Ο καθηγητής, δρ. ιατρ. (habil.) Klaus-Peter Günther είναι ένας εξαιρετικός ορθοπεδικός και χειρουργός ισχίου, ο οποίος εργάζεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Carl Gustav Carus της Δρέσδης, στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης. Χάρη στην πολυετή εμπειρία του και τις εκτενείς εξειδικευμένες γνώσεις του, απολαμβάνει εξαιρετική φήμη στη Σαξονία και πέραν αυτής.
Ο καθηγητής Δρ. Günther έχει ειδικευτεί ιδιαίτερα στη χειρουργική ισχίου και στην ενδοπροθετική ισχίου. Είναι διευθύνων διευθυντής του Πανεπιστημιακού Κέντρου Ορθοπεδικής, Τραυματολογίας και Πλαστικής Χειρουργικής στη Δρέσδη και ηγείται μιας ομάδας υψηλά καταρτισμένων ειδικών ιατρών και ορθοπεδικών χειρουργών. Στα ειδικά πεδία θεραπείας του Καθηγητή Δρ. Günther περιλαμβάνονται η πρωτογενής ενδοπροθετική σε περιπτώσεις παθήσεων και συνεπειών τραυματισμών, η αναθεωρητική ενδοπροθετική σε περιπτώσεις χαλάρωσης και επιπλοκών, οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις ως ελάχιστα επεμβατικές διαδικασίες, καθώς και διορθωτικές παρεμβάσεις σε περιπτώσεις παραμορφώσεων και προβλημάτων των αρθρώσεων.
Το τμήμα του έχει διακριθεί ως Κέντρο Ενδοπροθετικής Μέγιστης Φροντίδας, γεγονός που εγγυάται την υψηλότερη ποιότητα και τα υψηλότερα πρότυπα θεραπείας. Ως επικεφαλής χειρουργός, ο καθηγητής Δρ. Günther εκτελεί προσωπικά τις αντίστοιχες ενδοπροθετικές επεμβάσεις, εξασφαλίζοντας έτσι πρώτης τάξεως φροντίδα για τους ασθενείς του. Τα κλινικά και επιστημονικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν την πολύπλοκη ενδοπροθετική ισχίου, την έρευνα περί φροντίδας σχετικά με την αντικατάσταση αρθρώσεων και τη χειρουργική ισχίου με διατήρηση της άρθρωσης. Ως κάτοχος έδρας Ορθοπεδικής, εκπαιδεύει μελλοντικούς ιατρούς και συμμετέχει ενεργά σε διάφορες επιστημονικές εταιρείες.
Με πολυάριθμες επιστημονικές δημοσιεύσεις και πολυετή εμπειρία, ο καθηγητής Δρ. Günther συμβάλλει καθοριστικά στην περαιτέρω ανάπτυξη της ορθοπεδικής και θέτει πρότυπα στη χειρουργική του ισχίου. Η αφοσίωσή του και η εμπειρογνωμοσύνη του έχουν συμβάλει στο να συγκαταλέγεται το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Carl Gustav Carus της Δρέσδης μεταξύ των καλύτερων νοσοκομείων της Γερμανίας. Η συντακτική ομάδα του Leading Medicine Guide θέλησε να μάθει περισσότερα σχετικά με την ενδοπροθετική ισχίου και τις δυνατότητες που προσφέρουν οι χειρουργικές επεμβάσεις διατήρησης της άρθρωσης και μίλησε με τον ειδικό στο ισχίο, τον καθηγητή Δρ. Günther.
Η αρθρίτιδα του ισχίου είναι μια εκφυλιστική αρθρίτιδα που συχνά συνοδεύεται από πόνο, περιορισμένη κινητικότητα και μειωμένη ποιότητα ζωής. Σε προχωρημένα στάδια μπορεί να απαιτείται αρθροπλαστική ισχίου για την αποκατάσταση της λειτουργικότητας της άρθρωσης. Ωστόσο, η πρόθεση δεν αποτελεί πάντα τη μόνη λύση – ειδικά στα αρχικά στάδια, η χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης του ισχίου μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές θεραπευτικές επιλογές, με στόχο την ενίσχυση της φυσικής διατήρησης της άρθρωσης του ισχίου και τη διατήρηση της κινητικότητας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της νόσου, υπάρχουν διαθέσιμες συντηρητικές (μη χειρουργικές) θεραπευτικές μέθοδοι.
