Δρ. ιατρ. Enrico Pöschmann είναι αναγνωρισμένος ειδικός στη χειρουργική κήλης και διευθύνει με μεγάλη επιτυχία το Κέντρο Κήλης της Ελβετίας, το οποίο πλέον έχει συγχωνευθεί με το ιατρείο του Seechirurgie και άνοιξε τις πόρτες του τον Οκτώβριο του 2024 ως Χειρουργικό Κέντρο και Κέντρο Εξωτερικών Χειρουργικών Επεμβάσεων Seechirurgie. Ο Δρ. Pöschmann και η έμπειρη ομάδα του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της χειρουργικής κήλης και προσφέρουν εξαιρετική διάγνωση καθώς και καινοτόμες χειρουργικές τεχνικές. Ο Δρ. Pöschmann διαθέτει ιδιαίτερα εκτεταμένη εμπειρία σε περίπλοκες κήλες, όπως οι μετεγχειρητικές κήλες, οι διαστάσεις των ορθών κοιλιακών μυών ή οι κήλες αθλητών. Χάρη σε αυτή την εξειδίκευση, το Κέντρο Κήλης της Ελβετίας μπόρεσε να επεκταθεί και διαθέτει πλέον παραρτήματα στο Σάφχαουζεν, στο Σβίτς και στο Τσούγκ. Παράλληλα, το Κέντρο συνεργάζεται στενά με διάφορα φημισμένα νοσοκομεία και ομάδες ιατρείων.
Ο Δρ. Pöschmann έχει αποκτήσει εξαιρετική φήμη στη χειρουργική των κοιλιακών και διαφραγματικών κήρων. Δεν είναι μόνο ειδικός στη ελάχιστα επεμβατική χειρουργική με τη μέθοδο «κλειδαρότρυπας», αλλά και πρωτοπόρος στην εφαρμογή ρομποτικά υποβοηθούμενων χειρουργικών τεχνικών (όπως η μέθοδος da Vinci). Το ευρύ φάσμα των χειρουργικών τεχνικών που διαθέτει επιτρέπει την πραγματοποίηση εξατομικευμένων επεμβάσεων, οι οποίες βελτιώνουν σημαντικά τις πιθανότητες ανάρρωσης και επιτρέπουν στους ασθενείς να επιστρέψουν γρήγορα στην καθημερινότητά τους. Ο Δρ. Pöschmann αξιοποιεί την εκτενή εμπειρογνωμοσύνη του ιδιαίτερα σε περιπτώσεις σοβαρών συμφύσεων στην κοιλιακή χώρα. Εκτός από τη χρήση της τεχνολογίας υπερήχων, όταν απαιτείται, χρησιμοποιούνται επίσης προηγμένες μέθοδοι όπως η αξονική τομογραφία ή η μαγνητική τομογραφία, προκειμένου να διατυπωθεί μια ακριβής διάγνωση.
Η υψηλή επαγγελματική κατάρτιση του Δρ. Pöschmann έχει τις ρίζες της σε μια μακροχρόνια ακαδημαϊκή και κλινική εκπαίδευση. Ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο φημισμένο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, αφοσιώθηκε στη χειρουργική των κήρων. Αργότερα, εμβάθυνε τις γνώσεις του σε ηγετικές θέσεις σε διάφορα μεγάλα νοσοκομεία και απέκτησε πολύτιμη εμπειρία ως διευθυντής κλινικής και οικονομολόγος υγείας. Σήμερα, ο Δρ. Pöschmann είναι γνωστός όχι μόνο για τις χειρουργικές του ικανότητες, αλλά και για τον ρόλο του ως διευθύνων σύμβουλος και σύμβουλος, όπου συνεισφέρει την εμπειρογνωμοσύνη του στην ανάπτυξη μοντέλων συνεργασίας και ιατρικών κέντρων. Το Κέντρο Κήλης της Ελβετίας αποτελεί συνώνυμο της υψηλότερης ποιότητας στη χειρουργική κήλης, κάτι που αποδεικνύεται, μεταξύ άλλων, από την πιστοποίηση της Γερμανικής Εταιρείας Κήλης και τη συμμετοχή του στο διεθνές δίκτυο Herniamed.
