Οστεοχόνδρωση-dissecans (OD) – Παθήση των οστών και των χόνδρων στο γόνατο και στον αστράγαλο

Η ΟΔ αποτελεί μια σπάνια ασθένεια και προσβάλλει περισσότερο τους άνδρες παρά τις γυναίκες. Η άρθρωση του γόνατος είναι αυτή που προσβάλλεται συχνότερα, ακολουθούμενη από την άρθρωση της ποδοκνημικής και την άρθρωση του αγκώνα. Ένα σημαντικό ποσοστό των περιπτώσεων εμφανίζεται ως νεανική μορφή της ΟΔ, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία μιας έγκαιρης και στοχευμένης θεραπείας για την αποφυγή πρόωρης βλάβης των αρθρώσεων.

Αιτίες της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής

Η αιτία της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής (OD) δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί πλήρως. Ως πιθανές αιτίες συζητούνται τα επαναλαμβανόμενα μικροτραύματα, η μηχανική υπερφόρτωση λόγω αθλητικών δραστηριοτήτων, η ανωμαλία του άξονα των ποδιών (O-πόδια/X-πόδια) ή το υπερβολικό βάρος, αλλά και οι τοπικές διαταραχές της αιμάτωσης, οι ορμονικές επιδράσεις και η γενετική προδιάθεση. Η εμφάνιση της αποσπαστικής οστεοχόνδρωσης φαίνεται να είναι πολύπλοκη και αφορά κυρίως αρθρώσεις που υπόκεινται σε μεγάλη καταπόνηση, όπως το γόνατο και η ποδοκνημική άρθρωση. Λόγω της συνεχούς πίεσης στην άρθρωση, η αιμάτωση στο οστό μπορεί να διαταραχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να οδηγήσει σε αποκόλληση χόνδρου και οστικού ιστού. Αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του οστικού ιστού, τη λεγόμενη οστική νέκρωση. 

Απεικόνιση γόνατος με βλάβη οστεοχονδρίτιδας αποσπαστικής στο μηριαίο οστό – η οστεοχονδρίτιδα αποσπαστική προσβάλλει συνήθως το εσωτερικό τμήμα του μηριαίου οστού.

Συμπτώματα της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής

Στην αρχή, η νόσος συχνά εξελίσσεται με ελάχιστα συμπτώματα. Ωστόσο, καθώς η βλάβη εξελίσσεται, μπορεί να εμφανιστούν πόνοι στην προσβεβλημένη άρθρωση, συνήθως εξαρτώμενοι από το φορτίο και εντοπισμένοι στην άρθρωση του γόνατος ή στην άρθρωση της ποδοκνημικής. Χαρακτηριστικός είναι ένας αμβλύς πόνος μετά από παρατεταμένο περπάτημα, τρέξιμο ή αθλητική δραστηριότητα.
Καθώς η νόσος εξελίσσεται, μπορεί να εμφανιστεί οίδημα, η κινητικότητα περιορίζεται και η άρθρωση μπορεί να αισθάνεται ασταθής. Εάν ένα θραύσμα αποκολληθεί πλήρως, μπορεί να προκληθούν ξαφνικά μπλοκαρίσματα, εγκλωβισμοί ή ένα φαινόμενο «κρότου». Σε αυτό το στάδιο, οι γιατροί αναφέρονται σε «αρθρικό ποντίκι». Εάν η πάθηση παραμείνει χωρίς θεραπεία, υπάρχει κίνδυνος μόνιμων περιορισμών στην κίνηση με πρόωρη αρθρίτιδα.

