İçeriğe geç
Leading Medicine Guide logosu

Uzmanlarla yapılan röportajlar

Belirtiler, tedavi ve modern ameliyat yöntemlerine genel bakış

Alexandra_Pfitzmann.jpg

Alexandra Pfitzmann ·

Meningeomlar ve gliomlar en önemli beyin tümörleri arasındadır; ancak oluşumları, davranışları ve tedavi gereksinimleri açısından birbirlerinden belirgin şekilde farklılık gösterirler. Meningeomlar genellikle yavaş büyür ve başlangıçta gözlem altında tutulabilirken, gliomlar biyolojik özellikleri nedeniyle özellikle hassas ve modern bir cerrahi strateji gerektirir. Amaç her zaman şikayetleri erken teşhis etmek, doğru tedaviyi seçmek ve tedaviyi olabildiğince güvenli ve etkili bir şekilde şekillendirmektir.

Prof. Dr. med. Pantelis Stavrinou

Prof. Dr. Stavrinou, görüşmemizin başında şunları açıklıyor: “Meningeomlar kafatasındaki en sık görülen birincil tümörler arasındadır ve hastalar için en önemlisi, bunların büyük çoğunluğunun iyi huylu olduğu ve çok yavaş büyüdüğünü bilmektir. Günümüzde MRG’nin yaygın kullanımı sayesinde, bu tümörlerin çoğu tesadüfen tespit edilmektedir; örneğin baş ağrısı, migren veya kafa travması nedeniyle yapılan muayeneler sırasında. Çoğu beyin tümöründe olduğu gibi nedenleri genellikle belirsizdir, ancak bazı risk faktörleri bilinmektedir: çocukluk çağında maruz kalınan iyonlaştırıcı radyasyon, nadir görülen genetik hastalıklar ve muhtemelen hormonal etkiler; bu da meningeomların kadınlarda neden daha sık görüldüğünü açıklayabilir. Önemli olan nokta, her meningeomun tedavi edilmesi gerekmediğidir. Küçük, semptomsuz ve tesadüfen keşfedilen tümörler genellikle yıllar boyunca sadece izlenir – bu yaklaşıma “izle ve bekle” denir. Bu süreçte odak noktası MRG görüntüsü değil, hastanın gerçek durumudur. Meningeomlar beynin içinde değil, beyni çevreleyen ince bir tabaka olan meninkslerden kaynaklanır. Bu tümörler iki büyük gruba ayrılır: Yüzeyde bulunan ve genellikle tedavisi daha kolay olan konveksite meningeomları ile daha derin, anatomik olarak karmaşık bölgelerde görülen kafa tabanı meningeomları. Kafatası tabanı meningeomlarının ameliyat edilmesi gerektiğinde, bu tümörler önemli damar ve sinirlerle çok yakın temas halinde oldukları için ameliyatlar genellikle daha zordur” diye ekliyor:

“Birçok kişi, hiç farkına varmadan vücudunda bir meningeom taşır ve sıklıkla bu tümör ömür boyu fark edilmez. Şikayetler ancak tümör belirli yapılara baskı uyguladığında ortaya çıkar – ve hangi semptomların görüleceği, büyük ölçüde tümörün konumuna bağlıdır. Sıklıkla baş ağrısı görülür; bu genellikle kafatası içindeki basınç artışından kaynaklanır. Tümör motor bölgenin yakınındaysa kol veya bacaklarda güçsüzlük ortaya çıkabilir; konuşma merkezinin yakınındaysa konuşma bozuklukları, oksipital bölgede ise görme bozuklukları görülebilir. Bazı değişiklikler daha belirsizdir; örneğin konsantrasyon sorunları, hafif kişilik değişiklikleri veya yürürken artan bir dengesizlik hissi gibi. Belirleyici olan sadece tümörün büyüklüğü değildir: Kafatası tabanı gibi kritik bir bölgede bulunan küçük bir meningeom, daha az hassas bir bölgedeki daha büyük bir tümörden çok daha fazla şikayete neden olabilir. Bu nedenle değerlendirme sırasında her zaman üç unsur bir arada ele alınır: görüntüleme, zaman içindeki gelişim ve hastanın gerçek durumu.”