Η συντακτική ομάδα του Leading Medicine Guide είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον Δρ. Pöschmann και να μάθει περισσότερα για τη χειρουργική των κήρων.
Οι κήλες, γνωστές και ως διαφυγές εντέρων, προκύπτουν όταν εσωτερικά όργανα ή ιστοί διαφεύγουν μέσω ενός αδύναμου σημείου ή ανοίγματος στον κοιλιακό τοίχο. Εμφανίζονται ιδιαίτερα συχνά στην περιοχή της βουβωνικής χώρας, στον ομφαλό ή σε ουλές μετά από χειρουργικές επεμβάσεις και μπορούν να επηρεάσουν άτομα κάθε ηλικίας. Οι κήλες προκαλούνται συχνά από έναν συνδυασμό συγγενών ή επίκτητων αδυναμιών στους ιστούς και αυξημένης πίεσης στην κοιλιακή κοιλότητα, όπως κατά την ανύψωση βαρέων φορτίων, τον χρόνιο βήχα ή την έντονη πίεση. Αν και οι κήλες είναι συχνά ανώδυνες και εμφανίζονται μόνο ως εξωτερική διόγκωση, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές επιπλοκές, όπως η εγκλωβισμένη κήλη, η οποία απαιτεί άμεση θεραπεία. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται οι κήλες έγκαιρα και, ανάλογα με τον τύπο και το μέγεθός τους, να εξετάζονται τα κατάλληλα θεραπευτικά μέτρα, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ατόμων που πάσχουν.
Τα συμπτώματα μιας κήλης μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο και τη θέση της.
«Μια κλασική κήλη, όπως η βουβωνοκήλη, εκδηλώνεται με μια εξογκώματα σε μια περιοχή όπου προηγουμένως δεν υπήρχε. Μερικές φορές αυτή γίνεται επίσης σαφώς ορατή, για παράδειγμα όταν κάποιος έχει μια κρίση βήχα ή έχει σηκώσει κάτι βαρύ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αισθάνεται κανείς επίσης μια σημειακή πίεση, ένα τράβηγμα ή ακόμη και έναν οξύ πόνο. Τα συμπτώματα είναι πολύ ποικίλα», ξεκινά ο Δρ. Pöschmann στη συζήτησή μας. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, όταν τμήματα του εντέρου εγκλωβίζονται μέσα στην κήλη (εγκλωβισμός), μπορεί να εμφανιστούν έντονοι κοιλιακοί πόνοι, ναυτία, έμετος και πεπτικά προβλήματα όπως δυσκοιλιότητα, κάτι που υποδηλώνει ιατρική επείγουσα κατάσταση. Υπάρχουν, ωστόσο, και κήλες που εξελίσσονται ασυμπτωματικά και ανακαλύπτονται μόνο τυχαία.
Οι πάσχοντες πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτούν γιατρό σε περίπτωση εμφάνισης των παραπάνω συμπτωμάτων. Όσον αφορά τη διάγνωση, ο Δρ. Pöschmann εξηγεί: «Το πιο σημαντικό στη διάγνωση είναι το ιστορικό. Πρέπει δηλαδή να διαπιστωθεί ποια συμπτώματα παρουσιάζει ο ασθενής και από πότε. Ρωτώ αν υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο αίτιο και αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό. Όσον αφορά τις βουβωνοκήλες, το οικογενειακό ιστορικό παρατηρείται συχνά κυρίως στους άνδρες. Κυρίως στις γυναίκες, υπάρχει μερικές φορές προδιάθεση για γενικά αδύναμο συνδετικό ιστό με ανεπαρκή πρωτεΐνες. Στη συνέχεια πραγματοποιείται η φυσική εξέταση και εξετάζεται το σημείο στο οποίο ο ασθενής αντιλαμβάνεται κάτι ασυνήθιστο. Συχνά οι κήλες είναι εύκολα ψηλαφητές με τα χέρια, μπορεί κανείς να αισθανθεί κενά ή τον ίδιο τον κηλικό σάκο. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί κανείς να προσδιορίσει την περιοχή της κήλης. Στη συνέχεια, και αυτό ανταποκρίνεται επίσης στα διεθνή πρότυπα, πραγματοποιείται υπερηχογραφική εξέταση, καθώς έτσι μπορεί να καταγραφεί με απόλυτη ακρίβεια το εύρημα. Έτσι γνωρίζουμε αν υπάρχει κήλη – ένα άνοιγμα στο κοιλιακό τοίχωμα – και πόσο μεγάλη είναι η κήλη, και μόνο έτσι μπορεί να ληφθεί απόφαση σχετικά με τη θεραπεία».
