Σύγχρονες θεραπείες για τον καρκίνο του πνεύμονα – Εξελίξεις στις θεραπευτικές προσεγγίσεις: Συνέντευξη με τον καθηγητή Thomas

Ο καθηγητής πανεπιστημίου Δρ. Ιατρ. Michael Thomas είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα στον τομέα της θωρακοογκολογίας και χαίρει εξαιρετικής φήμης τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Ως διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικής Ογκολογίας Θωρακικών Όγκων στη φημισμένη Θωρακοκλινική της Χαϊδελβέργης, διευθύνει με μεγάλη εμπειρογνωμοσύνη ένα από τα κορυφαία ιδρύματα στην Ευρώπη για τη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα και του μαστού. Η Θωρακοκλινική, η οποία εντάσσεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χαϊδελβέργης, συνδυάζει μια παράδοση άνω των εκατό ετών με την πιο σύγχρονη ιατρική έρευνα και περίθαλψη. Εδώ, οι ασθενείς επωφελούνται από μια διεπιστημονική προσέγγιση, η οποία συνδυάζει ιατρική αιχμής, καινοτόμες θεραπείες και περίθαλψη με επίκεντρο τον ασθενή.

Από το 2005, ο καθηγητής Δρ. Thomas είναι επικεφαλής ιατρός στη Θωρακοκλινική και από το 2006 κατέχει την έδρα της Εσωτερικής Ογκολογίας των Θωρακικών Όγκων στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Επιπλέον, διαθέτει την πρόσθετη ειδίκευση στην παρηγορητική ιατρική, γεγονός που υπογραμμίζει την ικανότητά του στην ολιστική φροντίδα των ασθενών. Από το 2015 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Ογκολογικών Παθήσεων (NCT) στη Χαϊδελβέργη, όπου διαμορφώνει καθοριστικά τη σύνδεση μεταξύ επιστημονικής έρευνας και κλινικής εφαρμογής. Υπό τη διεύθυνσή του αναπτύσσονται και εφαρμόζονται οι πιο σύγχρονες διαγνωστικές μέθοδοι και θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι οποίες βασίζονται τόσο σε γνώσεις της μοριακής βιολογίας όσο και σε καινοτόμες μεθόδους, όπως οι ανοσοθεραπείες και οι πολυτροπικές στρατηγικές θεραπείας.

Το φάσμα των παθήσεων που αντιμετωπίζει ο καθηγητής Δρ. Thomas περιλαμβάνει όλους τους όγκους του θώρακα, μεταξύ των οποίων τα μη μικροκυτταρικά και μικροκυτταρικά καρκινώματα του πνεύμονα, τους όγκους Pancoast, τους όγκους του θύμου αδένα, τα μεσοθηλιακώματα του υπεζωκότα και τα πνευμονικά σαρκώματα. Η εξειδίκευσή του εκτείνεται από τις κλασικές χημειοθεραπείες έως τις υπερσύγχρονες ανοσολογικές και μοριακοβιολογικά διαστρωματοποιημένες συστηματικές θεραπείες, οι οποίες συνοδεύονται πάντα από στενά συντονισμένες διεπιστημονικές συσκέψεις για την εξέταση κάθε περιστατικού. Οι ασθενείς επωφελούνται από εξατομικευμένα θεραπευτικά σχήματα, τα οποία περιλαμβάνουν καινοτόμες μεθόδους όπως η στερεοτακτική ακτινοθεραπεία ή η ακτινοθεραπεία με διαμόρφωση έντασης (IMRT) και στοχεύουν στην επίτευξη των καλύτερων δυνατών αποτελεσμάτων.

