lekkie posiłki.
Ryzyko i powikłania operacji tarczycy
Każda operacja tarczycy wiąże się z pewnym ryzykiem, nawet jeśli obecnie jest to zabieg rutynowy. Jednak dzięki nowoczesnej technologii, precyzyjnemu neuromonitoringowi i doświadczonym chirurgom ryzyko poważnych powikłań jest bardzo niskie.
1. Krwawienie wtórne i obrzęk po operacji tarczycy
Po operacji może wystąpić niewielki obrzęk w okolicy operowanej, ponieważ tarczyca znajduje się bezpośrednio za tchawicą.
W rzadkich przypadkach dochodzi do krwawienia, które wymaga krótkiej ponownej interwencji.
Dlatego po operacji pacjent pozostaje zazwyczaj pod obserwacją przez co najmniej 24 godziny.
2. Uszkodzenie nerwów strun głosowych
Z tyłu każdego płata tarczycy przebiegają wrażliwe nerwy strun głosowych.
Jeśli podczas operacji tarczycy zostaną one podrażnione przez ucisk lub naciągnięcie, może dojść do chrypki lub zmian w głosie.
Zazwyczaj nerwy regenerują się w ciągu kilku tygodni. Tylko w 0,5% przypadków pozostaje trwałe porażenie nerwu krtaniowego wstecznego.
3. Uszkodzenie przytarczyc
Przytarczyce znajdują się w pobliżu tarczycy i regulują gospodarkę wapniową.
Jeśli zostały usunięte lub uszkodzone podczas operacji tarczycy, może dojść do przejściowego niedoboru wapnia.
Typowymi objawami są mrowienie lub drżenie mięśni, które można złagodzić poprzez podanie wapnia i witaminy D.
4. Infekcje i zaburzenia gojenia się ran
Jak każdy zabieg chirurgiczny, operacja tarczycy wiąże się z ryzykiem infekcji.
Jednak dzięki sterylnym warunkom i nowoczesnym technikom szycia infekcje lub podrażnienia występują niezwykle rzadko.
5. Blizny i kwestie
kosmetyczne Tarczyca znajduje się w dolnej części szyi, dlatego nacięcie wykonuje się w naturalnej fałdzie skórnej.
Kilka dni po operacji rana jest już w znacznej mierze zagojona.
Lekkie zaczerwienienie lub obrzęk blizny może być widoczny jeszcze przez kilka tygodni, ale z czasem całkowicie zanika.
Doświadczony chirurg stosuje obecnie różne techniki w celu zminimalizowania ryzyka:
- ciągły neuromonitoring w celu kontroli nerwów strun głosowych,
- mikroskopową precyzję podczas odsłaniania tarczycy,
- pewne tamowanie krwawienia w tkankach o silnym ukrwieniu,
- oraz jasne określenie, które części tarczycy zostaną usunięte, a które pozostawione.
- W zależności od choroby tarczyca jest usuwana całkowicie lub częściowo – w przypadku raka zazwyczaj całkowicie, a w przypadku łagodnych guzków często tylko częściowo.
U niektórych pacjentów konieczne jest usunięcie całej tarczycy, jeśli występują rozlane zmiany w tarczycy lub guz obejmuje całą tarczycę.
Aby proces gojenia przebiegał optymalnie, operacja tarczycy wykonywana jest po ustabilizowaniu się poziomu hormonów i pod stałą kontrolą wyników badań krwi dotyczących tarczycy.
Operacja tarczycy zawsze odbywa się w znieczuleniu ogólnym i trwa około jednej do dwóch godzin. Już kilka godzin po operacji pacjent może ponownie pić i jeść – a jeśli nie wystąpią żadne powikłania, nawet wstać z łóżka tego samego dnia.
O czym należy pamiętać po usunięciu tarczycy
U większości pacjentów faza rekonwalescencji po operacji tarczycy rozpoczyna się już kilka godzin po zabiegu. Dzięki nowoczesnym technikom operacyjnym proces gojenia przebiega obecnie zazwyczaj bez komplikacji, nawet w przypadku całkowitego lub częściowego usunięcia tarczycy.
Bezpośrednia faza po operacji
Bezpośrednio po zabiegu pacjent pozostaje w klinice na obserwacji.
Pierwsze dni po operacji służą kontroli ewentualnych krwawień, obrzęków lub zmian w głosie.