Εάν υπάρχει υποψία εγκλωβισμένης κήλης, στην οποία ιστός έχει εγκλωβιστεί και η αιμάτωση έχει διαταραχθεί, η ταχεία διάγνωση είναι καθοριστική για την πρόληψη σοβαρών επιπλοκών και, ενδεχομένως, για την έναρξη επείγουσας χειρουργικής επέμβασης.
Ο κίνδυνος εμφάνισης κήλης αυξάνεται με την ηλικία, καθώς μειώνεται η ελαστικότητα των ιστών. Οι άνδρες επηρεάζονται συχνότερα, καθώς ο βουβωνικός σωλήνας είναι ανατομικά πιο ευάλωτος σε αυτούς. Άλλοι παράγοντες κινδύνου είναι η γενετική προδιάθεση, ο χρόνιος βήχας, η ανύψωση βαρέων αντικειμένων, το υπερβολικό βάρος, η εγκυμοσύνη, η χρόνια δυσκοιλιότητα και το ουλώδες ιστό από προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις. Επίσης, παθήσεις όπως το σύνδρομο Marfan ή το σύνδρομο Ehlers-Danlos, γενετικές παθήσεις που αποδυναμώνουν τον συνδετικό ιστό, μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο.
Η καλύτερη χρονική στιγμή για τη χειρουργική αντιμετώπιση μιας κήλης εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων ο τύπος της κήλης, η ένταση των συμπτωμάτων και ο κίνδυνος επιπλοκών.
«Δεν υπάρχουν συντηρητικές θεραπείες για την κήλη. Σε περίπτωση που ένας ασθενής δεν μπορεί να υποβληθεί αμέσως σε χειρουργική επέμβαση, μπορεί να χρησιμοποιηθούν προσωρινά οι λεγόμενες ζώνες κήλης (ένα είδος στήριξης ή βοηθήματος συμπίεσης), κάτι που όμως σίγουρα δεν αποτελεί λύση. Διότι η κήλη είναι ένα βιομηχανικό πρόβλημα – το τρύπα που έχει δημιουργηθεί στον κοιλιακό τοίχο πρέπει να κλείσει χειρουργικά. Το πότε ακριβώς θα γίνει αυτό εξαρτάται πρωτίστως από τα συμπτώματα. Διότι υπάρχουν και μικρές κήλες που στην πραγματικότητα δεν προκαλούν καθόλου συμπτώματα, και σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί κανείς να παρακολουθεί τον ασθενή με τη μέθοδο της «προσεκτικής αναμονής» (watchful waiting). Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής και ο γιατρός παρακολουθούν από κοινού την κατάσταση. «Μόλις εμφανιστούν εμφανή συμπτώματα, τα οποία διαπιστώνονται και στον υπέρηχο, ή όταν δημιουργούνται φλεγμονές λόγω επαναλαμβανόμενης εγκλωβίωσης ή το έντερο εισχωρεί επανειλημμένα στο κήλη, τότε η χειρουργική επέμβαση είναι επιτακτική», διευκρινίζει ο Δρ. Pöschmann.
Οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, γνωστές και ως λαπαροενδοσκοπικές επεμβάσεις, προσφέρουν μια σειρά πλεονεκτημάτων στη θεραπεία των κήρων σε σύγκριση με τις συμβατικές ανοιχτές επεμβάσεις.
Ένα ουσιαστικό πλεονέκτημα της ελάχιστα επεμβατικής μεθόδου είναι η μικρότερη τραυματική επίδραση στους ιστούς. Αντί για μια μεγάλη τομή, στην λαπαροσκοπική τεχνική γίνονται μόνο μια σειρά μικρών τομών, μέσω των οποίων εισάγονται τα εργαλεία και μια κάμερα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο και ταχύτερη ανάρρωση, γεγονός που συχνά επιτρέπει συντομότερη νοσηλεία. Οι ασθενείς μπορούν συνήθως να επιστρέψουν νωρίτερα στις συνήθεις δραστηριότητές τους, ενώ τα αισθητικά αποτελέσματα είναι πιο ευχάριστα λόγω των μικρότερων ουλών. Επίσης, ο κίνδυνος λοιμώξεων του τραύματος είναι συνήθως μικρότερος στις ελάχιστα επεμβατικές επεμβάσεις.
Σχετικά με αυτό, ο Δρ. Pöschmann εξηγεί: «Σχεδόν όλες οι επεμβάσεις κήλης μπορούν να πραγματοποιηθούν με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο – το ερώτημα είναι μόνο αν αυτό έχει πάντα νόημα. Αν, για παράδειγμα, έχουμε έναν πολύ νεαρό άνδρα ασθενή που παρουσιάζει μια υποτιθέμενη βουβωνοκήλη, η οποία όμως δεν είναι πραγματική κήλη, αλλά ο δίαυλος μέσω του οποίου ο όρχις μετακινείται από την κοιλιά στον όρχι δεν έχει κλείσει σωστά. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα χρησιμοποιούσα πλαστικό πλέγμα, όπως θα έπρεπε να γίνει σε μια ελάχιστα επεμβατική επέμβαση. Εδώ θα σταθεροποιούσα απλά την περιοχή με μια μικρή τομή και μια ειδική τεχνική συρραφής, η οποία θα διαρκέσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Το ίδιο ισχύει και για μια νεαρή γυναίκα που παρουσιάζει μια πολύ μικρή μηριαία κήλη (μηριαία κήλη), όπου επίσης δεν απαιτείται υποχρεωτικά δίχτυ. Και σε αυτή την περίπτωση μπορεί κανείς να χειρουργήσει ικανοποιητικά εξωτερικά με μια μικρή τομή. Σε ασθενείς που παρουσιάζουν μεγάλη κηλίδα ουλής, μια ελάχιστα επεμβατική επέμβαση επίσης δεν έχει νόημα. Σε αυτή την περίπτωση, είναι προτιμότερο να ανοίξουμε ξανά την παλιά ουλή, να σταθεροποιήσουμε πλήρως την περιοχή και να την κλείσουμε εκ νέου», και σχολιάζει επίσης τη χρήση των πλεγμάτων:
«Όσον αφορά τα πλέγματα, ο χρυσός κανόνας είναι η χρήση πλεγμάτων από πολυπροπυλένιο ή Prolene, τα οποία είναι μόνιμα πλαστικά πλέγματα που προσφέρουν πολύ καλή σταθερότητα, έχουν πολύ καλά ποσοστά επούλωσης και δεν προκαλούν αλλεργίες. Μπορεί όμως να υπάρχουν και περιπτώσεις όπου οι ασθενείς έχουν πολύ μικρές κήλες, οι οποίες όμως πρέπει ούτως ή άλλως να σταθεροποιηθούν, οπότε προτιμάται ένα βιοδιασπώμενο πλέγμα, το οποίο διαλύεται μετά από 15-18 μήνες και αντικαθίσταται από τον ιστό του ίδιου του οργανισμού. Αυτή η επιλογή προτιμάται επίσης σε ασθενείς που επιθυμούν να επιστρέψουν γρήγορα στην αθλητική δραστηριότητα, απλώς και μόνο επειδή τα βιοδιασπώμενα δίχτυα, μετά την αποδόμησή τους και τη μετατροπή τους, αναγεννούν την εγγενή ελαστικότητα του σώματος. Φυσικά, υπάρχουν και