İleride izlenecek yolun belirlenmesinde WHO derecesi (WHO = World Health Organisation / Dünya Sağlık Örgütü) merkezi bir rol oynar. WHO Derecesi I meningeomlar iyi huyludur ve prognozu çok iyidir; oysa Derece II ve III tümörler daha yüksek nüks riskine sahiptir ve daha sık takip veya ek tedaviler gerektirir.

Prof. Dr. Stavrinou bu konuda şunları açıklıyor: “‘Bekle ve gözlemle’ ilkesi yalnızca net koşullar altında işe yarar: Bir meningeom, tespit edildiğinde çok büyük olmamalı, herhangi bir şikayete neden olmamalı ve zaman içinde büyüme göstermemelidir. Bu koşullar sağlandığı sürece, genellikle başlangıçta yıllık MRG kontrolleriyle, daha sonra ise daha uzun aralıklarla yıllarca gözlem yapılabilir. Gözlemin ne kadar süreyle devam etmesinin uygun olduğu, hastanın yaşına da bağlıdır. Yaşlı kişilerde kontroller süresiz olarak devam ettirilmez, çünkü daha sonra müdahale etmek çoğu zaman artık gerçekçi bir seçenek olmaz. Ancak genel olarak, ‘izle ve bekle’ yaklaşımına karar verilirse, bir meningeomun en az on yıl boyunca takip edilmesi gerekir. Tedavinin ne zaman gerekli hale geleceği sorusu, yalnızca tümörün büyüklüğüne göre belirlenemez. Belirleyici olan, üç kriterden birinin ihlal edilip edilmediğidir: Semptomlar ortaya çıkarsa, tümör büyürse veya başından itibaren konumu o kadar elverişsizse ki beklemek riskli hale gelirse, izleme sona erer ve tedavi gerekli hale gelir. WHO derecesi, bir meningeomun biyolojik olarak ne kadar agresif davrandığını tanımlar. En sık görülen tümörler WHO derecesi 1’e aittir, yavaş büyür ve iyi huyludur. WHO derecesi 2’ye ait atipik meningeomlar ise, tedavi sonrasında nüksetme riski daha yüksektir. WHO derecesi 3 nadir görülür, ancak belirgin şekilde daha agresiftir ve tedaviye rağmen yeniden büyüme eğilimi gösterir. Günümüzde, mikroskobik değerlendirmenin tek başına yeterli olmadığı bilinmektedir: Moleküler değişiklikler, bir tümörün gelecekte nasıl davranabileceğine dair ek ipuçları sağlar. Bu bilgiler, ameliyat sonrası başka tedavilerin gerekli olup olmayacağını ve takip sürecinin ne kadar sıkı olması gerektiğini belirler.”

Prof. Dr. med. Pantelis Stavrinou


Bir menenjiyomun tamamen çıkarılması, nüks riskini önemli ölçüde azaltır. Ancak ulaşılması zor bölgelerde veya yüksek dereceli meningeomlarda bu her zaman mümkün değildir – bu durumlarda radyoterapi, ameliyatı tamamlar veya onun yerine geçer. Önemli olan, müdahale öncesinde nörolojik riskin ne kadar yüksek olduğu, tam rezeksiyonun ne kadar gerçekçi göründüğü ve merkezin karmaşık meningeomlar konusunda ne kadar deneyimli olduğunun netleştirilmesidir.


Bir meningeom herhangi bir şikayete yol açmıyorsa, küçükse ve MRG’de hiç büyüme göstermiyorsa ya da çok az büyüme gösteriyorsa, izlem her zaman uygun bir seçenektir. Bu tümörlerin çoğu son derece yavaş büyür veya yıllar boyunca stabil kalır.

“İyi huylu, yer kaplamayan meningeomlarda kontrol sıklığı, Avrupa Nöro-Onkoloji Derneği’nin önerilerine göre belirlenir. İlk tanı konulduktan sonra, altı ay sonra bir MRG kontrolü yapılır, ardından bir yıl sonra ve daha sonra yaklaşık beş yıl boyunca her yıl bir kontrol gerçekleştirilir. Bu süre içinde tümör stabil kalırsa, kontrol aralıkları kademeli olarak uzatılabilir, örneğin iki veya üç yıla kadar. Yaklaşık on yıl sonra, hastanın yaşına ve genel durumuna bağlı olarak, daha fazla kontrolün hâlâ anlamlı olup olmadığına karar verilir,” diyor Prof. Dr. Stavrinou.


