Definicja: Czym jest rak tarczycy?
Rak tarczycy to rzadka, złośliwa choroba nowotworowa tarczycy. Polega ona na nowotworowej przemianie komórek tego narządu i tworzeniu guza. W języku medycznym rak tarczycy nazywany jest rakiem tarczycy; czasami spotyka się również termin struma maligna („złośliwy wole”).
Terminy w skrócie
- Rak tarczycy / rak tarczycy: nowotwór złośliwy w tarczycy
- Łagodny vs. złośliwy: guzki lub powiększenia mogą być nieszkodliwe, rak natomiast nie jest
- Narząd: tarczyca wytwarza m.in. hormony tarczycy i znajduje się w okolicy szyi
Ważne rozróżnienie:
nie każda zmiana w tarczycy jest rakiem. Częstymi przyczynami wola (powiększenia tarczycy) są niedobór jodu, nadczynność tarczycy (hipertyreoza), niedoczynność tarczycy (hipotyreoza) lub łagodne torbiele. Również guzki w tarczycy są często łagodne. Tylko w rzadkich przypadkach jest to rzeczywiście rak tarczycy.
Rak tarczycy może prowadzić do powiększenia tarczycy (wole) © amazing studio | AdobeStock
Jakie są rodzaje raka tarczycy?
W przypadku raka tarczycy rozróżnia się cztery główne postacie, w zależności od tkanki, z której wywodzi się nowotwór. Raki te różnią się pod względem wzrostu, rozprzestrzeniania się (przerzutów), leczenia i rokowań.
- Rak brodawkowaty tarczycy (najczęstsza postać)
Szczyt zachorowań przypada na wiek 40–50 lat. Często w tarczycy występuje jeden guzek lub wiele ognisk (wieloośrodkowość). Przerzutowanie odbywa się głównie drogą limfatyczną; dlatego przerzuty do węzłów chłonnych nie są rzadkością. Ogólnie bardzo dobre rokowania. (= typ „brodawkowaty”)
- Rak pęcherzykowy tarczycy
Wywodzi się z komórek pęcherzykowych, występuje częściej w wieku 50–60 lat i zazwyczaj tworzy pojedynczy guzek. Przerzuty raczej krwiopochodne (np. do płuc, kości). Również dobrze ulegający leczeniu. (= typ „pęcherzykowy”)
- Rak rdzeniasty tarczycy (rak komórek C)
Powstaje z komórek C, które wytwarzają kalcytoninę. Zazwyczaj rośnie powoli, ale wcześnie atakuje węzły chłonne w okolicy szyi, a później inne narządy; częściowo uwarunkowane rodzinne/genetycznie. (= postać „rdzeniowa”)
- Rak anaplastyczny tarczycy (rzadki, bardzo złośliwy)
Występuje głównie u osób powyżej 60. roku życia, rośnie szybko i wcześnie tworzy przerzuty. W tym przypadku choroba jest często już w zaawansowanym stadium, co utrudnia leczenie.
Warianty brodawkowate i pęcherzykowe są uważane za zróżnicowane nowotwory złośliwe tarczycy o ogólnie korzystniejszym rokowaniu; natomiast rak anaplastyczny ma znacznie bardziej agresywny przebieg.
Najczęściej występuje rak brodawkowaty tarczycy © bilderzwerg | AdobeStock
W Niemczech co roku na raka tarczycy choruje około 5 000–6 000 osób. Około 700–800 chorych umiera z tego powodu; odpowiada to około 0,2–0,3% zgonów spowodowanych nowotworami.
- Ranking nowych zachorowań: 15. miejsce u mężczyzn, 14. miejsce u kobiet.
- Kobiety chorują ponad dwukrotnie częściej niż mężczyźni.
- Średni wiek zachorowania wynosi około 55 lat.
- Rak tarczycy może wystąpić w każdym wieku, jednak częściej pojawia się w średnim wieku.
- Na całym świecie obserwuje się wzrost zachorowań we wszystkich grupach wiekowych.
- Rak brodawkowaty jest zdecydowanie najczęstszym nowotworem tarczycy.
Pomimo ogólnie rzadkiego występowania rak tarczycy zalicza się do istotnych nowotworów tego narządu.