ασθενείς που απλά δεν επιθυμούν να έχουν πλαστικό στο σώμα τους, για τους οποίους τα βιοδιασπώμενα πλέγματα αποτελούν μια καλή εναλλακτική λύση. Ο μόνος περιορισμός που έχουμε σε αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν υπάρχουν ακόμη αξιόπιστα μακροπρόθεσμα δεδομένα (δέκα ετών και άνω). Ωστόσο, όταν αυτά τα δίχτυα τοποθετούνται σωστά και η ένδειξη είναι η σωστή, φαίνεται να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά και σε καμία περίπτωση χειρότερα από ένα πλαστικό δίχτυ. Αυτό που όμως δεν γνωρίζουμε ακόμα είναι πώς αναγεννάται ο ιστός μετά από δέκα χρόνια ή πόσο σταθερός είναι όταν το δίχτυ έχει αποσυντεθεί. Χρησιμοποιώ πολύ ευχαρίστως και συχνά τα βιοαποικοδομήσιμα δίχτυα, ήμουν μάλιστα ο πρώτος που τα χρησιμοποίησε στην Ελβετία, έχω μέχρι στιγμής πολύ καλές εμπειρίες και από το 2014 δεν έχω παρατηρήσει καμία υποτροπή».
Ο κίνδυνος υποτροπής, δηλαδή η επανεμφάνιση μιας κήλης μετά από χειρουργική επέμβαση, ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο της κήλης, τη χειρουργική τεχνική που επιλέγεται και τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου του ασθενούς.
Σε περιπτώσεις μεγαλύτερων κηλών του κοιλιακού τοιχώματος ή σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου, όπως σοβαρό υπερβολικό βάρος, κάπνισμα ή χρόνιο βήχα, οι υποτροπές μπορεί να εμφανίζονται συχνότερα. «Φυσικά εξαρτάται και από τη θέση της κήλης, αλλά αν πάρουμε ως παράδειγμα την πιο συχνή κήλη, τη βουβωνοκήλη, τότε σύμφωνα με τις παγκόσμιες στατιστικές το ποσοστό υποτροπής είναι περίπου 1,5-3%. Πρέπει επίσης να γίνει διάκριση εδώ. Πρόκειται για υποτροπή επειδή το πλέγμα έχει σκιστεί, κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, ή επειδή ο ασθενής έχει πάρει βάρος και το επιλεγμένο μέγεθος πλέγματος απλά δεν επαρκεί πλέον; Σε ορισμένους ασθενείς παρατηρούνται τεχνικά λάθη, όταν, για παράδειγμα, έχουν επιλεγεί πλέγματα πολύ μικρά. Παλαιότερα, δεν λαμβανόταν πάντα υπόψη η συρρίκνωση των πλεγμάτων μέσα στο σώμα. Κάνω χειρουργικές επεμβάσεις για υποτροπές κάθε εβδομάδα, αν και δεν απαιτείται πάντα η αντικατάσταση του πλέγματος. Διότι, τελικά, το πλέγμα έχει ενσωματωθεί στο σώμα μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, οπότε αποφεύγω την αντικατάσταση όσο το δυνατόν περισσότερο και προτιμώ να προσθέσω ένα δεύτερο πλέγμα. Επίσης, προσπαθώ πάντα να πραγματοποιήσω τη διόρθωση από μέσα, κάτι που είναι εφικτό στο 90% των περιπτώσεων. Κατ’ αρχήν ισχύει η αρχή: αν ο ασθενής υποβλήθηκε σε ελάχιστα επεμβατική χειρουργική επέμβαση κατά την πρώτη επέμβαση, η δεύτερη επέμβαση γίνεται με ανοιχτή χειρουργική και αντίστροφα. Ωστόσο, η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική επέμβαση είναι απλά πολύ λιγότερο τραυματική για τον ασθενή. Σε αυτή την περίπτωση, προτιμώ να χρησιμοποιώ τη ρομποτικά υποβοηθούμενη τεχνική, επειδή έτσι όλα μπορούν να γίνουν με ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια», περιγράφει ο Δρ. Pöschmann τη μέθοδο που ακολουθεί.