Για τους ασθενείς με αρθρίτιδα του ισχίου υπάρχει μια πληθώρα μη χειρουργικών θεραπευτικών επιλογών, οι οποίες μπορούν να συμβάλουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής.
Οι μη χειρουργικές προσεγγίσεις στοχεύουν στη μείωση του πόνου, στη βελτίωση της κινητικότητας και στην επιβράδυνση της φθοράς της άρθρωσης. «Πλέον, οι συντηρητικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνονται και στις κατευθυντήριες οδηγίες των επιστημονικών εταιρειών για την τοποθέτηση τεχνητών ισχίων, τις λεγόμενες κατευθυντήριες οδηγίες S3 (που έχουν την υψηλότερη επιστημονική ποιότητα). Επομένως, πριν από τη χειρουργική επέμβαση, πρέπει να έχουν εξεταστεί και να έχουν εξαντληθεί διάφορα συντηρητικά μέτρα. Πρόκειται για φαρμακευτικές θεραπείες που συνδυάζουν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, όπως για παράδειγμα το δικλοφενάκη, το ιβουπροφαίνη και οι λεγόμενοι αναστολείς της COX-2 (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα). Ένας άλλος σημαντικός πυλώνας είναι η φυσιοθεραπεία και η γυμναστική, με σκοπό την ενδυνάμωση του σώματος, τη βελτίωση της κινητικότητας και την ενίσχυση των μυών. Αυτά τα δύο κεντρικά στοιχεία πρέπει να έχουν εξεταστεί διεξοδικά πριν από την τοποθέτηση τεχνητού ισχίου. Ένα επόμενο σημαντικό σημείο είναι η ενημέρωση και η παροχή συμβουλών στον ασθενή. Διότι όσο καλύτερα ενημερωμένος είναι ο ασθενής, τόσο πιο επιτυχημένη είναι η εκάστοτε θεραπεία. Γι’ αυτό, οι συζητήσεις σχετικά με τις διάφορες θεραπευτικές επιλογές έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Σε αυτές περιλαμβάνονται και οι συζητήσεις για τη βελτιστοποίηση του σωματικού βάρους. Διότι οι ασθενείς με υπερβολικό βάρος (με ΔΜΣ άνω του 30) θα πρέπει να το μειώσουν, κάτι που, αν και είναι δύσκολο λόγω των πόνων στις αρθρώσεις, είναι εφικτό χάρη σε καλές συντηρητικές θεραπείες και, σε περιπτώσεις εξαιρετικά σοβαρού υπερβολικού βάρους, σε επιτυχημένες χειρουργικές επιλογές, όπως οι επεμβάσεις γαστρικού σωλήνα. Μέσω της απώλειας βάρους μπορεί να μειωθεί το ποσοστό επιπλοκών κατά την τοποθέτηση τεχνητού ισχίου. Διότι όσο μεγαλύτερος είναι ο ΔΜΣ, τόσο μεγαλύτερο είναι το προφίλ κινδύνου. Μετά την απώλεια βάρους, ακολουθεί ενημέρωση σχετικά με τις επαγγελματικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Έτσι, θα πρέπει να αποφεύγονται οι κινήσεις που προκαλούν κραδασμούς (όπως π.χ. τα περισσότερα αθλήματα με μπάλα), ενώ οι ολισθηρές και χωρίς κραδασμούς κινήσεις (όπως π.χ. το κολύμπι ή η ποδηλασία) είναι προτιμότερες. Επίσης, συζητείται με τον ασθενή η χρήση βοηθήματος βάδισης ή μπαστουνιού ως υποστήριξη, προκειμένου να ανακουφιστεί το προσβεβλημένο πόδι. «Όλα αυτά τα συντηρητικά μέτρα πρέπει να αξιολογηθούν και να δοκιμαστούν για διάστημα τριών μηνών, προτού τεθεί υπό εξέταση η τεχνητή άρθρωση ισχίου ως θεραπευτική επιλογή», εξηγεί ο καθηγητής Δρ. Günther στην αρχή της συζήτησής μας.