Διαγνωστική της οστεοχόνδρωσης-dissecans

Η διάγνωση ξεκινά με τη λήψη του ιστορικού και την κλινική εξέταση, κατά την οποία ελέγχονται ο τοπικός πόνος κατά την πίεση, τα μπλοκαρίσματα της άρθρωσης, ο σχηματισμός υγρού και ο περιορισμός της κίνησης.
Οι ακτινογραφίες μπορεί να δείξουν μια οριοθετημένη λεύκανση στην πληγείσα περιοχή του οστού. Ωστόσο, αυτό συνήθως δεν είναι ορατό στα αρχικά στάδια. Για την ακριβή αξιολόγηση της βλάβης και της σταθερότητάς της, η μαγνητική τομογραφία (ΜΤ) αποτελεί τη μέθοδο επιλογής. Με αυτήν μπορεί να εκτιμηθεί η κάλυψη του χόνδρου, το στάδιο της νόσου και η σταθερότητα του αποσπασμένου τμήματος. Η αξονική τομογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακριβή εκτίμηση της έκτασης του οστικού ελλείμματος, ιδίως σε προχωρημένα στάδια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, πραγματοποιείται συμπληρωματικά διαγνωστική αρθροσκόπηση, προκειμένου να εξεταστεί άμεσα η αρθρική επιφάνεια και να πραγματοποιηθεί χειροκίνητος έλεγχος της σταθερότητας.
Η συσχέτιση με τη μαγνητική τομογραφία επιτρέπει την καλύτερη εκτίμηση της σταθερότητας της βλάβης καθώς και του περιβάλλοντος χόνδρου. Η παρακολούθηση της εξέλιξης μετά από τρεις έως έξι μήνες είναι καθοριστική στη συντηρητική θεραπεία, προκειμένου να αναγνωριστεί έγκαιρα η επούλωση ή η εξέλιξη της βλάβης και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα.

Στάδια και πορεία της νόσου

Η οστεονεκρόζη είναι μια άσηπτη οστική νέκρωση με απώλεια οστικού ιστού χωρίς την ύπαρξη λοίμωξης. Η νόσος εξελίσσεται σε στάδια. Παρότι στη βιβλιογραφία υπάρχουν διάφορα συστήματα ταξινόμησης, όλα έχουν κοινό το ότι γίνεται διάκριση μεταξύ σταθερής και ασταθούς βλάβης χόνδρου-οστού.

Στο αρχικό στάδιο, ο χόνδρος παραμένει άθικτος και το οστό έχει υποστεί μόνο ελαφρά βλάβη. Σε αυτή τη φάση, η νόσος μπορεί να επουλωθεί με αποφόρτιση και συντηρητική θεραπεία. Στα μεσαία στάδια εμφανίζονται ήδη ρωγμές και αστάθειες στον χόνδρο-οστικό σύνδεσμο. Το αποκολλημένο τμήμα μπορεί να έχει αποκολληθεί εν μέρει, αλλά συχνά παραμένει αγκυρωμένο στο κοίλωμα της βλάβης. Στο προχωρημένο στάδιο, τελικά επέρχεται η πλήρης αποκόλληση του θραύσματος και, ως εκ τούτου, ο σχηματισμός ενός «αρθρικού ποντικιού». 

Η πορεία της νόσου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ηλικία του ασθενούς και το στάδιο της νόσου. Στη νεανική μορφή, η ικανότητα αυτοΐασης είναι σαφώς καλύτερη, ενώ στους ενήλικες απαιτούνται συχνότερα χειρουργικές επεμβάσεις. Το μέγεθος της βλάβης και η θέση της εντός της αρθρικής επιφάνειας επηρεάζουν σημαντικά την πρόγνωση και τη στρατηγική θεραπείας. 

Συντηρητική θεραπεία της οστεοχόνδρωσης-αποκόλλησης

Στα αρχικά στάδια είναι δυνατή η συντηρητική θεραπεία, ιδίως στην νεανική μορφή της οστεοχόνδρωσης-dissecans. Σε αυτή την περίπτωση, προτεραιότητα έχει η αποφόρτιση της προσβεβλημένης άρθρωσης. Οι αθλητικές δραστηριότητες περιορίζονται και, ανάλογα με τα ευρήματα, ακολουθεί ακινητοποίηση ή μερική φόρτιση για αρκετές εβδομάδες. Επίσης, η από του στόματος λήψη βιταμίνης D και ασβεστίου, ως βασικών υποστρωμάτων του οστικού μεταβολισμού, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ιδίως όταν παρατηρείται οστικό οίδημα στις απεικονίσεις μαγνητικής τομογραφίας.