Μετά από μια επέμβαση, είναι σημαντικό να εξασφαλιστεί επαρκής χρόνος ανάρρωσης και να αποφεύγονται δραστηριότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπερφόρτωση των κοιλιακών μυών. Η σταδιακή επανέναρξη της σωματικής δραστηριότητας και η ενδυνάμωση των κοιλιακών μυών μέσω στοχευμένων ασκήσεων μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη σταθεροποίηση του κοιλιακού τοιχώματος και στην ελαχιστοποίηση του κινδύνου υποτροπής.
«Στις τυπικές βουβωνοκήλες δεν υπάρχουν ειδικά προληπτικά μέτρα που πρέπει να λάβει υπόψη ο ασθενής. Συνιστάται ανάπαυση 2-3 ημερών για την επούλωση του τραύματος, ενώ η ποδηλασία θα πρέπει, στην καλύτερη περίπτωση, να αποφεύγεται για περίπου δύο εβδομάδες, καθώς προκαλεί ασταθείς κινήσεις στη βουβωνική χώρα. Σε όλες τις άλλες μεγάλες κήλες στην κοιλιά, προσωπικά είμαι πολύ αυστηρός, και οι ασθενείς μου φορούν κοιλιακό ζώνη για περίπου έξι εβδομάδες, δεν επιτρέπεται να σηκώνουν περισσότερα από πέντε κιλά και δεν πρέπει να κάνουν αθλητισμό. Αυτό έχει φυσικά το μειονέκτημα ότι η μυϊκή μάζα μειώνεται. Μετά από έξι εβδομάδες, εξετάζω ξανά τον ασθενή και πραγματοποιείται ένα ακόμη υπερηχογράφημα. Εάν όλα έχουν επουλωθεί καλά, μπορεί να ξεκινήσει μια εντατική θεραπεία με προπόνηση, η οποία είναι εξίσου σημαντική με την εγχείρηση. Διότι μια σταθερή μυϊκή μάζα είναι πάντα ευεργετική, ακόμη και από προληπτική άποψη. Η αδύναμη μυϊκή μάζα, σε συνδυασμό με το υπερβολικό βάρος, αποτελεί μια δυσμενή κατάσταση. «Και όπως συμβαίνει με όλες τις πληγές, είναι σημαντικό να μην καπνίζετε, καθώς το κάπνισμα προκαλεί πάντα στένωση των αγγείων και μειωμένη παροχή οξυγόνου στην περιοχή όπου πρέπει να γίνει η επούλωση, κάτι που σε περίπτωση αμφιβολίας μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη σταθερότητα του εμφυτευμένου πλέγματος», συνιστά ο Δρ. Pöschmann.
Η θεραπεία σύνθετων κηλών, όπως οι κήλες ουλής και οι διαστάσεις των ορθών κοιλιακών μυών, παρουσιάζει ιδιαίτερες προκλήσεις, καθώς αυτές οι παθήσεις συχνά συνοδεύονται από μεγαλύτερα ελλείμματα του κοιλιακού τοιχώματος, χειρότερη ποιότητα ιστού και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών.
Οι κηλές ουλής εμφανίζονται στο σημείο μιας προηγούμενης χειρουργικής επέμβασης και συχνά είναι αποδυναμωμένες λόγω του ουλώδους ιστού, γεγονός που δυσχεραίνει την επούλωση και αυξάνει τον κίνδυνο επανεμφάνισης. Η διαστολή των ορθών κοιλιακών μυών, δηλαδή η απόσταση μεταξύ των ορθών κοιλιακών μυών, δεν αποτελεί κλασική κήλη, μπορεί όμως να προκαλέσει παρόμοια συμπτώματα και να αποδυναμώσει επίσης σημαντικά το κοιλιακό τοίχωμα.