Η απόφαση μεταξύ μέτρων διατήρησης της άρθρωσης και ενδοπροθετικής ισχίου για τη θεραπεία της αρθρίτιδας του ισχίου απαιτεί προσεκτική στάθμιση των ατομικών περιστάσεων κάθε ασθενούς.
Η χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης του ισχίου στοχεύει στη διατήρηση της φυσικής δομής της άρθρωσης και στην παράταση της διάρκειας ζωής της φυσικής άρθρωσης του ισχίου, ενώ η αρθροπλαστική ισχίου περιλαμβάνει την εμφύτευση τεχνητής πρόθεσης ισχίου για την αντικατάσταση της κατεστραμμένης άρθρωσης. Για τους ασθενείς που ενδείκνυνται για επεμβάσεις διατήρησης της άρθρωσης, διάφοροι παράγοντες είναι καθοριστικοί. Σχετικά με αυτό, ο καθηγητής Δρ. Günther εξηγεί: «Για μια επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης ενδείκνυνται κυρίως νέοι ασθενείς (συνήθως ηλικίας κάτω των 40-50 ετών) καθώς και ασθενείς που δεν παρουσιάζουν ακόμη σημαντική αρθρίτιδα. Για το σκοπό αυτό, υπάρχει μια ταξινόμηση των σταδίων της αρθρίτιδας με βάση την ακτινογραφία, όπου διακρίνονται οι βαθμοί 1-4. Μόνο στους βαθμούς 1-2 μπορεί να εξεταστεί η δυνατότητα χειρουργικής επέμβασης διατήρησης της άρθρωσης. Προϋπόθεση για μια χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης είναι επίσης η ύπαρξη αντίστοιχης βλάβης που μπορεί να αποκατασταθεί. Σε αυτές περιλαμβάνονται, για παράδειγμα, η δυσπλασία του ισχίου, στην οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί χειρουργική διόρθωση, ή το σύνδρομο πρόσκρουσης του ισχίου, όπου μπορούν να αποκατασταθούν οι παραμορφώσεις της κεφαλής και της κοτύλης. «Σε ασθενείς με έντονη αρθρίτιδα βαθμού 3-4 και σε ηλικιωμένους ασθενείς με προχωρημένη βλάβη, η χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης δεν αποτελεί πλέον επιλογή».
Σε περιπτώσεις προχωρημένης βλάβης των αρθρώσεων, ιδίως σε άτομα μέσης και προχωρημένης ηλικίας, και όταν έχει εξαντληθεί η συντηρητική θεραπεία, οι ασθενείς επωφελούνται πολύ συχνά από την εμφύτευση ενδοπρόθεσης ισχίου. Εφόσον η ένδειξη έχει τεθεί σωστά, η επέμβαση αυτή μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο, να βελτιώσει την κινητικότητα και να αυξήσει σημαντικά την ποιότητα ζωής. Τόσο η χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης του ισχίου όσο και η ενδοπροθετική παρουσιάζουν κινδύνους που είναι ειδικοί για κάθε διαδικασία. Εκτός από τις γενικές πιθανότητες χειρουργικών επιπλοκών που υπάρχουν σε όλες τις επεμβάσεις, επιπλέον προβλήματα που σχετίζονται ειδικά με τη διαδικασία, όπως η προοδευτική βλάβη του χόνδρου στις επεμβάσεις διατήρησης της άρθρωσης και οι επιπλοκές που σχετίζονται με το εμφύτευμα στην ενδοπροθετική, μπορούν να περιορίσουν το αποτέλεσμα.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η ενδοπροθετική ισχίου έχει σημειώσει εντυπωσιακή εξέλιξη, με την εισαγωγή πολυάριθμων καινοτόμων τεχνικών και προόδων, με στόχο την παράταση της διάρκειας ζωής των προθέσεων ισχίου και τη βελτίωση των μετεγχειρητικών αποτελεσμάτων για τους ασθενείς.