WHO derecesi, bir menenjiyomun biyolojik olarak ne kadar “iyi huylu” veya “kötü huylu” olduğunu gösterir ve bu sayede prognozu, nüks riskini ve takip tedavisini belirler. Patologlar, hücre bölünme hızı, doku yapısı ve invazyon davranışına göre tümöre bir derece atarlar. Bundan, tümörün yeniden büyüme veya daha hızlı büyüme olasılığının ne kadar yüksek olduğu çıkarılabilir.


Ameliyat ve radyoterapi arasında karar verirken öncelikle şunu göz önünde bulundurmak gerekir: Cerrahi olarak çıkarılması hâlâ en yaygın ve genellikle en etkili tedavi yöntemidir, çünkü tam rezeksiyon, tümörün yeniden büyüme riskini önemli ölçüde azaltır. Ancak tam olarak çıkarılması her durumda mantıklı veya güvenli değildir.

“Radyoterapi, özellikle tümör küçükse ve tümörün konumu, hastanın genel sağlık durumu veya yaşı nedeniyle ameliyatın yüksek risk taşıyacağı durumlarda gündeme gelir. Bu tür durumlarda radyoterapi, eşdeğer veya hatta daha iyi bir seçenek olabilir. Sıklıkla her iki yöntem bir arada kullanılır; örneğin karmaşık kafa tabanı menenjiyomlarında olduğu gibi: Ulaşılması kolay olan kısım ameliyatla çıkarılırken, büyük damarlar veya beyin sinirleri gibi kritik yapıların yakınında kalan küçük bir kısım ise hedefli olarak ışınlanır. Dolayısıyla asıl soru, ameliyat mı yoksa radyoterapi mi değil, hangi kombinasyonun tümör kontrolü, güvenlik ve risk arasında en iyi dengeyi sağladığıdır. Ameliyatın ardından radyoterapiye geçilmesi de gayet mümkündür. Daha yüksek WHO derecesine sahip menenjiyomlarda, özellikle 2. ve 3. derecede, nüks riski önemli ölçüde artar; bu nedenle ameliyat sonrası zamanında radyoterapi planlanır. İyi huylu meningeomlarda bile, zaman içinde yavaş büyüyen küçük bir nüks meydana gelirse, daha sonra radyoterapi gerekli olabilir. Bu tür durumlarda, radyoterapi küçük nüksleri güvenilir bir şekilde kontrol edebildiğinden, genellikle yeniden ameliyat gerekmez. WHO derecesi 3 olan kötü huylu meningeomlarda, belirli koşullar altında küratif tedavi mümkün olabilir. Bunun için tümörün, beyin zarındaki “kökü” de dahil olmak üzere, ideal olarak bir güvenlik mesafesi bırakılarak tamamen çıkarılması gerekir. Daha sonra ek radyasyon tedavisi uygulanırsa, garanti edilemese de iyileşme şansı vardır. Bu tümörlerin agresif yapısı nedeniyle, genellikle altı ayda bir olmak üzere sıkı takip kontrolleri gereklidir. Prof. Dr. Stavrinou, “Tamamen çıkarılma ve uygun tedavi uygulandıktan sonra bile nüks görülebilir; bu da bu tümör türünün özel zorluğunu yansıtmaktadır” diye açıklıyor.

Prof. Dr. med. Pantelis Stavrinou

Meningeomlar ve gliomlar, oluşumları, biyolojik davranışları ve tedavi gereksinimleri açısından temel farklılıklar gösterir. Meningeomlar beyin zarlarından kaynaklanır ve çoğunlukla asıl beyin dokusunun dışında yer alır. Genellikle yavaş bir şekilde yer kaplayarak büyürler ve beyni istila etmeden ona doğru ilerlerler. Gliomlar ise beynin içinde, glial hücrelerden, yani sinir sisteminin destek hücrelerinden kaynaklanır. Bunlar sadece yer kaplayarak değil, aynı zamanda sızarak da büyür; yani sağlıklı beyin dokusuna nüfuz eder ve fonksiyonel ağlar boyunca yayılırlar. Bu fark, nedensel açıdan belirleyicidir: Meningeomlar genellikle iyi huyludur ve çevre dokudan net bir şekilde ayrılırken, gliomlar – özellikle yüksek dereceli olanlar – biyolojik olarak daha aktiftir, kontrol edilmesi daha zordur ve çoğu zaman tamamen çıkarılamaz.