Η διαστάση των ορθών κοιλιακών μυών είναι μια ιατρική περιγραφή κατάστασης κατά την οποία οι δύο διαμήκεις μύες του κοιλιακού τοιχώματος – οι λεγόμενοι ορθοί κοιλιακοί μύες ή «μύες six-pack» – απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Αυτό συμβαίνει λόγω υπερβολικής διάτασης της δομής του συνδετικού ιστού που συνδέει τους μυς στη μέση γραμμή της κοιλιάς, τη λεγόμενη «Linea alba». Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε αποδυνάμωση του κοιλιακού τοιχώματος και μπορεί να εκδηλωθεί ως ορατό ή ψηλαφητό κενό κατά μήκος της κεντρικής γραμμής της κοιλιάς, ιδίως κατά τη σύσπαση των κοιλιακών μυών.
«Σε όλες τις σύνθετες και μεγάλες κήλες, σε περιπτώσεις διαστάσεως των ορθών κοιλιακών μυών, όπου οι κοιλιακοί μύες μερικές φορές απομακρύνονται μεταξύ τους έως και 20 εκατοστά, καθώς και σε πλευρικές κήλες στην εξωτερική πλευρά του κοιλιακού τοιχώματος. Οι τελευταίες προκύπτουν μερικές φορές μετά από προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στα νεφρά ή στο ήπαρ. Αυτές οι επεμβάσεις είναι πολύ απαιτητικές και απαιτούν πάντα μια λεγόμενη «tailored approach», δηλαδή μια εξατομικευμένη θεραπεία για τον εκάστοτε ασθενή, η οποία πρέπει να σχεδιαστεί πολύ προσεκτικά. Σε ασθενείς που παρουσιάζουν πολύ μεγάλες κήλες και οι μύες τους έχουν απομακρυνθεί πολύ μεταξύ τους, συνήθως απαιτείται και προθεραπεία. Υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις, και διαφορετικοί συνάδελφοι εφαρμόζουν επίσης διαφορετικές τεχνικές. Προσωπικά, έχω στραφεί εδώ και αρκετό καιρό στη θεραπεία με Botox. Σε αυτή την περίπτωση, οι ασθενείς λαμβάνουν, 4-6 εβδομάδες πριν από την επέμβαση, ενέσεις Botox υπό καθοδήγηση υπερήχων στην περιοχή των πλάγιων κοιλιακών μυών. Με αυτόν τον τρόπο, ολόκληρη η κοιλιά γίνεται εξαιρετικά μαλακή, επειδή οι πλάγιοι κοιλιακοί μύες δεν ασκούν πλέον έλξη, και έτσι κατά τη διάρκεια της επέμβασης είναι δυνατό να κλείσουν και αυτές οι μεγάλες κήλες χωρίς ένταση. «Και το κλείσιμο χωρίς ένταση είναι πάντα αυτό που επιδιώκουμε. Διότι όπου κι αν σφίγγουμε με χοντρά ράμματα, δημιουργούνται διαταραχές της κυκλοφορίας, οι οποίες με τη σειρά τους εμποδίζουν την καλή επούλωση», διευκρινίζει ο Δρ. Pöschmann.
Η χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης είναι μία από τις συχνότερες χειρουργικές επεμβάσεις παγκοσμίως. Ο ίδιος ο Δρ. Pöschmann πραγματοποιεί περίπου 500 επεμβάσεις ετησίως, ενώ στο σύνολο του Κέντρου Κήλης της Ελβετίας πραγματοποιούνται περίπου 1.000 επεμβάσεις ετησίως.