«Όσον αφορά την πρόοδο στον τομέα της ενδοπροθετικής, μπορούν να εντοπιστούν τρία μεγάλα θέματα. Πρώτον, έχουν βελτιωθεί τα υλικά και ο σχεδιασμός των εμφυτευμάτων. Αυτό αφορά, μεταξύ άλλων, την υψηλότερη αντοχή στην τριβή των επιφανειών τριβής. Έτσι, στις κοτύλες χρησιμοποιείται συνήθως πλαστικό με εξαιρετικά υψηλό βαθμό διασταύρωσης, ενώ στις κεφαλές ισχίου χρησιμοποιείται κεραμικό υλικό, αλλά είναι δυνατές και οι συνδυασμοί επιφανειών τριβής κεραμικού-κεραμικού. Επίσης, οι κοντοί άξονες που εξοικονομούν οστό κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Το δεύτερο σημαντικό θέμα είναι μια χειρουργική τεχνική που προστατεύει περισσότερο τους ιστούς, η οποία έχει αναπτυχθεί τα τελευταία 10-20 χρόνια και την οποία κατέχει και εφαρμόζει περίπου το ήμισυ των χειρουργών στη Γερμανία. Χάρη στις λιγότερο επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές, απαιτείται η διατομή ελάχιστων ή και καθόλου μυών για την τοποθέτηση ενδοπροθέσεων. Το τρίτο σημαντικό θέμα είναι η επιταχυνόμενη και βελτιστοποιημένη ανάρρωση. Εδώ εφαρμόζονται προσεγγίσεις που ονομάζονται με αγγλικούς όρους όπως «Fast-Track» (γρήγορες διαδρομές) ή, καλύτερα, «Enhanced Recovery» (βελτιωμένη ανάρρωση). Αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, προγράμματα ενημέρωσης για τον ασθενή, τα οποία παρέχονται πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Για παράδειγμα, προβάλλεται ένα ενημερωτικό βίντεο για την ενημέρωση των ασθενών, ενώ παρέχεται και προεγχειρητική φυσιοθεραπεία. Μεγάλη σημασία έχουν η βελτιστοποιημένη μορφή αναισθησίας και η θεραπεία του πόνου, σε συντονισμό με το τμήμα αναισθησιολογίας. Επιπλέον, η αποφυγή της χρήσης καθετήρα ουροδόχου κύστης ή τραύματος μετά την επέμβαση συμβάλλει στην ταχύτερη κινητοποίηση και, κατά συνέπεια, στην ανάρρωση. Επίσης, τα μέτρα εξοικονόμησης αίματος κατά τη διάρκεια της επέμβασης και η έγκαιρη ανάσταση του ασθενούς μετά την επέμβαση επιταχύνουν την ανάρρωση. Όλα αυτά συμβάλλουν σε μεγαλύτερη ικανοποίηση των ασθενών, μειωμένο πόνο και συντομότερη διάρκεια νοσηλείας, η οποία μπορεί σταδιακά να μειωθεί σε 3-4 ημέρες. Σε ορισμένες κλινικές παρατηρείται, όπως και στις αγγλοαμερικανικές ή σκανδιναβικές χώρες, η αναδυόμενη τάση για χειρουργικές επεμβάσεις ενδοπροθέσεων σε εξωτερικούς ασθενείς. «Αυτή η εξέλιξη θα επικρατήσει όλο και περισσότερο και στη Γερμανία», διευκρινίζει ο καθηγητής Δρ. Günther και αναφέρεται επίσης στη διάρκεια ζωής των εμφυτευμάτων:
«Λόγω των σημαντικά βελτιωμένων ιδιοτήτων αντοχής στην τριβή, η διάρκεια ζωής των εμφυτευμάτων έχει πλέον αυξηθεί σημαντικά. Αυτό αποδεικνύεται επίσης στο πλαίσιο εργαστηριακών εξετάσεων και μακροχρόνιων κλινικών μελετών. Ωστόσο, η επέμβαση αντικατάστασης του εμφυτεύματος δεν μπορεί να οφείλεται μόνο στη φθορά του υλικού, αλλά μπορεί να αποδοθεί σε τρεις επιπλέον παράγοντες. Πρώτον, η πιθανή εμφάνιση πύου στην τεχνητή άρθρωση, δεύτερον, οι μηχανικές επιπλοκές (όπως η εξάρθρωση) και, τρίτον, το κάταγμα οστού (για παράδειγμα, κάταγμα μηριαίου οστού). Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να εμφανιστούν αμέσως μετά την τοποθέτηση μιας τεχνητής άρθρωσης, αλλά και αργότερα κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και ενδέχεται τότε να καταστήσουν απαραίτητη την επέμβαση αντικατάστασης. Λαμβάνοντας υπόψη το μειωμένο ποσοστό αποτυχίας λόγω τριβής του ζεύγους ολίσθησης, σήμερα η αντοχή των εμφυτευμάτων μετά από 10 χρόνια ανέρχεται σε περίπου 95%, ενώ μετά από 20 χρόνια παραμένει στο 80-90%».