Rak tarczycy należy do nowotworów złośliwych narządów wydzielania wewnętrznego i rozwija się z komórek tarczycy ulegających degeneracji w obrębie tkanki tarczycy. Zasadniczo może to dotyczyć dwóch linii komórkowych:
Do przyczyn powstawania raka należą m.in. czynniki genetyczne i wcześniejsza ekspozycja na promieniowanie.
- Komórki hormonalne (komórki pęcherzykowe), które wytwarzają hormony tarczycy – podstawa raka zróżnicowanego (np. brodawkowatego, pęcherzykowego).
- Komórki C, które wytwarzają kalcytoninę – źródło raka rdzeniastego tarczycy.
- Guzki w tarczycy wymagają szczególnej uwagi:
- W diagnostyce scyntygraficznej obszary o słabej funkcji widoczne są jako „zimne guzki”.
- Takie podejrzane wyniki często wiążą się z nowotworem złośliwym i wymagają dalszej diagnostyki.
- W badaniu ultrasonograficznym zmiany ryzykowne często wyróżniają się niską echogennością.
- Ryzyko raka tarczycy jest zwiększone w przypadku ekspozycji na promieniowanie jonizujące w dzieciństwie oraz w niektórych przypadkach rodzinnych.
Znaczenie dla kliniki i planowania: Rodzaj tkanki raka tarczycy ma decydujący wpływ na terapię i rokowanie – od dobrze uleczalnych zróżnicowanych nowotworów tarczycy po postacie o niezróżnicowanym wzroście.
W przypadku tzw. „zimnych guzków” konieczne jest dokładniejsze badanie © bilderzwerg | AdobeStock
Rozprzestrzenianie się i czynniki ryzyka
Jak każdy nowotwór złośliwy, rak tarczycy może rozprzestrzeniać się na otaczające tkanki i sąsiednie narządy. W zaawansowanych stadiach często powstają przerzuty:
- Rozprzestrzenianie się limfogenne: najpierw do regionalnych węzłów chłonnych.
- Rozprzestrzenianie się krwiopochodne: odległe przerzuty poprzez krwiobieg, głównie do płuc i kości.
Rak rdzeniasty tarczycy występuje w znacznej części przypadków rodzinnie i może mieć podłoże genetyczne. Nierzadko towarzyszą mu nowotwory rdzenia nadnerczy oraz przytarczyc.
Ekspozycja na promieniowanie jest uważana za ważny czynnik ryzyka:
- promieniowanie jonizujące/wysokoenergetyczne, np. prześwietlenie rentgenowskie okolicy szyi w dzieciństwie.
- Po zdarzeniach radioaktywnych w regionach narażonych na promieniowanie zaobserwowano zwiększoną częstość występowania raka tarczycy.
Ważna informacja: samo powiększenie tarczycy (wole) nie jest czynnikiem ryzyka raka. Dopiero zmiany w tkankach lub nowo powstałe guzki wymagają szczegółowej diagnostyki lekarskiej.
W większości przypadków rak tarczycy we wczesnym stadium nie powoduje żadnych dolegliwości. Wiele objawów pojawia się dopiero później lub ma charakter niespecyficzny.
Ostrzegawcze objawy, które powinny zostać zbadane przez lekarza:
- Szybkie powiększenie tarczycy w ciągu kilku tygodni, szorstka konsystencja przy badaniu palpacyjnym
- Nowe, wyczuwalne zgrubienia w okolicy szyi (ewentualnie również powiększone węzły chłonne)
- Uczucie ucisku w szyi, trudności w połykaniu, duszności lub chrypka
- Nagle pojawiająca się chrypka (zalecane natychmiastowe zbadanie)
Zmieniona tarczyca znajduje się blisko tchawicy, krtani, przełyku i nerwu strun głosowych. Dlatego dolegliwości mogą wynikać z ucisku na otaczające struktury. Nie każdy objaw oznacza chorobę nowotworową – jednak niepokojące wyniki badań powinny zostać ocenione przez lekarza. Ból występuje rzadko i często go nie ma.
Powiększenie tarczycy i wyczuwalne guzki to możliwe objawy raka tarczycy © medistock | AdobeStock
W większości przypadków konieczna jest konsultacja lekarska w celu odróżnienia łagodnego wola od nowotworu złośliwego.