Το νέο κέντρο χειρουργικών επεμβάσεων εξωτερικών ασθενών «Seechirurgie», υπό τη διεύθυνση του Δρ. Enrico Pöschmann, για λογαριασμό του Κέντρου Κήλης της Ελβετίας, θέτει νέα πρότυπα στη χειρουργική περίθαλψη και αποτελεί τη συγχώνευση του ιατρείου Seechirurgie με το Κέντρο Κήλης της Ελβετίας.
Σε έκταση περίπου 650 m² έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο ιατρικό κέντρο, το οποίο είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες τόσο των ασθενών όσο και του ιατρικού προσωπικού. Η νέα εγκατάσταση διαθέτει υπερσύγχρονες αίθουσες εξετάσεων και ένα διπλό χειρουργείο με δύο θέσεις επέμβασης. Η δομή αυτή επιτρέπει την ομαλή διεξαγωγή χειρουργικών επεμβάσεων σε εξωτερικούς ασθενείς και εξασφαλίζει αποτελεσματικές διαδικασίες χάρη στις σύντομες αποστάσεις και τη μελετημένη διαρρύθμιση των χώρων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ευελιξία της υποδομής του ιατρείου, χάρη στην οποία το χειρουργικό κέντρο μπορεί να ανταποκρίνεται με τον βέλτιστο τρόπο στις μεταβαλλόμενες ανάγκες της ιατρικής περίθαλψης. Αυτό είναι εμφανές τόσο στον τεχνικό εξοπλισμό όσο και στις λειτουργικές διαδικασίες, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για χρήση σύμφωνα με τις ανάγκες. Επιπλέον, δόθηκε μεγάλη έμφαση στην ποιότητα της διαμονής. Η υψηλής ποιότητας και κομψή εσωτερική διακόσμηση δημιουργεί μια ευχάριστη και χαλαρωτική ατμόσφαιρα, η οποία ωφελεί τόσο τους ασθενείς όσο και το προσωπικό. Το «Seechirurgie» συνδυάζει την πιο σύγχρονη τεχνολογία με ένα άνετο και προσανατολισμένο στον ασθενή περιβάλλον, καθιστώντας το έτσι ένα κεντρικό σημείο αναφοράς για τις χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς νοσηλεία στην περιοχή της Ζυρίχης.
«Η τάση προς τις εξωτερικές χειρουργικές επεμβάσεις συνεχίζει να ενισχύεται, και για αυτό το χειρουργικό κέντρο Seechirurgie, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί την έδρα του Hernienzentrum Schweiz, είναι ιδανικά προσαρμοσμένο. Οι ασθενείς μας είναι πολύ λιγότερο αγχωμένοι και λιγότερο τραυματισμένοι. Επιπλέον, μπορούμε να προσφέρουμε εδώ όλες τις υπηρεσίες από ένα μόνο σημείο, με ακτινογραφίες, ψηφιακό υπερηχογράφημα, διαθέτουμε πλήρως συνδεδεμένες διαγνωστικές υπηρεσίες με αξονική τομογραφία (CT) και μαγνητική τομογραφία (MRI), με ακτινολόγους στο κέντρο, και μπορούμε να χειρουργούμε απευθείας επί τόπου, ακόμη και λαπαροσκοπικά ή αρθροσκοπικά. Μεγάλες επεμβάσεις μπορούμε να πραγματοποιούμε στα συνεργαζόμενα νοσοκομεία μας. Επίσης, υπάρχει στενή συνεργασία με τους οικογενειακούς γιατρούς και τους ελεύθερους επαγγελματίες ιατρούς της περιοχής, έτσι ώστε ο προγραμματισμός των ραντεβού να είναι βελτιστοποιημένος. Η Seechirurgie είναι, εξάλλου, ανοιχτή σε εξωτερικούς χειρουργούς!», περιγράφει ο Δρ. Pöschmann, και με αυτές τις θετικές εξελίξεις ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας.
Σας ευχαριστούμε θερμά, Δρ. Pöschmann, για αυτές τις συναρπαστικές πληροφορίες σχετικά με τη χειρουργική των κηλών!