Οι φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις στοχεύουν στη διατήρηση της κινητικότητας και στην ενδυνάμωση των περιβάλλοντων μυών. Οι τακτικές παρακολουθήσεις της εξέλιξης μέσω μαγνητικής τομογραφίας είναι σημαντικές για την αξιολόγηση της πορείας της επούλωσης. Σε περίπτωση σταθερών ευρημάτων, η επούλωση μπορεί έτσι να επιτευχθεί χωρίς χειρουργική επέμβαση. Η φάση παρακολούθησης διαρκεί συνήθως από τρεις έως έξι μήνες, συνοδευόμενη από τακτικούς ακτινολογικούς ελέγχους. Στη συνέχεια, ακολουθεί σταδιακή προπόνηση με φόρτιση, προκειμένου να αποκατασταθεί η σταθερότητα της άρθρωσης και να υποστηριχθεί η επούλωση του οστικού-χόνδρινου συμπλέγματος.

Χειρουργική θεραπεία της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής

Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν οδηγήσει σε μείωση των συμπτωμάτων ή σε βελτίωση των ευρημάτων στους ακτινολογικούς ελέγχους ή εάν το αποσπασμένο τμήμα έχει ήδη αποκολληθεί, απαιτείται χειρουργική θεραπεία. Στόχος είναι η αποκατάσταση της σταθερότητας της αρθρικής επιφάνειας και η πρόληψη της αποκόλλησης ενός τμήματος χόνδρου-οστού. 

Ανάλογα με το στάδιο και την τοποθεσία, εφαρμόζονται διαφορετικές χειρουργικές τεχνικές. Σε περίπτωση άθικτου χόνδρου ή σταθερής βλάβης χόνδρου-οστού, μπορεί να πραγματοποιηθεί διάτρηση της πληγείσας περιοχής, προκειμένου να διεγερθεί η αιμάτωση και η επούλωση του οστού. Αυτή η μέθοδος ονομάζεται οπισθοδρομική διάτρηση.
Σε περίπτωση μικρότερων ελλειμμάτων χόνδρου, μπορούν επιπλέον να εφαρμοστούν τεχνικές διέγερσης του μυελού των οστών, προκειμένου να προωθηθεί η ανάπτυξη νέου χόνδρου. Σε περίπτωση ασταθών, μεγαλύτερων θραυσμάτων, συχνά γίνεται προσπάθεια επαναστερέωσης με απορροφήσιμους πείρους, οι οποίοι απορροφώνται πλήρως με την πάροδο του χρόνου. Εάν το τμήμα που έχει αποκολληθεί είναι μερικώς αποκολλημένο, επανατοποθετείται και στερεώνεται με μικρές βίδες ή πείρους από απορροφήσιμο υλικό. Σε περίπτωση μη επανατοποθετήσιμων, πλήρως αποκολλημένων μεγαλύτερων θραυσμάτων, το θραύσμα αφαιρείται και η βλάβη καλύπτεται με αυτογενή οστικό και χόνδρινο ιστό (μεταμόσχευση χόνδρινων κυττάρων).

Εφόσον είναι δυνατόν, η θεραπεία της οστεοδισκίας πραγματοποιείται αποκλειστικά αρθροσκοπικά, δηλαδή με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, απαιτείται χειρουργική επέμβαση μέσω ανοικτής πρόσβασης. Η απόκλιση του άξονα (O-πόδια/X-πόδια) πρέπει να ληφθεί υπόψη ως πιθανή αιτία της ΟΔ κατά τη χειρουργική θεραπεία. Μέσω μιας διορθωτικής οστεοτομίας κεντραρίσματος του άξονα μπορεί να μειωθεί η υπερφόρτωση στο προσβεβλημένο τμήμα της άρθρωσης, με άμεση επίδραση στην περαιτέρω πορεία της νόσου.