Diagnoza raka tarczycy
Wczesne wykrycie ma kluczowe znaczenie dla przebiegu choroby i leczenia. Na początku przeprowadza się wywiad i badanie fizykalne: lekarze rejestrują dolegliwości, czas ich trwania, występowanie w rodzinie oraz ewentualną ekspozycję na promieniowanie jonizujące – zwłaszcza w dzieciństwie i okresie młodzieńczym. Diagnoza raka tarczycy opiera się na wywiadzie, badaniu ultrasonograficznym, scyntygrafii i biopsji cienkoigłowej.
Metody badawcze służące do wyjaśnienia:
- Badanie palpacyjne szyi (badanie dotykowe tarczycy i węzłów chłonnych)
- Badanie ultrasonograficzne tarczycy (ocena guzków, wielkości, granic, echogeniczności)
- Scyntygrafia (guzki gorące/zimne)
- Badania laboratoryjne (m.in. hormony tarczycy; kalcytonina w przypadku podejrzenia postaci raka rdzeniastego)
- W razie potrzeby badania obrazowe: RTG, TK, MRI
- Biopsja cienkoigłowa (badanie cytologiczne)
- Analiza genetyczna w odpowiednich przypadkach
Badanie palpacyjne szyi
Obie ręce służą do oceny wielkości, powierzchni i ruchomości tarczycy podczas połykania. Twarde, słabo ruchome zmiany lub obszary bolesne przy ucisku wymagają dalszej diagnostyki. Dodatkowo szyja jest badana palpacyjnie pod kątem powiększonych węzłów chłonnych.
Badanie ultrasonograficzne tarczycy
Jeśli po badaniu palpacyjnym istnieje podejrzenie raka tarczycy, wykonuje się badanie ultrasonograficzne. Dostarcza ono informacji na temat położenia, wielkości i granic gruczołu, a także obecnych zmian ogniskowych. Zmiany w tkankach różnie odbijają fale dźwiękowe; terminy takie jak „słabo echogeniczne” lub „silnie echogeniczne” pomagają w ocenie ryzyka.
Ważne: metoda ta nie pozwala na pewne rozróżnienie między zmianami łagodnymi a złośliwymi – w tym celu konieczne są dalsze badania (np. biopsja cienkoigłowa).
Badanie tarczycy za pomocą ultrasonografii © Alexander Raths | AdobeStock
Scyntygrafia tarczycy pozwala na rozróżnienie obszarów nadczynnościowych i niedoczynnościowych. W tym celu podaje się substancję o słabej radioaktywności (np. technet), która gromadzi się w tkance tarczycy i pozwala na wyciąganie wniosków dotyczących aktywności metabolicznej.
- Obszary nadczynności: zwiększona aktywność, zazwyczaj łagodne.
- Obszary hipoaktywne: zmniejszona aktywność lub jej brak – wyniki budzące podejrzenia, wymagające dalszej diagnostyki (np. biopsji cienkoigłowej).
W wybranych przypadkach pomocna może być dodatkowo specjalna scyntygrafia (np. MiBi), pozwalająca na lepszą klasyfikację obszarów budzących podejrzenia.
Badania laboratoryjne
Badania krwi dostarczają dodatkowych wskazówek dotyczących chorób tarczycy i jej aktywności:
- Hormony tarczycy: kontrola T3 (trijodotyroniny) i T4 (tyroksyny); często określa się również poziom TSH.
- TSH jest hormonem przysadki mózgowej (hypofizy) i reguluje aktywność tarczycy.
- Markery nowotworowe: w przypadku raka rdzeniastego tarczycy jako marker dostępna jest kalcytonina; w razie potrzeby nieprawidłowe wyniki są weryfikowane za pomocą specjalnych badań.
Ważne: Większości nowotworów tarczycy nie da się wykryć wyłącznie na podstawie wyników badań laboratoryjnych. Pewna diagnoza opiera się na całościowej ocenie objawów klinicznych, wyników badań obrazowych oraz (w razie potrzeby) biopsji cienkoigłowej.
Badanie palpacyjne tarczycy i badanie krwi na obecność hormonów tarczycy © Peakstock | AdobeStock
Badania obrazowe
Badania obrazowe dostarczają – w zależności od potrzeb – dodatkowych informacji przydatnych w diagnozowaniu i planowaniu leczenia raka tarczycy. Pokazują one wielkość i zasięg guza, zajęcie sąsiednich struktur w okolicy szyi, a także ewentualne przerzuty.
- Rentgen tchawicy/przełyku:
pozwala ocenić, czy guz uciska te struktury.