Ο καθηγητής Δρ. Michael Thomas συνδυάζει την ιατρική αριστεία με ιδιαίτερη έμφαση στις ατομικές ανάγκες των ασθενών του. Υπό τη διεύθυνσή του, η Θωρακοκλινική της Χαϊδελβέργης δεν αποτελεί απλώς ένα κέντρο ιατρικής αιχμής, αλλά και πρότυπο για την παροχή φροντίδας με επίκεντρο τον ασθενή και με γνώμονα την έρευνα. Η συντακτική ομάδα του Leading Medicine Guide είχε την ευκαιρία, σε μια συνομιλία με τον καθηγητή Δρ. Michael Thomas, να μάθει περισσότερα για τις σύγχρονες θεραπείες του καρκίνου του πνεύμονα και για το εύρος των θεραπειών που προσφέρει ειδικά η Θωρακολογική Κλινική της Χαϊδελβέργης.

Ο καρκίνος του πνεύμονα συγκαταλέγεται μεταξύ των συχνότερων και πιο επιθετικών μορφών καρκίνου παγκοσμίως και θέτει μεγάλες προκλήσεις τόσο στους ασθενείς όσο και στην ιατρική. Λόγω των συμπτωμάτων του, τα οποία συχνά εμφανίζονται σε προχωρημένο στάδιο, ο καρκίνος του πνεύμονα διαγιγνώσκεται συχνά μόνο σε προχωρημένα στάδια, γεγονός που δυσχεραίνει τη θεραπεία και επιδεινώνει την πρόγνωση. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, σημαντικές προόδους στη διάγνωση και τη θεραπεία έχουν ανοίξει νέες προοπτικές. Ειδικότερα, οι εξατομικευμένες προσεγγίσεις, όπως η μοριακή θεραπεία και η ανοσοθεραπεία, καθώς και οι σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι και οι πολυτροπικές θεραπευτικές στρατηγικές, επιτρέπουν όλο και περισσότερο μια πιο ακριβή και αποτελεσματική θεραπεία. Η κατανόηση των βιολογικών μηχανισμών αυτής της νόσου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών βρίσκονται στο επίκεντρο της τρέχουσας έρευνας, με στόχο τη βελτίωση των ποσοστών επιβίωσης και την αύξηση της ποιότητας ζωής των ασθενών.

Στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια σημαντικές προόδους, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν αποφασιστικά την πρόγνωση και το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών.

Ο καρκίνος του πνεύμονα συχνά διαγιγνώσκεται μόνο σε προχωρημένο στάδιο, όταν οι πιθανότητες ίασης είναι ήδη πολύ περιορισμένες. Οι σύγχρονες τεχνολογίες και τα βελτιστοποιημένα προγράμματα προληπτικού ελέγχου στοχεύουν στην έγκαιρη ανίχνευση των όγκων, πριν προκαλέσουν συμπτώματα ή μετασταθούν. «Κατά κανόνα, κάποιος πηγαίνει στον γιατρό όταν παρατηρεί κάποια αλλαγή στην κατάστασή του. Στην περίπτωση του καρκίνου του πνεύμονα, ο πρωτογενής όγκος μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Ένα πιθανό σύμπτωμα είναι ο επίμονος βήχας, ο οποίος διαρκεί περισσότερο από τέσσερις εβδομάδες και δεν παρουσιάζει αλλαγές. Ωστόσο, στους καπνιστές εμφανίζεται συχνά χρόνια βρογχίτιδα, η οποία προκαλεί επαναλαμβανόμενο βήχα – μια χρόνια φλεγμονώδης αντίδραση στους βρόγχους, η οποία προκαλεί επίσης αυξημένη παραγωγή βλέννας. Στους καπνιστές θα μπορούσε να παρατηρηθεί μια αλλαγή στο χαρακτήρα του βήχα, για παράδειγμα αν ο βήχας γίνει ξαφνικά επίμονος και δεν υποχωρεί πλέον ή ακόμη και αν εμφανιστεί αίμα. Μπορεί επίσης η νόσος να έχει ήδη μετασταθεί, καθώς ο καρκίνος του πνεύμονα εξελίσσεται σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο όγκος έχει τη δυνατότητα να μεταβληθεί έτσι ώστε να διαθέτει υψηλό δυναμικό μετάστασης. Οι μεταστάσεις μπορούν τότε να σχηματιστούν, για παράδειγμα, στα οστά, στο ήπαρ, στον εγκέφαλο ή στα επινεφρίδια. Συμπτώματα μπορεί να είναι πόνοι στα οστά ή στην πλάτη, αλλά και κόπωση και μειωμένη αντοχή, καθώς και προβλήματα συγκέντρωσης ή πονοκεφάλους», εξηγεί ο καθηγητής Δρ. Τόμας και παρέχει πληροφορίες σχετικά με την έγκαιρη διάγνωση:

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι η προληπτική εξέταση μπορεί να προσφέρει οφέλη. Σε μεγάλες μελέτες που διήρκεσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, μια ομάδα υψηλού κινδύνου υποβλήθηκε σε ετήσια προληπτική εξέταση με αξονική τομογραφία χαμηλής δόσης. Σε μια μελέτη συμμετείχαν 15.000 καπνιστές, εκ των οποίων το 50% υποβλήθηκε σε προληπτικό έλεγχο και το άλλο 50% όχι. Προϋπόθεση για τη συμμετοχή ήταν η ηλικία μεταξύ 70 και 75 ετών, καθώς και μέση διάρκεια καπνίσματος 15 ετών με κατανάλωση ενός πακέτου τσιγάρων την ημέρα. Αυτά τα 15 «pack-years» επιτυγχάνονται επίσης με κατανάλωση δύο πακέτων για 7,5 χρόνια ή με κατανάλωση μισού πακέτου καθημερινά για 30 χρόνια. Διαπιστώθηκε ότι στην ομάδα που υποβλήθηκε σε προληπτικό έλεγχο η θνησιμότητα από καρκίνο του πνεύμονα ήταν μειωμένη, καθώς τα ευρήματα εντοπίστηκαν νωρίτερα – και μάλιστα σε μικρότερους όγκους, οι οποίοι έτσι μπορούσαν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα. Ένα υψηλότερο ποσοστό των όγκων εντοπίστηκε σε πρώιμο στάδιο, χειρουργήθηκε και υποβλήθηκε σε κατάλληλη μετεγχειρητική θεραπεία. Ωστόσο, ακόμη και οι μικροί όγκοι μπορεί να έχουν ήδη μετασταθεί· στα πρώιμα χειρουργικά στάδια του όγκου, μετά την αφαίρεσή τους, συχνά εντοπίζονται μεταστάσεις εντός ενός έως δύο ετών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να μειωθεί ο κίνδυνος μετάστασης ακόμη και στα πρώιμα στάδια μέσω κατάλληλων θεραπευτικών προσεγγίσεων, και και σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν νέες εξελίξεις».

Μια κεντρική εξέλιξη στη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα είναι η ανοσοθεραπεία, η οποία έχει ενταχθεί στη θεραπεία από το 2015

«Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το ανοσοποιητικό σύστημα ρυθμίζεται με ποικίλους τρόπους. Τα Τ-λεμφοκύτταρα, μια υποομάδα των λευκών αιμοσφαιρίων, ειδικεύονται στην αναγνώριση και την καταπολέμηση παθογόνων, μολυσμένων κυττάρων και ανώμαλων (π.χ. καρκινικών) κυττάρων. Αντιδρούν σε συγκεκριμένα σήματα, μερικές φορές και με εντονότερο τρόπο. Για να αποφευχθεί μια υπερβολική αντίδραση, ο οργανισμός διαθέτει έναν μηχανισμό αναστολής, ο οποίος επαναφέρει τα Τ-κύτταρα σε κατάσταση ηρεμίας. Ωστόσο, ο όγκος μπορεί να εκμεταλλευτεί στοχευμένα αυτόν τον μηχανισμό, παράγοντας την πρωτεΐνη PD-L1 στην επιφάνειά του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή των λεμφοκυττάρων ή ακόμη και τον θάνατό τους. Ακριβώς εδώ ξεκίνησε η ιατρική έρευνα: οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι αυτός ο μηχανισμός μπορεί να ανασταλεί από αντισώματα, τα οποία είτε δρουν άμεσα κατά της πρωτεΐνης που είναι υπεύθυνη για την αναστολή, είτε καλύπτουν την πρωτεΐνη PD-L1 πάνω στον όγκο. Για αυτή την πρωτοποριακή ανακάλυψη απονεμήθηκε το 2018 το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Αυτή τη μέθοδο την ονομάζουμε «ανοσοθεραπεία», εξηγεί ο καθηγητής Δρ. Thomas και προσθέτει:

«Κατά την εφαρμογή αυτής της μορφής ανοσοθεραπείας, διαπιστώνεται ότι στο στάδιο του μεταστατικού όγκου περίπου το ένα πέμπτο των ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία επιβιώνει μακροπρόθεσμα, δηλαδή διπλάσιοι σε σχέση με όσους υποβάλλονται μόνο σε χημειοθεραπεία – μια σημαντική πρόοδος που ενθαρρύνει την περαιτέρω ανάπτυξη και βελτίωση αυτής της θεραπευτικής προσέγγισης. Εν τω μεταξύ, η ανοσοθεραπεία χρησιμοποιείται επίσης σε τοπικά προχωρημένους όγκους. Σε αυτή την περίπτωση, πραγματοποιείται είτε χειρουργική επέμβαση είτε σύγχρονη ακτινοθεραπεία με ελάχιστες παρενέργειες, συνήθως σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία. Εάν ο όγκος παρουσιάζει έκφραση PD-L1 τουλάχιστον 1%, ενδείκνυται η προαναφερθείσα μορφή ανοσοθεραπείας, η οποία επιτρέπει σημαντική αύξηση του ποσοστού επιβίωσης 5 ετών της τάξης του 15% – και και σε αυτή την περίπτωση, οι μελέτες επιδιώκουν περαιτέρω βελτίωση. Η μεγαλύτερη πρόκληση συνίσταται στην καταπολέμηση των μικρομεταστάσεων. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, για τον λόγο αυτό, μετά τη χειρουργική επέμβαση η θεραπεία περιοριζόταν αποκλειστικά στη χημειοθεραπεία. Σήμερα, ήδη πριν από τη χειρουργική επέμβαση, εφαρμόζεται συνδυασμός ανοσοθεραπείας και χημειοθεραπείας. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, αποφασίζεται σε ατομική βάση ποια μορφή θεραπείας είναι η πιο κατάλληλη – είτε πρόκειται για τη συνέχιση της ανοσοθεραπείας είτε για μια εναλλακτική προσέγγιση. Αυτό διερευνάται επί του παρόντος σε πολυάριθμες κλινικές μελέτες και βελτιστοποιείται περαιτέρω. Στόχος είναι η στοχευμένη ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, μέσω της χρήσης διαφόρων αντισωμάτων ή συζευγμένων ουσιών. Η κλινική μας δραστηριοποιείται εντατικά σε αυτόν τον τομέα, διεξάγει δικές της μελέτες και εργάζεται στο ογκολογικό ερευνητικό κέντρο μας για την περαιτέρω ανάπτυξη και βελτίωση των υφιστάμενων θεραπευτικών προσεγγίσεων».

Οι γενετικές και μοριακές μεταλλάξεις στον καρκινικό ιστό επηρεάζουν σημαντικά την επιλογή της θεραπείας για τον καρκίνο του πνεύμονα. Τα τελευταία χρόνια, η έρευνα έχει αποκτήσει βαθύτερη κατανόηση της μοριακής δομής του καρκίνου του πνεύμονα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται όλο και περισσότερο εξατομικευμένες θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι οποίες στοχεύουν συγκεκριμένα στις ιδιαιτερότητες του όγκου κάθε μεμονωμένου ασθενούς.