W tym czasie regularnie sprawdzane są również wyniki badań krwi dotyczące tarczycy, aby ocenić gospodarkę hormonalną.
Już jeden lub dwa dni po operacji większość pacjentów może wstać, jeść i pić.
Po usunięciu drenażu rany (rurki odprowadzającej) ranę można zazwyczaj przykryć małym plastrem.
W tej fazie tarczyca – o ile nie została całkowicie usunięta – ponownie rozpoczyna produkcję hormonów.
Opieka hormonalna i leczenie farmakologiczne
Jeśli tarczyca została całkowicie usunięta, organizm musi być stale zaopatrywany w hormony tarczycy.
Ta farmakologiczna substytucja często rozpoczyna się już drugiego dnia po operacji, gdy tylko zostaną sprawdzone poziomy hormonów tarczycy we krwi.
Jeśli tarczyca została usunięta tylko częściowo, dawka leku jest dostosowywana indywidualnie – w zależności od wielkości pozostałej tkanki i zmierzonego poziomu hormonów.
Hormony przyjmuje się zazwyczaj rano na czczo, około 30 minut przed śniadaniem.
Regularne badania krwi są ważne, aby upewnić się, że metabolizm się stabilizuje, a organizm reaguje optymalnie.
Życie codzienne i powrót do pracy
Większość pacjentów może powrócić do lekkich czynności około tygodnia po operacji.
Osoby wykonujące pracę fizyczną powinny unikać wysiłku w ciągu pierwszych dwóch tygodni.
Po mniejszych zabiegach – na przykład gdy usunięto tylko część tarczycy – możliwy jest szybszy powrót do pracy.
Wiele osób zastanawia się, kiedy po operacji będą mogły wrócić do pracy:
- W przypadku bezpowikłanego przebiegu operacji zazwyczaj po 7–10 dniach,
- po całkowitym usunięciu tarczycy zazwyczaj po 2–3 tygodniach.
W każdym przypadku to lekarz prowadzący decyduje, kiedy proces gojenia jest zakończony i można powrócić do codziennych zajęć bez ograniczeń.
Gojenie się rany i zachowanie w życiu codziennym
- Prysznic: zazwyczaj dozwolony już od drugiego dnia.
- Kąpiel: należy unikać do czasu całkowitego zagojenia się rany (ok. dwóch tygodni).
- Ekspozycja na słońce: w pierwszych miesiącach blizna nie powinna być wystawiana na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.
- Aktywność fizyczna: Lekki ruch poprawia krążenie i przyspiesza gojenie.
Operacja tarczycy wykonywana jest poprzez niewielkie, niepozorne kosmetycznie nacięcie na szyi. Po około 10–14 dniach blizna jest w większości zagojona. U niektórych pacjentów może przejściowo wystąpić uczucie napięcia lub obrzęk w okolicy tarczycy – jest to normalne i zwykle ustępuje w ciągu kilku dni.
Po operacji tarczycy rozpoczyna się najważniejszy etap rekonwalescencji: domowa opieka pooperacyjna.
Wspomaga ona gojenie, chroni przed powikłaniami i pomaga szybciej wrócić do aktywności.
Większość pacjentów już kilka dni po zabiegu nie odczuwa dolegliwości.
Oszczędzanie się i pielęgnacja rany
W pierwszych dniach rana powinna być utrzymywana w stanie suchym i czystym.
Po usunięciu opatrunku można brać prysznic, jednak należy powstrzymać się od kąpieli do
czasu całkowitego wygojenia rany.
Ponieważ tarczyca znajduje się bezpośrednio za tchawicą, przez krótki czas może pojawić się uczucie napięcia w gardle.
Zazwyczaj ustępuje ono po kilku dniach.
Nerw strunowy, który przebiega w pobliżu tarczycy, jest wrażliwy po zabiegu –
dlatego może pojawić się przejściowa, lekka chrypka.
Jednak w większości przypadków nerw ten całkowicie się regeneruje w ciągu czterech do sześciu tygodni.
Kiedy można wrócić do aktywności?
Wiele osób zastanawia się, kiedy po operacji tarczycy można wrócić do pracy lub uprawiać sport.
Po niewielkim zabiegu – na przykład gdy chirurg uwolni i usunie tarczycę,
nie usuwając jej w całości – już po tygodniu można wykonywać lekkie czynności.