- Rentgen klatki piersiowej:
w przypadku potwierdzonego guza służy do wykrywania przerzutów do płuc i w razie potrzeby pokazuje wzrost tarczycy w górnej części klatki piersiowej.
- Tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MR):
w przypadku większych lub zaawansowanych nowotworów dostarcza szczegółowych informacji na temat inwazji do otaczających tkanek i sąsiednich narządów; ma to istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
- Ocena regionalna węzłów chłonnych:
Niezależnie od obrazu guza pierwotnego, ocena węzłów chłonnych (szyjnych/śródpiersiowych) ma decydujące znaczenie dla oszacowania rozprzestrzenienia się nowotworu drogą limfatyczną.
Biopsja cienkoigłowa
Biopsja cienkoigłowa pozwala ustalić, czy podejrzane zmiany zawierają złośliwe komórki nowotworowe. Pod kontrolą USG pobiera się komórki z podejrzanych obszarów i ocenia je pod mikroskopem.
- Cel: wykrycie lub wykluczenie raka tarczycy na poziomie cytologicznym (ocena komórek).
- Procedura: nakłucie obszarów o obniżonej aktywności lub zmian o nieprawidłowej budowie; próbka jest wysyłana do badania cytologicznego lub, w razie potrzeby, histologicznego.
- Ograniczenia: Nie każda punkcja pozwala na pewne rozróżnienie między zmianami łagodnymi a złośliwymi. W niejasnych przypadkach ostateczne badanie histologiczne przeprowadza się po operacji (np. częściowym lub całkowitym usunięciu tarczycy) w celu pewnego określenia rodzaju nowotworu.
To połączenie obrazowania i pobrania tkanki zwiększa pewność diagnostyczną i kieruje dalszym planowaniem terapii.
Biopsja cienkoigłowa tarczycy w celu pobrania próbki tkanki do późniejszego badania mikroskopowego © bilderzwerg | AdobeStock
Genetyka
Rak rdzeniasty tarczycy często powstaje z przyczyn genetycznych z komórek C i nierzadko występuje rodzinnie. Wykrycie mutacji protoonkogenu RET świadczy o predyspozycjach genetycznych i pozwala na ocenę ryzyka dla osób dotkniętych chorobą i ich bliskich. W takich przypadkach często mówi się o postaciach w ramach wielogruczołowej neoplazji endokrynnej (MEN2).
Kiedy wskazane jest wykonanie analizy genetycznej?
- W przypadku potwierdzonego raka rdzeniowego tarczycy (zwanego również: rakiem rdzeniowym tarczycy).
- W przypadku częstego występowania nowotworów tarczycy w rodzinie.
- W przypadku chorób współistniejących, takich jak nowotwory rdzenia nadnerczy (feochromocytoma) lub choroby przytarczyc.
Korzyści z badania
- Pozwala ustalić, czy występuje wariant dziedziczny (mutacja RET).
- Pozwala zidentyfikować członków rodziny z podwyższonym ryzykiem, którzy powinni być poddawani specjalnej obserwacji.
- Służy planowaniu profilaktyki, terminu i zakresu terapii (w tym ewentualnej operacji).
Dzięki temu członkowie rodziny z grupy ryzyka mogą poddać się ukierunkowanym badaniom w kierunku raka tarczycy; wyniki mają wpływ na edukację, kontrolę przebiegu choroby i postępowanie w okolicy szyi (np. zwracanie uwagi na zajęcie węzłów chłonnych).
Leczenie raka tarczycy oferuje różne opcje w zależności od typu nowotworu i stopnia jego rozprzestrzenienia. W przypadku raka tarczycy o sposobie postępowania decyduje typ histologiczny; celem każdej terapii jest skuteczne opanowanie nowotworu i utrzymanie dobrego rokowania.
Standardowe postępowanie:
- Operacja raka tarczycy: częściowa resekcja lub usunięcie tarczycy (tyreoidektomia); często z usunięciem regionalnych węzłów chłonnych na szyi.
- Histologia: Pobraną tkankę bada się w celu określenia rodzaju raka tarczycy i dalszego postępowania.
- Terapia radiojodem w przypadku raka tarczycy: Po operacji często podaje się jod radioaktywny w celu zniszczenia komórek nowotworowych lub przerzutów – w szczególności pozostałych komórek nowotworowych lub przerzutów w tkance tarczycy.
