Galwanoterapia – specjaliści i informacje

Informacje ogólne na temat galvanoterapii

Metoda nazwana na cześć Luigiego Galvaniego została udoskonalona przez dr. Rudolfa Pekara oraz dr. Björna Nordenströma. Dr Björn Nordenstrøm ze Sztokholmu odkrył w latach 70. charakterystyczne struktury na zdjęciach rentgenowskich. Przeanalizował je i stwierdził, że struktury te wynikają ze zjawisk elektrochemicznych i elektrycznych. Następnie opracował system oparty na polach elektrycznych, służący do leczenia nowotworów. W tym samym czasie dr Rudolf Pekar w Austrii również zajmował się tą formą terapii i stosował ją w leczeniu różnych nowotworów.

Cele galwanoterapii

Każda komórka organizmu posiada błonę komórkową, która pełni funkcję ochronną i otaczającą. Błona komórkowa może wytrzymać napięcie od 80 do 100 miliwoltów (mV). W przypadku choroby lub degeneracji (np. z powodu niedoboru składników odżywczych lub tlenu) potencjał błony spada poniżej 20 mV.

Z powodu utraty napięcia przewodnictwo komórki nowotworowej jest wtedy znacznie wyższe niż przewodnictwo komórki zdrowej. Właśnie w tym miejscu wkracza galwanoterapia, ponieważ działa ona przy natężeniu prądu od 30 do 80 miliamperów (mA). W tym celu lekarze umieszczają specjalne elektrody bezpośrednio na skórze nad guzem. W ten sposób zmniejszają guz i nie uszkadzają zdrowych komórek.

Przebieg leczenia

Galwanoterapia jest zazwyczaj wykonywana ambulatoryjnie w znieczuleniu miejscowym. W zależności od wielkości guza lekarze potrzebują dwóch lub więcej elektrod. Mają one kształt cienkich igieł. Przez skórę wprowadza się je bezpośrednio do guza.

Podczas terapii pacjent odczuwa lekkie mrowienie lub delikatny ból uciskowy. Zabieg zawsze odbywa się poniżej progu bólu. Zastosowany prąd stały wywołuje w tkankach długotrwałe złagodzenie bólu. Również po zabiegu pacjent nie odczuwa bólu.

Urządzenie medyczne stosowane w galwanoterapii składa się ze źródła prądu stałego, które można zaprogramować. Sterowanie odbywa się za pomocą komputera, który rejestruje cały przebieg terapii. Opcjonalnie lekarze mogą leczyć jednocześnie dwa różne obszary ciała za pomocą dwóch grup elektrod, które można sterować niezależnie.

Co prawda zabicie tkanki nowotworowej wywołuje reakcję zapalną, ale ustępuje ona po kilku dniach. Rozpad tkanki nowotworowej następuje w sposób naturalny dzięki zwiększonej aktywności komórek żerujących. Następnie tkanka nowotworowa zostaje zastąpiona tkanką bliznowatą. Elektrochemiczna terapia nowotworów stanowi uzupełnienie radioterapii i terapii operacyjnych.

Galwanoterapia jest odpowiednia w przypadku zlokalizowanych nowotworów w okolicy piersi, głowy i szyi, szyjki macicy, jelita, wątroby, trzustki, skóry i płuc @ Dr_Microbe /AdobeStock

Co dzieje się po zabiegu?

Podczas zabiegu pacjent leży na łóżku, a prąd stały niszczy tkankę poprzez elektrolizę. W wyniku migracji jonów wartość pH w tkance ulega znacznej zmianie. W pobliżu katody powstaje środowisko zasadowe, podczas gdy w pobliżu anody wartość pH jest kwaśna. Ponadto prąd stały powoduje również zmianę potencjałów błonowych w komórkach i wokół nich. Prowadzi to do zaburzenia ważnych funkcji fizjologicznych.

Przy katodzie rozszerzają się naczynia krwionośne, przy anodzie następuje wysuszenie. W ten sposób dochodzi do zahamowania stanu zapalnego i złagodzenia bólu. Terapia nie powoduje bólu, a organizm odrzuca tkankę nowotworową po kilku tygodniach. 

Wydalanie odbywa się poprzez metabolizm lub tkanka przemieszcza się w postaci kapsułki na powierzchnię ciała. Aby wzmocnić działanie, eksperci zalecają połączenie infuzji substancji witalnych, minerałów i witamin.

Powikłania, ryzyko i rokowanie

W porównaniu z innymi formami terapii leczenie to ma stosunkowo niewiele skutków ubocznych. 

Znane skutki uboczne to:

• owrzodzenia (rany, otwarte miejsca)
• Martwica
• Wysypki skórne z pęcherzami
• lokalny ból, na przykład pieczenie lub mrowienie

Raczej rzadko występują skurcze mięśni spowodowane długotrwałym leżeniem, zaburzenia czucia, złe samopoczucie lub zawroty głowy.

Galwanoterapia nie jest wskazana w przypadku obecności w organizmie elementów elektronicznych lub metalowych (protezy, rozruszniki serca, płytki metalowe).

W przypadku pacjentów cierpiących na ciężkie choroby serca, zaburzenia rytmu serca lub napady padaczkowe również odradza się stosowanie galvanoterapii. 

Galwanoterapia jest również niewskazana w przypadku:

• okresu karmienia piersią lub ciąży
• chorobach psychicznych
• chorobach nerek oraz
• aktywnych chorobach autoimmunologicznych
• Ponadto nie wolno stosować terapii w przypadku uzależnienia od leków lub alkoholu.

Skuteczność i czas trwania galvanoterapii zawsze zależą od lokalizacji, charakteru i wielkości guza. Aby wyleczyć raka skóry, lekarze potrzebują zazwyczaj jednej lub dwóch sesji. Jeśli guz znajduje się głębiej, może być konieczne nawet do dziesięciu sesji. Odbywają się one wtedy raz lub dwa razy w tygodniu.