“Gliomlar, meningeomlardan temel olarak farklıdır; çünkü meninkslerden değil, doğrudan beyin hücrelerinden kaynaklanırlar. Bu nedenle beyin dokusunun içinde büyürler ve genellikle net bir sınırları yoktur. Tek tek tümör hücreleri, MRG’de görülebilen veya ameliyat sırasında tespit edilebilen alanın çok ötesine uzanabilir. Bu durum cerrahi müdahaleyi önemli ölçüde karmaşıklaştırır: Amaç, konuşma veya hareket gibi önemli işlevleri tehlikeye atmadan mümkün olduğunca fazla tümör çıkarmaktır. Maksimum tümör çıkarma ile işlevsel güvenlik arasındaki bu denge, modern gliom cerrahisinin temel ilkesidir. Bir gliomun neden olduğu şikayetler, menenjiyomlarda olduğu gibi, büyük ölçüde tümörün konumuna ve büyüklüğüne bağlıdır. Burada da baş ağrısı, yavaş yavaş artan güçsüzlük, konuşma bozuklukları veya epileptik nöbetler görülebilir. Semptomlar genellikle biraz daha hızlı gelişir, ancak temelde birbirlerine benzerler. Ancak bir ameliyatın planlanması için sadece anatomik bir MRG görüntüsü yeterli değildir. Prof. Dr. Stavrinou, “Tümörün çevresinde hangi fonksiyonların bulunduğunu ve tümörün önemli ağlarla ne kadar sıkı bir şekilde bağlantılı olduğunu anlamak belirleyicidir. Bu amaçla, ameliyatı olabildiğince güvenli hale getirmek için fonksiyonel görüntüleme, traktografi ve intraoperatif nöroizleme kullanılır” diye açıklıyor.

Gliomlarda rezeksiyonun kapsamı bu kadar önemli olmasının nedeni, bu tümörlerin meningeomlardan farklı olarak sadece yer kaplayarak büyümemesi, aksine beyin dokusuna mikroskobik düzeyde sızmasıdır. Bir gliom asla sadece MRG’de görünen tümör nodundan ibaret değildir. Sinir yolları, damar yapıları ve fonksiyonel ağlar boyunca yayılır – genellikle radyolojik olarak tespit edilebilen sınırların çok ötesine kadar. Bu nedenle her ameliyattan sonra kaçınılmaz olarak tümör dokusu geride kalır. Geride ne kadar kaldığı, hastalığın ilerleyişini doğrudan etkiler.

Prof. Dr. Stavrinou bu konuyu şöyle açıklıyor: “Günümüzde radikal bir ameliyat ile hassas bir ameliyat arasındaki fark, sadece ‘daha fazla’ tümörün çıkarılması değil, tümör ile önemli fonksiyonlar arasındaki sınırın giderek daha kesin bir şekilde belirlenmesidir. Bunun için, her biri farklı bilgiler sağlayan çeşitli yöntemler bir araya getirilir. Nöronavigasyon anatomik konumu gösterir, 5-ALA ile floresan normal ışık altında neredeyse hiç fark edilemeyecek tümör kısımlarını görünür kılar ve intraoperatif ultrason, ameliyat sırasında ne kadar tümör kaldığını gösterir. Ayrıca, nöromonitoring ve doğrudan elektriksel stimülasyon sayesinde, mutlaka korunması gereken fonksiyonel yapılar tespit edilebilir. Ancak bu yöntemlerin bir arada kullanılması, nörolojik fonksiyonları tehlikeye atmadan mümkün olduğunca fazla tümörün çıkarılmasını mümkün kılar” der ve ardından uyanık kraniyotominin ne olduğunu şöyle açıklar:

“Uyanık kraniyotomi, bir tümörün, uyuyan bir hastada işlevini güvenilir bir şekilde test edemeyeceğimiz beyin bölgelerine çok yakın olduğu durumlarda uygulanır. Bunlar arasında dil, karmaşık motor süreçler, üst düzey bilişsel işlevler veya birden fazla dil sayılabilir. Ameliyatın belirli aşamalarında hasta uyanık durumdadır, ekiple iletişim kurar ve önceden birlikte çalışılmış görevleri yerine getirir. Hobi veya mesleğine bağlı olarak, bazı hastalar ameliyat sırasında keman veya piyano çalar ya da farklı diller arasında geçiş yapar; bu da tam olarak bu işlevleri ve becerileri kontrol etmek içindir. Ameliyat sırasında beynin küçük bölgeleri elektriksel olarak uyarılır. Hasta resimleri tanımlar, sayar, okur veya karmaşık görevleri yerine getirir. Bir işlev uyarılma sonucu geçici olarak kesintiye uğrarsa, bu durum o yapının korunması gerektiğini gösterir. Böylelikle hangi bölgelerin işlevsel olarak önemli olduğu ve neresinde güvenli bir şekilde ameliyat yapılabileceği kesin olarak belirlenebilir. Birçok kişi bu fikri ilk başta korkutucu bulur. Ancak beyin dokusu ağrıya duyarlı değildir ve anestezi, hastanın uyanık, ancak sakin ve ağrısız kalmasını sağlar. Önemli olan hazırlıktır: Hasta ameliyathaneyi tanır, cihazları görür, nereye yatırılacağını bilir ve ilgili tüm uzmanlarla tanışır. Daha sonra ameliyathanede yapılacak testler, yanlış cevapların önlenmesi için önceden bir veya iki kez prova edilir. Ameliyat sırasında cerrah ameliyatı yaparken nöropsikolog hasta ile sürekli iletişim halindedir. Bu yapılandırılmış yaklaşım sayesinde, işlevsel açıdan önemli beyin bölgelerinde özellikle hassas bir şekilde çalışılabilir: nörolojik işlevleri tehlikeye atmadan daha fazla tümör çıkarılabilir.”


5-ALA, beyaz ışık altında görünmeyen tümör bölgelerini görünür hale getirir. 5-ALA, hem sentezinin vücutta üretilen bir öncüsü olan 5-aminolevulin asidin kısaltmasıdır. Alındıktan sonra tümör hücreleri protoporfirin IX biriktirir ve mavi ışık altında pembe-mor renkte floresan gösterirken, sağlıklı doku karanlık kalır. Böylelikle cerrah, sadece gözle görülebilen tümör nodunu değil, MRG’de sadece ima edilen infiltrasyon bölgelerini ve mikroskobik uydu lezyonları da tespit edebilir. Floresan gösteren bölgeler, nüks riski daha yüksek olan biyolojik olarak aktif tümör bölgelerini işaretler. Böylelikle tümör ile beyin arasındaki geçiş bölgesi hassas bir şekilde belirlenebilir ve fonksiyonel sınırlar aşılmadan daha fazla tümör çıkarılabilir. Bu, rezeksiyon kalitesini artırır ve sonraki tedavi için tümör yükünü azaltır.


İntraoperatif ultrason, nöronavigasyon ve nöromonitoring, ameliyat sırasında müdahalenin daha radikal, daha hassas ve aynı zamanda daha güvenli olmasını sağlayan, birbirinden farklı ancak birbiriyle yakından bağlantılı üç araçtır. Bu yöntemler birbirini tamamlar, çünkü her biri farklı bir bilgi türü sağlar: uzamsal oryantasyon, gerçek zamanlı görüntüleme ve fonksiyonel geri bildirim. Birlikte, maksimum güvenli rezeksiyonu, yani ek nörolojik kayıplara yol açmadan mümkün olan en fazla tümörün çıkarılmasını sağlarlar.