Οστεοχόνδρωση αποσπαστική στο γόνατο

Η οστεοχόνδρωση αποσπαστική εμφανίζεται συχνότερα στο γόνατο, πιο συγκεκριμένα στο εσωτερικό του μηριαίου οστού. Εδώ, λόγω των προαναφερθέντων παραγόντων κινδύνου, προκαλείται τοπική διαταραχή της αιμάτωσης με σταδιακή βλάβη του οστού και του υπερκείμενου χόνδρου.

Οι ασθενείς παραπονούνται συνήθως για πόνο στην εσωτερική πλευρά της άρθρωσης του γόνατος, ο οποίος εντείνεται κατά την άσκηση. Η έγκαιρη διάγνωση είναι καθοριστική για την αποφυγή χειρουργικών επεμβάσεων, στο μέτρο του δυνατού. Ωστόσο, σε προχωρημένα στάδια με αποκολλημένο θραύσμα, μόνο η χειρουργική σταθεροποίηση του θραύσματος ή η αφαίρεσή του, ενδεχομένως σε συνδυασμό με αναδόμηση χόνδρου/οστού, μπορεί να διασφαλίσει τη λειτουργία της άρθρωσης.

Οστεοχόνδρωση αποσπαστική στην αρθρώση της ποδοκνημικής

Και η άνω άρθρωση της ποδοκνημικής μπορεί να προσβληθεί από οστεοχόνδρωση αποσπαστική, συνήθως στην περιοχή του αστραγάλου (ταλού). Χαρακτηριστικοί είναι οι πόνοι κατά την άσκηση, ενίοτε και οι μπλοκαρίσματα. Η νόσος εδώ εξελίσσεται συχνά χρονίως και συχνά διαγιγνώσκεται αργά.

Όπως και στο γόνατο, η επιλογή της θεραπείας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου. Στα αρχικά στάδια, η συντηρητική θεραπεία με αποφόρτιση και στοχευμένη φυσιοθεραπεία μπορεί να είναι επιτυχής, ενώ οι προχωρημένες βλάβες πρέπει να αντιμετωπιστούν χειρουργικά.

Πρόγνωση της οστεοχόνδρωσης-δισσεκάνς

Η πρόγνωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το στάδιο της νόσου κατά τη διάγνωση και την ηλικία των ασθενών. Συνολικά, είναι ευνοϊκή, εφόσον η νόσος διαγνωστεί έγκαιρα και αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Η νεανική μορφή της οστεοχόνδρωσης-δισσεκάνς (OD) παρουσιάζει καλύτερη ικανότητα αυτοΐασης. Αντίθετα, οι μορφές που εμφανίζονται σε ενήλικες παρουσιάζουν συχνότερα μόνιμες βλάβες στην αρθρική επιφάνεια και στους περιβάλλοντες ιστούς. Η εξέλιξη της οστεοχόνδρωσης σε στάδια επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων η αιτία εμφάνισης της νόσου, η έκταση και η θέση της βλάβης, καθώς και η σταθερότητα της προσβεβλημένης αρθρικής επιφάνειας. 

Εάν η ΟΔ διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων η λειτουργία της άρθρωσης μπορεί να αποκατασταθεί πλήρως. Ωστόσο, εάν δεν αντιμετωπιστεί, η νόσος μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες ενοχλήσεις, περιορισμένη αντοχή στο φορτίο και πρόωρη αρθρίτιδα. Μελέτες δείχνουν ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα μετά από έγκαιρη θεραπεία είναι καλά σε ποσοστό που ξεπερνά το 80% των περιπτώσεων. Στους ενήλικες, ο κίνδυνος αρθρίτιδας ή υποτροπής είναι υψηλότερος σε σύγκριση με τους εφήβους.