Οι πρόοδοι στην απεικονιστική διάγνωση, ιδίως μέσω τεχνικών όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI) και η αξονική τομογραφία (CT), έχουν σημαντική επίδραση στη θεραπεία της αρθρίτιδας του ισχίου και στον σχεδιασμό των χειρουργικών επεμβάσεων.
Αυτές οι απεικονιστικές μέθοδοι επιτρέπουν τη λεπτομερή απεικόνιση των ανατομικών δομών της άρθρωσης του ισχίου, συμπεριλαμβανομένου του χόνδρου, των οστών, των μαλακών μορίων και της περιβάλλοντος μυϊκής μάζας. Έτσι, οι ορθοπεδικοί μπορούν να διατυπώνουν ακριβέστερες διαγνώσεις και, ειδικότερα, να ταξινομούν σύνθετες παραμορφώσεις. «Για τη διάγνωση της αρθρίτιδας του ισχίου από μόνη της δεν απαιτείται ούτε μαγνητική τομογραφία ούτε αξονική τομογραφία (ειδικά καθώς η τελευταία συνεπάγεται επιπλέον έκθεση σε ακτινοβολία). Μια ακτινογραφία αρκεί συνήθως πλήρως για τη λήψη απόφασης σχετικά με την αρθρίτιδα του ισχίου και τον καθορισμό των ενδείξεων. Σε χειρουργικές επεμβάσεις διατήρησης της άρθρωσης, πραγματοποιείται προηγουμένως μαγνητική τομογραφία, προκειμένου να ταξινομηθούν οι συχνά πολύπλοκες παραμορφώσεις και να καταστεί δυνατός ο σχεδιασμός της επέμβασης», διευκρινίζει ο καθηγητής Δρ. Günther.
Όσον αφορά τη ρομποτική υποβοήθηση στις επεμβάσεις ισχίου, υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις.
«Γενικά, η ρομποτική υποβοήθηση υπερεκτιμάται. Τα πιθανά οφέλη που υποτίθεται ότι προκύπτουν από τις επεμβάσεις ισχίου και γόνατος δεν έχουν ακόμη τεκμηριωθεί οριστικά. Σε κάθε περίπτωση, η χρήση ρομπότ συνεπάγεται επιπλέον κόστος, ενώ η διάρκεια της επέμβασης είναι συχνά μεγαλύτερη λόγω των απαραίτητων προρυθμίσεων του ρομπότ. Η ακτινοβολία μπορεί επίσης να είναι υψηλότερη, εάν απαιτείται αξονική τομογραφία κατά τη χρήση ρομπότ. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ρομποτική υποβοήθηση χρησιμοποιείται από τις κλινικές και για την προσέλκυση ασθενών, θεωρώ σκόπιμο να διερευνηθούν περαιτέρω οι δυνατότητες εφαρμογής και τα οφέλη της ρομποτικής τεχνολογίας. Αυτό δεν αφορά μόνο τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο μπορεί να αυξηθεί η ακρίβεια τοποθέτησης των εμφυτευμάτων, αλλά κυρίως τη μακροπρόθεσμη επίδραση στη διάρκεια ζωής και την ικανοποίηση των ασθενών. Ως εκ τούτου, είναι απολύτως εύλογο να εξετάσουμε τη ρομποτική τεχνολογία, προκειμένου να βελτιστοποιήσουμε περαιτέρω τις μελλοντικές προϋποθέσεις για επιτυχημένες επεμβάσεις ενδοπροθέσεων. «Ωστόσο, η ρομποτική τεχνολογία δεν είναι ακόμη απαραίτητη για τη συνήθη χρήση», διευκρινίζει κριτικά ο καθηγητής Δρ. Γκούντερ.