«Είναι σημαντικό να λαμβάνεται επαρκής ποσότητα ιστού του όγκου, για παράδειγμα μέσω βρογχοσκόπησης. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται στο κέντρο μας με μεγάλη ασφάλεια και επιτυχία – διεξάγουμε ετησίως περίπου 5.000 βρογχοσκοπήσεις και περίπου 1.000 παρακεντήσεις υπό καθοδήγηση αξονικής τομογραφίας. Παράλληλα, διαθέτουμε εξειδικευμένα τμήματα παθολογίας και μοριακής παθολογίας. Η μοριακή παθολογία εξετάζει γενετικές και μοριακές μεταλλάξεις στα κύτταρα, με σκοπό τον στοχευμένο χαρακτηρισμό και τη θεραπεία ασθενειών όπως ο καρκίνος. Μέσω αναλύσεων DNA και RNA, η μοριακή παθολογία καθιστά δυνατές τις εξατομικευμένες θεραπείες και συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας πιο ακριβούς ιατρικής. Σε αυτό περιλαμβάνεται και ο ανοσοϊστοχημικός προσδιορισμός του PD-L1. Ακολουθεί η μοριακή ανάλυση, η οποία εξετάζει τις γενετικές μεταλλάξεις μέσω πολύπλοκων διαδικασιών και παρέχει πληροφορίες σχετικά με συγκεκριμένες μεταλλάξεις. Μεταξύ των συχνότερων γενετικών μεταλλάξεων που εμφανίζονται στον καρκίνο του πνεύμονα συγκαταλέγονται μεταλλάξεις στο γονίδιο του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR), στο γονίδιο του ιού του σαρκώματος Kirsten Rat (KRAS), στο γονίδιο BRAF, στο γονίδιο της κινάσης του αναπλαστικού λεμφώματος (ALK), στα γονίδια RET και ROS1, καθώς και άλλες συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις. Αυτές οι γενετικές μεταλλάξεις ευνοούν την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων και προσφέρουν συγκεκριμένα σημεία δράσης για στοχευμένες θεραπείες, όπως για παράδειγμα οι αναστολείς της τυροσινικής κινάσης σε μορφή δισκίων. Τα φάρμακα αυτά αναστέλλουν τις οδούς σηματοδότησης που ενεργοποιούνται από τις γενετικές μεταλλάξεις. «Μέσω της ακριβούς ανάλυσης των μοριακών χαρακτηριστικών ενός όγκου, οι γιατροί μπορούν να επιλέξουν πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες, οι οποίες προσαρμόζονται στοχευμένα στη συγκεκριμένη μετάλλαξη και στη συμπεριφορά του όγκου», εξηγεί ο καθηγητής Δρ. Thomas.

Η εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα καθίσταται δυνατή χάρη στην ταχεία εξέλιξη της μοριακής διαγνωστικής. Η εξατομικευμένη ιατρική δεν βασίζεται μόνο στην αναγνώριση των μεταλλάξεων του όγκου, αλλά και στο μικροπεριβάλλον του όγκου, στην ανοσολογική κατάσταση του ασθενούς και σε άλλους παράγοντες, οι οποίοι από κοινού καθιστούν δυνατή μια θεραπεία προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Ένα βασικό πλεονέκτημα της εξατομικευμένης θεραπείας είναι ότι μπορεί να συμβάλει στη μείωση των παρενεργειών, καθώς η θεραπεία στοχεύει συγκεκριμένα στα καρκινικά κύτταρα και τα υγιή κύτταρα προστατεύονται σε μεγάλο βαθμό.

---

Οι σύγχρονες μορφές θεραπείας έχουν σημαντική επίδραση στο ποσοστό υποτροπής και στην πρόγνωση επιβίωσης στο καρκίνωμα του πνεύμονα, τόσο στα αρχικά όσο και στα προχωρημένα στάδια. Ιδιαίτερα η εισαγωγή των ανοσοθεραπειών, των στοχευμένων θεραπειών και των νέων χημειοθεραπευτικών προσεγγίσεων έχει φέρει επανάσταση στις θεραπευτικές επιλογές και έχει οδηγήσει σε σημαντική πρόοδο στην ογκολογία.