Συχνές ερωτήσεις για την οστεοχόνδρωση αποσπαστική

Τι είναι η οστεοχόνδρωση αποσπαστική;
Η οστεοχόνδρωση αποσπαστική είναι μια πάθηση των οστών και των χόνδρων, κατά την οποία μια οριοθετημένη περιοχή του οστού στην άρθρωση αποκολλάται λόγω διαταραχής της αιμάτωσης. Αυτό το αποκολλημένο τμήμα ονομάζεται «dissekat» και μπορεί να εξελιχθεί σε ελεύθερο σωματίδιο εντός της άρθρωσης. Η πάθηση προσβάλλει συχνότερα την άρθρωση του γόνατος, ενώ σπανιότερα την άρθρωση της ποδοκνημικής ή του αγκώνα. 

Ποιες είναι οι αιτίες της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής;
Η ακριβής αιτία της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής δεν είναι πλήρως γνωστή. Σημαντικό ρόλο παίζουν τα επαναλαμβανόμενα μικροτραύματα και η υπερφόρτωση, ιδίως σε εφήβους που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Επίσης, η ανισοσκελία (O-πόδια/X-πόδια), το υπερβολικό βάρος, η τοπική διαταραχή της αιμάτωσης, οι ορμονικές επιδράσεις και η γενετική προδιάθεση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου. Η συνεχής καταπόνηση μπορεί να διαταράξει την αιμάτωση του οστού, οδηγώντας σε οστική νέκρωση. 

Ποια συμπτώματα εμφανίζονται στην οστεοχόνδρωση αποσπαστική;
Τα συμπτώματα της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής συνήθως εξελίσσονται σταδιακά. Χαρακτηριστικοί είναι οι πόνοι στην προσβεβλημένη άρθρωση που εξαρτώνται από την καταπόνηση, κυρίως στο γόνατο. Αρχικά εμφανίζονται μόνο κατά τη διάρκεια παρατεταμένης καταπόνησης, ενώ αργότερα εμφανίζονται και σε κατάσταση ηρεμίας. Σε προχωρημένα στάδια παρατηρείται οίδημα, περιορισμός της κίνησης και μπλοκάρισμα, όταν το αποσπασμένο τμήμα έχει αποκολληθεί πλήρως και έχει μετατραπεί σε «αρθρικό σωματίδιο». 

Τι σημαίνει ο όρος «νεανική οστεοχόνδρωση αποσπασματική»;
Η νεανική οστεοχόνδρωση αποσπασματική εμφανίζεται σε παιδιά και εφήβους με ανοιχτές αρθρώσεις ανάπτυξης. Διαφέρει από την ενήλικη μορφή λόγω της καλύτερης ικανότητας αυτοΐασης, χάρη στην καλύτερη αιμάτωση των οστών. Με έγκαιρη αποφόρτιση, ο προσβεβλημένος οστικός ιστός συνήθως επουλώνεται πλήρως. 

Πώς διαγιγνώσκεται η νόσος;
Η διάγνωση γίνεται αρχικά με ακτινογραφίες, οι οποίες συμπληρώνονται με μαγνητική τομογραφία (MRT), η οποία δείχνει το στάδιο της νόσου και τη σταθερότητα του αποσπασμένου τμήματος. Σε περίπτωση ασαφών ευρημάτων, μπορεί επιπλέον να πραγματοποιηθεί διαγνωστική αρθροσκόπηση, προκειμένου να αξιολογηθεί με ακρίβεια η αρθρική επιφάνεια. Η ΜΡΤ είναι επίσης σημαντική για να συζητηθεί με τον ασθενή η πορεία της νόσου, η ικανότητα αυτοΐασης και η κατάλληλη θεραπεία.

Πώς αντιμετωπίζεται η οστεοχόνδρωση αποσπαστική;
Η θεραπεία της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής εξαρτάται αρχικά από το στάδιο της νόσου. Στα αρχικά στάδια ακολουθείται συντηρητική θεραπεία με αποφόρτιση της προσβεβλημένης άρθρωσης για αρκετές εβδομάδες και συνοδευτική φυσιοθεραπεία. Σε περίπτωση αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας, καθώς και σε προχωρημένα στάδια με αποκολλημένο θραύσμα, εφαρμόζονται χειρουργικές επεμβάσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται η οπισθοδρομική διάτρηση, η επαναστερέωση ή η αφαίρεση του θραύσματος, καθώς και η αντικατάσταση του ελλείμματος μέσω μεταμόσχευσης χόνδρου-οστού. Πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη συνοδευτικές χειρουργικές επεμβάσεις, όπως η οστεοτομία διόρθωσης με κεντράρισμα του άξονα σε περιπτώσεις O-πόδι ή X-πόδι. Η βιβλιογραφία δείχνει καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, όταν η αρθρική επιφάνεια σταθεροποιείται έγκαιρα.