Οι παράγοντες του τρόπου ζωής διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην πρόληψη της αρθρίτιδας του ισχίου και μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά το αν κάποιος θα πάσχει από αυτή την πάθηση κατά τη διάρκεια της ζωής του ή όχι.
Η διαχείριση του βάρους, η σωματική δραστηριότητα και η διατροφή είναι οι κύριοι τομείς στους οποίους μπορούν να επικεντρωθούν οι ασθενείς, προκειμένου να μειώσουν τον κίνδυνο αρθρίτιδας του ισχίου και να προάγουν την υγεία των αρθρώσεών τους. «Η αρθρίτιδα οφείλεται πάντα σε πολλούς παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, η γενετική προδιάθεση. Σε αυτό το σημείο δεν είναι δυνατή η πρόληψη. Ωστόσο, όσον αφορά άλλους παράγοντες κινδύνου, μπορεί να εφαρμοστεί προληπτική αγωγή. Αυτό ξεκινά με το να ζητούν οι γονείς, μετά τη γέννηση ενός παιδιού, να γίνει υπερηχογράφημα του ισχίου, προκειμένου να ελεγχθεί η ποιότητα των αρθρώσεων. Σε περίπτωση διαπίστωσης των λεγόμενων διαταραχών ωρίμανσης του ισχίου, αυτές μπορούν στη συνέχεια να αντιμετωπιστούν κατάλληλα. Σε περίπτωση παθήσεων του ισχίου που θεωρούνται παράγοντες κινδύνου για μελλοντική αρθρίτιδα του ισχίου, όπως για παράδειγμα η δυσπλασία του ισχίου ή το σύνδρομο πρόσκρουσης του ισχίου, θα εξετάζεται αν πρέπει να ληφθεί υπόψη μια χειρουργική επέμβαση διατήρησης της άρθρωσης, προκειμένου να επιβραδυνθεί η εξέλιξη της αρθρίτιδας. Τέλος, φυσικά, καθοριστικό ρόλο παίζουν και παράγοντες όπως το βάρος, η σωματική δραστηριότητα και η διατροφή. Η διατήρηση ενός υγιούς βάρους είναι κρίσιμη, καθώς το υπερβολικό βάρος ή η παχυσαρκία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης αρθρίτιδας του ισχίου. Το επιπλέον σωματικό βάρος επιβαρύνει τις αρθρώσεις του ισχίου και μπορεί να οδηγήσει σε επιταχυνόμενη φθορά του χόνδρου. Οι ασθενείς μπορούν να ελέγχουν το βάρος τους μέσω μιας ισορροπημένης διατροφής και τακτικής σωματικής άσκησης με κινήσεις ολίσθησης που ωφελούν το ισχίο (π.χ. ποδηλασία, κολύμπι). Μια διατροφή πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, προϊόντα ολικής άλεσης και άπαχες πρωτεΐνες, η οποία ταυτόχρονα περιορίζει την κατανάλωση ζαχαρούχων ποτών, επεξεργασμένων τροφίμων και κορεσμένων λιπών, μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση ή την επίτευξη ενός υγιούς βάρους. Γνωρίζουμε ότι μια διατροφή που βασίζεται κυρίως σε φυτικά τρόφιμα και ακολουθεί τη μεσογειακή διατροφή είναι πιο ευεργετική για τις αρθρώσεις σε σύγκριση με την υψηλή κατανάλωση κρέατος. Στο πλαίσιο της Σχολής Ισχίου της Δρέσδης, υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με το θέμα «Παράγοντες τρόπου ζωής», τις οποίες μπορώ να σας προτείνω εδώ. Εκεί περιγράφεται, για παράδειγμα, ότι η κατανάλωση ορισμένων ειδών ψαριών μπορεί να προστατεύει από την αρθρίτιδα. Επίσης, υπάρχουν εδώ διάφορα άρθρα σχετικά με το θέμα του ισχίου», συνιστά ο καθηγητής Δρ. Günther σχετικά με τις δυνατότητες πρόληψης. Εκτός από αυτούς τους παράγοντες του τρόπου ζωής, οι ασθενείς θα πρέπει επίσης να προσέχουν να αποφεύγουν τους τραυματισμούς του ισχίου, κάνοντας κατάλληλη προθέρμανση κατά τη διάρκεια του αθλητισμού και των σωματικών δραστηριοτήτων και φορώντας προστατευτικό εξοπλισμό, όταν αυτό είναι απαραίτητο.