“Modern beyin tümörü cerrahisi yöntemleri, ameliyatı ‘daha agresif’ hale getirmeyi değil, daha hassas bir şekilde gerçekleştirmeyi amaçlamaktadır. Bunun için, her biri farklı bilgiler sağlayan çeşitli teknikler bir araya getirilir: Nöronavigasyon, anatomik konumu gösterir, hassas bir yönlendirme sistemi gibi çalışır ve ameliyat öncesi görüntü verilerini ameliyathanedeki gerçek anatomi ile birleştirir. 5-ALA floresansı belirli tümör bölgelerini görünür kılar; intraoperatif ultrason ise işlem sırasında gerçek zamanlı görüntülerle ne kadar tümör kaldığını gösterir. Ayrıca nöromonitoring ve doğrudan elektriksel stimülasyon, işlevsel açıdan önemli yapıları belirler. “Hangi kritik fonksiyonlarda dikkatli olunması veya durulması gerekir? Bu yöntemler bir araya geldiğinde, tümör ile sağlıklı, fonksiyonel açıdan önemli doku arasındaki sınırı kesin olarak belirlemeyi mümkün kılar – ve böylece nörolojik fonksiyonları tehlikeye atmadan daha fazla tümörün çıkarılmasını sağlar,” diye açıklıyor Prof. Dr. Stavrinou.

Prof. Dr. med. Pantelis Stavrinou

Başarılı bir ameliyatın ardından hastanede kalış süresi, hastanın nörolojik olarak ne kadar iyi iyileştiğine bağlıdır. Genellikle hem menenjiyom hem de gliom hastaları yaklaşık üç ila dört gün hastanede kalır. İlk 24 saat içinde, ameliyat sonucunu kontrol etmek için yeni bir görüntüleme – BT veya MRG – yapılır. Bulgular iyi görünüyorsa, hasta stabil durumdaysa ve hareket ettirilebiliyorsa, taburcu edilmesine engel yoktur.

Prof. Dr. Stavrinou bu konuda şunları belirtiyor: “İlerleyen süreçteki takip, meningeomlar ve gliomlar arasında önemli ölçüde farklılık gösterir. Gliomlar iyi huylu tümörler değildir; bu nedenle ameliyat sonrası kombine radyokemoterapi gereklidir. Bu tedavi, ameliyattan yaklaşık 20 ila 30 gün sonra başlar. Hasta, altı hafta boyunca pazartesiden cumaya kadar toplamda yaklaşık 30 seans radyoterapi alır ve ardından tablet şeklinde altı kür kemoterapi görür. Nüks olasılığı büyük ölçüde tümör tipine bağlıdır. Özellikle yüksek dereceli gliomlar – glioblastomlar ve anaplastik gliomlar – neredeyse her zaman nüksetme eğilimindedir. Nüks, istisna olmaktan çok kuraldır. Bu tümörlerin agresif yapısına rağmen, prognoz son yıllarda iyileşmiştir: Yeni ilaçlar ve modern tedavi yaklaşımları, günümüzde sadece daha uzun bir hayatta kalma süresi sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda çok daha iyi bir yaşam kalitesi de sunmaktadır; bu da birçok hasta için büyük önem taşımaktadır.”


“Yapay zeka günümüzde zaten önemli bir rol oynamaktadır – ancak özellikle tanılama alanında. MRG veya BT gibi görüntüleme yöntemleri, yapay zeka yardımıyla o kadar hassas bir şekilde değerlendirilebilir ki, modeller kısmen bir radyolog kadar, bazen ise ondan daha da kesin bulgular sunmaktadır. Ameliyat sırasında ise yapay zeka şu anda henüz kullanılmamaktadır, ancak tam da bu alanda bir sonraki adımda yerini alacaktır: nöronavigasyon ve nöromonitörizasyondan elde edilen anatomik ve fonksiyonel verilerin işlenmesinde. Gelecekte ameliyat öncesi bilgiler otomatik olarak oluşturulabilecek ve yapay zeka, belirli bir bölgede önemli bir fonksiyonun bulunma olasılığını gerçek zamanlı olarak hesaplayabilecektir. Hipofiz adenomları gibi ilk yapay zeka destekli ameliyatlar halihazırda gerçekleştirilmiştir. Prof. Dr. Stavrinou, “Gelişim hızla ilerliyor ve ameliyat sırasındaki karar verme sürecini belirgin bir şekilde değiştirecek” diyor.


Hastalar, nöronavigasyon, intraoperatif ultrason ve nöromonitörleme gibi modern yöntemlerin sadece mevcut olmakla kalmayıp, gerçekten rutin olarak ve yüksek kalitede uygulandığına bakarak, bir merkezin gerçekten son derece uzmanlaşmış olduğunu anlayabilirler. Bu, reklam sloganlarından değil, klinik günlük yaşamdaki net ve doğrulanabilir özelliklerden ve ekibin ameliyat hakkında konuşma biçiminden anlaşılır.