Πώς εξελίσσεται η οστεοχόνδρωση αποσπαστική;
Η πορεία της οστεοχόνδρωσης αποσπαστικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ηλικία των ασθενών και από το στάδιο της νόσου κατά τη στιγμή της διάγνωσης. Στα αρχικά στάδια, η προσβεβλημένη περιοχή του οστού μπορεί να αναγεννηθεί μέσω της δημιουργίας νέων αγγείων. Σε προχωρημένα στάδια, το θραύσμα έχει αποκολληθεί πλήρως και η χειρουργική επέμβαση είναι αναπόφευκτη. Η νόσος εξελίσσεται συχνά για μήνες έως και χρόνια και απαιτεί συνεπή παρακολούθηση.

Ποια είναι η πρόγνωση της οστεοχονδρόζης αποσπαστικής;
Η πρόγνωση της οστεοχονδρόζης αποσπαστικής είναι ευνοϊκή σε περίπτωση έγκαιρης διάγνωσης, ιδίως σε νεαρούς ασθενείς με ανοιχτή αρθρώση ανάπτυξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συντηρητική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη ίαση. Σε ενήλικες ή σε περιπτώσεις προχωρημένων βλαβών, η πρόγνωση είναι χειρότερη. Χωρίς θεραπεία, υπάρχει κίνδυνος βλάβης της αρθρικής επιφάνειας και κίνδυνος πρόωρης αρθρίτιδας. Είναι σημαντικές οι τακτικές εξετάσεις παρακολούθησης και η τήρηση του μηχανικού άξονα του ποδιού, προκειμένου να αποφευχθούν νέες βλάβες λόγω καταπόνησης ή να αυξηθεί η πιθανότητα επιτυχίας μιας χειρουργικής αποκατάστασης χόνδρου-οστού. 

Οι ασθενείς με οστεοχόνδρωση αποσπαστική (OD) επωφελούνται μακροπρόθεσμα από τη συνεπή μετεγχειρητική φροντίδα και τους τακτικούς ελέγχους της πορείας της νόσου. Σε ασθενείς με OD στην άρθρωση του γόνατος, η πρόγνωση είναι ιδιαίτερα καλή, εφόσον η διάγνωση γίνει σε πρώιμο στάδιο και πραγματοποιηθεί έγκαιρα η αποφόρτιση της άρθρωσης

Ποιες αρθρώσεις επηρεάζονται ιδιαίτερα;
Συχνότερα επηρεάζεται η άρθρωση του γόνατος, ειδικά η περιοχή του εσωτερικού μηριαίου οστού. Σπανιότερα, η νόσος εμφανίζεται στην άρθρωση της ποδοκνημικής ή στον αγκώνα. 

Πότε πρέπει να επισκεφτεί κανείς ειδικό; Οι
ασθενείς με οστεοχόνδρωση αποσπαστική πρέπει να επισκεφθούν έγκαιρα έναν ειδικό ορθοπεδικό και χειρουργό τραυματολογίας. Ένας εξειδικευμένος γιατρός μπορεί, με βάση το ιστορικό, την κλινική εξέταση και τις απεικονιστικές εξετάσεις, να εκτιμήσει εάν απαιτείται συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία. Ιδιαίτερα σε περίπτωση επίμονων συμπτωμάτων ή επαναλαμβανόμενων αρθρικών μπλοκαρισμάτων, η ακριβής διάγνωση είναι σημαντική για την πρόληψη μακροπρόθεσμων επιπλοκών, όπως η αρθρίτιδα.