Η καλύτερη περίθαλψη στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Δρέσδης!
«Εδώ, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Δρέσδης, πραγματοποιούμε πολύ μεγάλο αριθμό χειρουργικών επεμβάσεων διατήρησης της άρθρωσης και έχουμε επίσης υψηλό αριθμό επεμβάσεων τοποθέτησης τεχνητών αρθρώσεων, περίπου 1.000 ετησίως. Από αυτές, περίπου 400 χειρουργούνται λόγω φθοράς, περίπου 200 λόγω καταγμάτων του αυχένα του μηριαίου οστού και οι υπόλοιπες λόγω απαιτούμενων επεμβάσεων αντικατάστασης», τονίζει ο καθηγητής Δρ. Günther. Μια επέμβαση αντικατάστασης ισχίου και γόνατος είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, η οποία απαιτεί ιδιαίτερες χειρουργικές δεξιότητες και υψηλή εξειδίκευση. Περιλαμβάνει την προσεκτική αφαίρεση της παλαιάς πρόθεσης, κατά το δυνατόν χωρίς πρόσθετη βλάβη στον περιβάλλοντα ιστό, και την ακριβή προσαρμογή μιας νέας πρόθεσης. Αυτές οι επεμβάσεις είναι τεχνικά πιο απαιτητικές και διαρκούν περισσότερο από την αρχική εμφύτευση, καθώς περιλαμβάνουν τη θεραπεία λοιμώξεων και τη σταθεροποίηση της νέας πρόθεσης. Οι χειρουργοί πρέπει να διαθέτουν βαθιά κατανόηση της βιομηχανικής των αρθρώσεων και εκτεταμένη εμπειρία, προκειμένου να επιτύχουν τα καλύτερα αποτελέσματα.
Όσον αφορά τις μελλοντικές εξελίξεις στον τομέα της ενδοπροθετικής ισχίου, ο καθηγητής Δρ. Günther επισημαίνει: «Υπάρχει μεγάλη ανάγκη να διασφαλίσουμε τη φροντίδα των ασθενών σε μονάδες που, τόσο όσον αφορά τον επαρκώς υψηλό αριθμό περιπτώσεων όσο και άλλες δομικές προϋποθέσεις, επιτρέπουν την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος. Αυτό απαιτείται επίσης στο πλαίσιο της τρέχουσας μεταρρύθμισης του νοσοκομειακού συστήματος. Πολλαπλοί υπολογισμοί δείχνουν ότι η συνεπής εφαρμογή ελάχιστων αριθμών περιπτώσεων στην ενδοπροθετική μπορεί να μειώσει τους θανάτους και τα ποσοστά επιπλοκών. Ταυτόχρονα, οι αντίστοιχες κλινικές θα πρέπει να είναι πιστοποιημένες για την ενδοπροθετική, προκειμένου να διατηρείται η ποιότητα της περίθαλψης στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο». Με αυτή την επιθυμία και αυτή την προοπτική ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας.
Σας ευχαριστούμε πολύ, αγαπητέ καθηγητά Δρ. Γκούντερ, για αυτή την ενημερωτική συζήτηση!