“Doğru nöroşirürji tedavisini arayan bir hasta, tek tek cihazlara veya teknik terimlere değil, bir merkezin bu yöntemleri rutin olarak ve anlamlı bir şekilde genel bir konsepte entegre edip etmediğine dikkat etmelidir. Belirleyici olan, modern nöroonkolojinin her zaman disiplinlerarası bir şekilde işleyişidir: Nöroradyoloji, nöropatoloji, nöroonkoloji, radyoterapi ve beyin cerrahisi birbirleriyle sıkı bir şekilde işbirliği yapmalı ve kararlarını bir tümör kurulunda koordine etmelidir. Aynı derecede önemli olan bir diğer husus da, navigasyon, floresan veya nöroizleme gibi teknolojilerin bir amaç olarak değil, hedefli bir şekilde ve ilgili tümöre uygun olarak kullanılmasıdır. Asıl uzmanlık, her bir vaka için doğru araçları seçmek ve bunları tümör kontrolü ile fonksiyonel güvenliğin en iyi şekilde dengeleneceği şekilde bir araya getirmekte ortaya çıkar. Hastalar için basit bir soru genellikle oldukça aydınlatıcıdır: Mümkün olduğunca fazla tümörü çıkarmak ve aynı zamanda fonksiyonlarımı korumak için ameliyatımı somut olarak nasıl planlıyorsunuz? Cevabın kalitesi, çoğu zaman uzun teknik ekipman listelerinden veya salt vaka sayılarından daha fazla şey ifade eder. Aynı şekilde, doktor ile hasta arasındaki ilişki de büyük bir rol oynar. Özellikle beyin tümörlerinde güven, net iletişim ve iyi bir şekilde desteklendiği hissi gereklidir. Bu tür ameliyatları sıkça gerçekleştiren bir merkez, sadece gerekli deneyime sahip olmakla kalmaz, aynı zamanda karmaşık bir tedavi için vazgeçilmez olan altyapıya da sahiptir,” diyor Prof. Dr. Stavrinou, görüşmemizin sonunda.


  • Önde gelen Avrupa üniversite hastanelerinde uzun yıllar klinik deneyim kazanmış deneyimli bir beyin cerrahı
  • 2011–2019 yılları arasında Köln Nöroşirürji Bölümü’nde başhekim; 2020’den beri Atina Metropolitan Hospital Athen’de Nöroşirürji Direktörü
  • Köln Üniversitesi’nde doçentlik ve özel öğretim görevlisi unvanı, 2020
  • 2025 yılında Lefkoşa Üniversitesi’nde Nöroşirürji Profesörü
  • Nöroonkoloji, kafa tabanı cerrahisi ve minimal invaziv omurga cerrahisi uzmanı
  • Yüksek cerrahi uzmanlık: çok sayıda karmaşık beyin tümörü ve omurga ameliyatı; uluslararası alanda aranan kurs eğitmenliği
  • Uzun yıllar boyunca “Cologne Skull Base Course”un yöneticisi; dünyanın dört bir yanından gelen beyin cerrahlarının eğitimi
  • Meningeomlar (2016, 2021) ve vestibüler schwannomlar (Neuro-Oncology 2020;22(1):31–45) için resmi EANO kılavuzlarının ortak yazarı
  • Uluslararası nöroonkoloji çalışmalarına katılım; önde gelen uzman dergilerde çok sayıda yayın
  • Alman Omurga Derneği’nden mikrodiskektomi, perkütan füzyon, kifoplasti ve XLIF alanlarında uzmanlık içeren yüksek lisans diploması
  • Uluslararası eğitim: Köln, Hannover, Münih (pediatrik beyin cerrahisi), Selanik ve Atina’da stajlar
  • Birçok ödül: 2009 ve 2017 Araştırma Ödülleri ile 2018 EANS Araştırma Ödülü’nde Onur Ödülü

Yazıyı paylaş

Alexandra_Pfitzmann.jpg

Tıp yazarı hakkında

Alexandra Pfitzmann

Editör

Uzmanlarla yapılan röportajlar

Sıradaki okuma