Jeśli tarczyca została całkowicie usunięta lub usunięto jej większą część,
zaleca się około czterech do sześciu tygodni odpoczynku, zanim ponownie w pełni wznowi się aktywność fizyczną.
Pacjenci z powiększoną tarczycą, u których chirurg uwolnił i usunął tarczycę,
odnoszą szczególne korzyści z odpoczynku, odpowiedniej pielęgnacji blizny i kontrolowanej aktywności fizycznej.
Zmniejsza to ryzyko wystąpienia obrzęków lub uczucia napięcia.
Ważne wskazówki dotyczące postępowania w domu
- Przez pierwsze noce należy spać z lekko uniesioną górną częścią ciała, aby uniknąć obrzęków.
- Należy unikać nadmiernych ruchów głową lub podnoszenia ciężarów.
- Zwracaj uwagę na objawy uszkodzenia nerwu strun głosowych, takie jak chrypka lub zmiany w głosie.
- Regularnie sprawdzaj poziom hormonów tarczycy we krwi, zwłaszcza w pierwszych czterech do sześciu tygodniach.
W przypadku wystąpienia bólu, obrzęku lub gorączki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem – nawet jeśli operacja tarczycy wiąże się z niewielkim ryzykiem, kontrola lekarska jest ważna.
Podczas operacji chirurg pracuje z milimetrową precyzją:
odsłania tarczycę i usuwa tylko zmienioną chorobowo tkankę.
Takie precyzyjne postępowanie chroni przytarczyce i nerw strunowy przed uszkodzeniem.
Operacja tarczycy odbywa się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym i jest monitorowana za pomocą nowoczesnego systemu neuromonitoringu,
aby zapobiec podrażnieniu nerwów.
Kiedy konieczna jest operacja tarczycy?
Operacja tarczycy jest konieczna, gdy guzki, nadczynność lub powiększona tarczyca powodują dolegliwości.
Zabieg chirurgiczny jest również wskazany w przypadku podejrzenia zmian nowotworowych lub gdy leki i terapia radiojodem nie przynoszą wystarczających efektów.
Chirurg na podstawie badania ultrasonograficznego, scyntygrafii i wyników badań krwi ocenia, czy należy przeprowadzić operację tarczycy, czy też najpierw zastosować leczenie zachowawcze.
Jak przebiega operacja tarczycy?
Operacja tarczycy odbywa się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym.
Chirurg odsłania tarczycę i usuwa zmienioną chorobowo tkankę – w zależności od wyników badań częściowo lub całkowicie.
Podczas zabiegu nerwy strun głosowych i przytarczyce są monitorowane za pomocą neuromonitoringu, aby uniknąć uszkodzeń.
Zabieg trwa zazwyczaj od jednej do dwóch godzin i jest wykonywany przez doświadczonych specjalistów.
Jak długo trwa rekonwalescencja po operacji tarczycy?
Po operacji tarczycy większość pacjentów bardzo szybko wraca do zdrowia.
Już kilka dni po operacji mogą wstać z łóżka i jeść.
Pełne wyleczenie trwa średnio od czterech do sześciu tygodni – w zależności od tego, czy tarczyca została usunięta całkowicie, czy częściowo.
W tym czasie stężenie hormonów tarczycy we krwi stabilizuje się, a pacjent po operacji może stopniowo wracać do codziennego życia.
Jakie ryzyko wiąże się z operacją tarczycy?
Jak każda operacja, tak i operacja tarczycy wiąże się z pewnym ryzykiem, które jest jednak niewielkie.
Możliwe powikłania to krwawienia pooperacyjne, obrzęki lub przejściowa chrypka spowodowana podrażnieniem nerwu strun głosowych.
Bardzo rzadko może dojść do trwałego uszkodzenia lub zaburzeń czynności przytarczyc.
Dzięki nowoczesnej technologii i doświadczonym chirurgom takie powikłania są obecnie niezwykle rzadkie.
Kiedy można wrócić do pracy po operacji tarczycy?
Lekkie prace są zazwyczaj możliwe po około tygodniu.
Po większych operacjach tarczycy – zwłaszcza w przypadku całkowitego usunięcia tarczycy –
należy zachować okres rekonwalescencji trwający od dwóch do trzech tygodni, a w razie potrzeby nawet od czterech do sześciu tygodni.
Lekarz prowadzący indywidualnie decyduje, kiedy pacjent po operacji będzie w stanie ponownie podjąć pełną aktywność.