---

«Η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί φυσικά να έχει παρενέργειες. Οι ασθενείς μπορεί να υποφέρουν από διάρροια, να παρουσιάζουν δερματικές αντιδράσεις, να έχουν μυϊκούς πόνους ή να εμφανίζουν αυξημένες τιμές ηπατικών ή παγκρεατικών ενζύμων. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να προσαρμοστεί η δόση των δισκίων ή να γίνει διακοπή της θεραπείας. Επίσης, η ανοσοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει παρόμοιες παρενέργειες καθώς και άλλες, οι οποίες αποτελούν αντίδραση του οργανισμού στην παρέμβαση στο ανοσοποιητικό σύστημα. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό ο ασθενής να είναι καλά ενημερωμένος και να παρακολουθείται στενά, ώστε να ληφθούν έγκαιρα μέτρα αντιμετώπισης σε περίπτωση παρενεργειών», επισημαίνει ο καθηγητής Δρ. Τόμας.

Παρά την πρόοδο αυτή, ωστόσο, υπάρχουν προκλήσεις, ιδίως όσον αφορά την ανάπτυξη αντοχής. Πολλοί ασθενείς που αρχικά ανταποκρίνονται στις ανοσοθεραπείες ή στις στοχευμένες θεραπείες, αναπτύσσουν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θεραπευτική αντοχή. Αυτό σημαίνει ότι ο όγκος αναπτύσσει μηχανισμούς για να παρακάμψει τη θεραπεία και να συνεχίσει να αναπτύσσεται. Στην ανοσοθεραπεία, μια κύρια αιτία αυτής της αντοχής είναι η μεταβολή των καρκινικών κυττάρων, η οποία τους επιτρέπει να μην αναγνωρίζονται πλέον από τα Τ-κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Επίσης, το μικροπεριβάλλον του όγκου μπορεί να μεταβληθεί και να παρεμποδίσει τη λειτουργία των ανοσοκυττάρων. Στις στοχευμένες θεραπείες, ένα συχνό πρόβλημα είναι η εμφάνιση δευτερογενών μεταλλάξεων στο γονίδιο-στόχο. Ο καρκινικός ιστός αναπτύσσει νέες γενετικές μεταλλάξεις που εμποδίζουν τη δράση των φαρμάκων. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αντοχή, η έρευνα επικεντρώνεται σε νέες συνδυαστικές θεραπείες που στοχεύουν ταυτόχρονα σε διάφορους μηχανισμούς δράσης, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο ανάπτυξης αντοχής.

«Τελικά, η θεραπεία γίνεται όλο και πιο αποτελεσματική χάρη σε όλες αυτές τις διάφορες νέες μεθόδους. Ιδιαίτερα η συστηματική θεραπεία, υπό τη μορφή ανοσοθεραπευτικών προσεγγίσεων με ειδικά κατασκευασμένα αντισώματα, αντισώματα που συνδέονται άμεσα με χημειοθεραπευτικές ουσίες ή νέες μοριακές ανακαλύψεις για τη βελτίωση της από του στόματος θεραπείας με δισκία, παρουσιάζει συνεχώς περαιτέρω πρόοδο. Στα τοπικά, μη μεταστατικά στάδια του όγκου, το ζητούμενο είναι να συνδυαστούν αποτελεσματικά οι σύγχρονες προσεγγίσεις της ακτινοθεραπείας και της θωρακοχειρουργικής με την καλύτερη δυνατή συστηματική θεραπεία, στο πλαίσιο μιας πολυτροπικής θεραπευτικής προσέγγισης. Εδώ είναι σημαντικό να διαθέτουμε την καλύτερη δυνατή εξειδίκευση σε κάθε ειδικότητα. Ευτυχώς, στη Χαϊδελβέργη, ως το μεγαλύτερο κέντρο για τον καρκίνο του πνεύμονα στη Γερμανία, διαθέτουμε πολύ υψηλό επίπεδο εξειδίκευσης σε όλους τους τομείς. «Κάθε χρόνο διαγιγνώσκουμε 1.000 νέες περιπτώσεις καρκίνου του πνεύμονα, αναπτύσσουμε πολυτροπικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, σχεδιάζουμε μελέτες και για περιθωριακές ομάδες και δραστηριοποιούμαστε ως περιζήτητοι συνεργάτες στην ανάπτυξη εθνικών και διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών, καθώς και στην ανάπτυξη μελετών», τονίζει ο καθηγητής Δρ. Τόμας, αναφερόμενος στην υψηλή εξειδίκευση που συγκεντρώνεται στο Κέντρο Καρκίνου του Πνεύμονα της Χαϊδελβέργης.