- Terapia hormonalna: Po operacji hormon L-tyroksyna zastępuje brakujące hormony tarczycy; dostosowanie dawki następuje w ramach opieki pooperacyjnej w przypadku raka tarczycy.
- Metody uzupełniające: radioterapia w przypadku guza resztkowego lub braku wchłaniania jodu; chemioterapia tylko w zaawansowanych, wybranych przypadkach.
W ramach operacji usuwa się część tarczycy lub całość © Bergringfoto | AdobeStock
Ważne szczegóły dotyczące leczenia operacyjnego
- W zależności od wyników badań i typu nowotworu można usunąć całą tarczycę; w szczególnych sytuacjach usuwa się tylko tarczycę i zajęte węzły chłonne.
- Koncepcja łącząca operację i radiojod jest szczególnie skuteczna w przypadku zróżnicowanych nowotworów tarczycy (brodawkowatych/pęcherzykowych).
Inne aspekty
- Konieczne może być zastosowanie dodatkowego leczenia jeszcze przed operacją (np. w celu zabezpieczenia dróg oddechowych w przypadku dużych guzków).
- Leczenie raka tarczycy zawsze obejmuje również regularne kontrole; w zależności od stadium choroby konieczne jest zindywidualizowane leczenie raka tarczycy, uwzględniające wyniki badań obrazowych i parametrów laboratoryjnych.
Skuteczność terapii zależy zasadniczo od rodzaju raka tarczycy.
Rak brodawkowaty tarczycy
Jest to najczęstsza postać raka tarczycy. W tarczycy można wykryć jedno lub więcej ognisk nowotworowych. Jeśli guz ten tworzy przerzuty, najpierw rozprzestrzenia się on drogą limfatyczną do otaczających węzłów chłonnych. Rak brodawkowaty tarczycy ma największe szanse wyleczenia (dziesięcioletni wskaźnik przeżywalności wynosi około 93 procent).
W przypadku pojedynczego niewielkiego guza o wielkości do 1 cm (mikrorak) nie jest konieczne całkowite usunięcie tarczycy ani węzłów chłonnych szyi.
![]()
Częściowe lub całkowite usunięcie tarczycy © bilderzwerg | AdobeStock
Skuteczna terapia zależy zawsze od typu raka tarczycy i stadium zaawansowania. Postacie zróżnicowane (brodawkowate/pęcherzykowe) zazwyczaj bardzo dobrze reagują na operację i następującą po niej terapię radiojodową; w planowaniu leczenia uwzględnia się zajęcie regionalnych węzłów chłonnych.
Rak brodawkowaty tarczycy
Typ brodawkowaty jest najczęstszą postacią. Może występować w tarczycy jako pojedynczy guzek lub wieloogniskowo i rozprzestrzenia się głównie drogą limfatyczną do węzłów chłonnych szyjnych. Ogólnie rokowanie jest bardzo korzystne.
Standardowe postępowanie:
- Operacja: w zależności od ryzyka hemityreotomia lub całkowita tyreotomia; w przypadku klinicznych/sonograficznych oznak zajęcia węzłów chłonnych dodatkowa disekcja węzłów chłonnych. W przypadku wyników o wyższym stopniu złośliwości konieczne jest całkowite usunięcie tarczycy.
- Terapia radiojodowa: dostosowana do ryzyka, przeprowadzana po operacji w celu wyeliminowania mikroskopijnych pozostałości.
- Leczenie hormonalne/opieka pooperacyjna: terapia zastępcza i supresja TSH, regularne kontrole.
Niskie ryzyko (mikrokarcynoom ≤ 1 cm):
- W przypadku pojedynczego niewielkiego guza często nie jest konieczne usunięcie całej tarczycy ani systematyczne usunięcie węzłów chłonnych szyjnych; postępowanie ustala się indywidualnie.
Typ anaplastyczny występuje rzadko, jest wysoce złośliwy i dotyka głównie starszych pacjentów. Ze względu na bardzo szybki, naciekający wzrost i wczesne tworzenie się przerzutów, w momencie rozpoznania choroba jest często już w zaawansowanym stadium; operacja radykalna nie zawsze jest wtedy możliwa.
Koncepcja leczenia (ukierunkowana na kontrolę powikłań):
- Przede wszystkim radioterapia, aby spowolnić lokalny wzrost guza i uniknąć powikłań.
- Operację rozważa się – o ile w ogóle – tylko w wybranych sytuacjach; w przypadku raka anaplastycznego tarczycy często nie ma ona charakteru leczniczego.