Βασική έκκληση για πρόληψη και υποστήριξη από τη Χαϊδελβέργη

«Παρακαλώ, σταματήστε το κάπνισμα, αν καπνίζετε. Ποτέ δεν είναι αργά! Ο κίνδυνος καρκίνου μειώνεται μετά από περίπου 12 έως 15 χρόνια και φτάνει στο επίπεδο ενός μη καπνιστή. Θα νιώσετε γρήγορα πιο σε φόρμα, θα έχετε μικρότερο κίνδυνο λοιμώξεων, θα σταματήσετε την καταστροφή του πνευμονικού ιστού και θα βελτιώσετε το κυκλοφορικό σας σύστημα. Κάθε καπνιστής μπορεί να ενημερωθεί καλά για τον καλύτερο τρόπο διακοπής του καπνίσματος. Και εμείς εδώ στη Χαϊδελβέργη προσφέρουμε ένα πρόγραμμα διακοπής του καπνίσματος. Επίσης, μπορείτε να συμβουλευτείτε τον οικογενειακό σας γιατρό, ο οποίος, αν χρειαστεί, μπορεί να σας παραπέμψει σε ειδικό. Το σημαντικό είναι να παραμείνετε ενεργοί! Εάν ο οικογενειακός γιατρός διαπιστώσει ενδείξεις πιθανού καρκίνου του πνεύμονα, είναι κρίσιμο να παραπεμφθείτε σε εξειδικευμένο κέντρο, ώστε να επωφεληθείτε από την απαραίτητη εμπειρογνωμοσύνη διαφόρων ειδικοτήτων. Όταν υπάρχει η πιθανότητα διάγνωσης καρκίνου του πνεύμονα, χρειάζεται μια καλή στρατηγική για να αντιμετωπιστεί η αναδυόμενη αβεβαιότητα και το υπαρξιακό άγχος. «Αυτά τα θέματα μπορούν επίσης να συζητηθούν με τον οικογενειακό γιατρό ή τον θεράποντα ιατρό στο νοσοκομείο», τονίζει ο καθηγητής Δρ. Thomas και, στο τέλος της συνομιλίας μας, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα του Κέντρου Καρκίνου του Πνεύμονα της Χαϊδελβέργης, το οποίο υποστηρίζει τους ασθενείς κατά τη διάρκεια της νόσου τους:

«Για το σκοπό αυτό, έχουμε αναπτύξει το πρόγραμμα HeiMeKOM (Πρόγραμμα Επικοινωνίας Ορόσημων της Χαϊδελβέργης). Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, διεπαγγελματικές ομάδες, αποτελούμενες από έναν γιατρό και έναν νοσηλευτή, διεξάγουν δομημένες συζητήσεις με ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα και τους συγγενείς τους σε καθορισμένα χρονικά σημεία κατά τη διάρκεια της νόσου. Το πρόγραμμα στοχεύει στη λήψη κοινών αποφάσεων που λαμβάνουν υπόψη τις προτιμήσεις των ασθενών και έχουν προνοητικό χαρακτήρα, καθώς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Ο στόχος είναι, σε κάθε περίπτωση, να ενδυναμώσουμε τους ασθενείς και τους συγγενείς τους, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν την ασθένεια στην καθημερινότητά τους. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε τους ασθενείς μας 100% στο επίκεντρο της προσοχής μας».

Σας ευχαριστούμε θερμά, αξιότιμε κ. Καθηγητά Δρ. Τόμας, για αυτές τις σημαντικές πληροφορίες που δίνουν ελπίδα και κουράγιο!