Rak rdzeniasty tarczycy
Rak rdzeniasty tarczycy powstaje z komórek C i jest jedyną postacią nowotworu, dla której istnieje dobrze wykorzystywalny marker nowotworowy (kalcytonina). Ponieważ komórki nowotworowe nie magazynują jodu, terapia radiojodem nie jest w tym przypadku skuteczna.
Standardowe leczenie:
- Całkowita tyroidektomia: chirurgiczne usunięcie całej tarczycy; często usuwa się również regionalne węzły chłonne w okolicy szyi.
- W przypadku wczesnego zajęcia węzłów chłonnych może być konieczne rozszerzone wycięcie aż do okolicy klatki piersiowej. Tylko w przypadku bardzo zaawansowanych nowotworów konieczne jest wycięcie sąsiednich narządów.
Rokowanie i cechy szczególne:
- Średni wskaźnik przeżywalności dziesięcioletniej wynosi około 75%. Decydujące znaczenie dla rokowania ma rozprzestrzenienie się nowotworu poza tarczycę oraz obecność przerzutów.
- W przypadku raka rdzeniastym tarczycy często wskazana jest analiza genetyczna (badanie RET), ponieważ choroba ta może występować częściej w rodzinach; postępowanie w przypadku krewnych odbywa się wówczas zgodnie z indywidualną koncepcją terapeutyczną.
Ze względu na brak magazynowania jodu w przypadku raka rdzeniowego tarczycy metodą z wyboru jest operacja; w zależności od wyników badań stosuje się dodatkowo radioterapię lub inne metody, a chemioterapię tylko w wybranych przypadkach.
Perspektywy wyleczenia i rokowanie w przypadku raka tarczycy: przerzuty, węzły chłonne i stadium
Rokowanie zależy przede wszystkim od typu nowotworu i stopnia zaawansowania w momencie postawienia diagnozy. Zasadniczo obowiązuje zasada: im wcześniej rak zostanie wykryty i poddany leczeniu, tym lepsze są perspektywy.
Istotne czynniki wpływające
- Histologia (brodawkowaty, pęcherzykowy, rdzeniowy, anaplastyczny)
- Rozprzestrzenienie się w szyi (ograniczone lokalnie vs. rozprzestrzenione)
- Obecność przerzutów (płuca/kości)
- Kompletność operacji i skuteczność późniejszej radiojodoterapii
Formy zróżnicowane (brodawkowata/pęcherzykowa)
- Z reguły bardzo dobre wyniki przy wczesnym leczeniu operacyjnym + radiojodem.
- Rak brodawkowaty i pęcherzykowy rzadko daje przerzuty; wskaźnik wyleczenia wynosi ok. 80–90%.
Rak rdzeniasty
- W przypadku wczesnego wykrycia rokowania są porównywalnie dobre; w przypadku przerzutów 5-letni wskaźnik przeżywalności wynosi około 50–60%.
- Decydujące znaczenie mają m.in. nadmierny wzrost tarczycy i obecność przerzutów.
Rak anaplastyczny
- Bardzo złośliwy, o szybkim przebiegu; 5-letni wskaźnik przeżywalności wynosi poniżej 10%.
Izolowane zajęcie węzłów chłonnych ma często mniejszy wpływ na rokowanie niż wzrost guza poza tarczycą lub przerzuty odległe. Ogólnie rzecz biorąc, ustrukturyzowana opieka pooperacyjna i terapia dostosowana do indywidualnych potrzeb poprawiają wyniki długoterminowe.
Specjalista ds. tarczycy to lekarz specjalista w dziedzinie onkologii. W ramach interdyscyplinarnego zespołu złożonego z lekarzy specjalistów z innych dziedzin (np. chirurgii endokrynologicznej, medycyny nuklearnej) planuje on leczenie i je realizuje.
Pacjenci powinni leczyć się w specjalistycznych klinikach zajmujących się rakiem tarczycy. Tam zapewniona jest wysoka jakość leczenia.
Ponadto pacjenci mogą w razie potrzeby skorzystać z najnowszych terapii, biorąc udział w badaniach klinicznych.
Więcej informacji: Niemiecka Organizacja Pomocy w Walce z Rakiem (Deutsche Krebshilfe) i Federalne Stowarzyszenie Raka Tarczycy (Bundesverband Schilddrüsencancer)
