Η υδροκήλη (γνωστή και ως «υδατοκήλη») είναι μια συσσώρευση υγρού μεταξύ ενός όρχεως και του περιτοναίου που τον περιβάλλει. Ως αποτέλεσμα, ο όσχεος πρήζεται. Αν και η υδροκήλη συνήθως δεν προκαλεί πόνο, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εξεταστεί και, αν χρειαστεί, να αντιμετωπιστεί.
Παρακάτω θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες καθώς και επιλεγμένους ειδικούς για την υδροκήλη.
Η υδροκήλη μπορεί να είναι συγγενής ή να εμφανιστεί για πρώτη φορά σε προχωρημένη παιδική ηλικία ή στην ενήλικη ζωή.
Στην περίπτωση της συγγενούς υδροκήλης (που ονομάζεται επίσης πρωτογενής υδροκήλη), το περιτόναιο πάνω από τον όσχεο δεν κλείνει σωστά. Ως αποτέλεσμα, υγρό από την κοιλιακή κοιλότητα μπορεί να διεισδύσει στους όρχεις.
Μια επίκτητη υδροκήλη (που ονομάζεται επίσης δευτερογενής υδροκήλη) μπορεί να έχει διάφορες αιτίες, όπως για παράδειγμα:
Ωστόσο, δεν είναι πάντα δυνατό να εντοπιστεί η αιτία μιας επίκτητης υδροκήλης. Μερικές φορές εμφανίζεται χωρίς εμφανή λόγο.
Η συσσώρευση υγρού στον όσχεο έχει ως αποτέλεσμα να πρήζεται αυτός στην πληγείσα πλευρά (ή και στις δύο πλευρές). Αυτή η διόγκωση μπορεί να είναι σχετικά ανεπαίσθητη ή και πολύ μεγάλη, ανάλογα με την ποσότητα του συσσωρευμένου υγρού. Συχνά, ο όσχεος είναι σκληρός και ελαστικός στην αφή.
Στις περιπτώσεις μικρών υδροκήλων, συνήθως δεν εμφανίζονται περαιτέρω ενοχλήσεις.
Αν, όμως, η συσσώρευση υγρού είναι μεγάλη, μπορεί να προκληθούν
.
Στην περίπτωση συγγενούς υδροκήλης, το πρήξιμο είναι συνήθως πιο έντονο όταν το παιδί στέκεται όρθιο παρά όταν βρίσκεται ξαπλωμένο. Στα βρέφη, το πρήξιμο αυξάνεται όταν κλαίνε.
Στην υδροκήλη συσσωρεύεται νερό στον όρχι, γεγονός που οδηγεί σε εμφανή διόγκωση © Artemida-psy | AdobeStock
Σε σπάνιες περιπτώσεις, η δημιουργία υδροκήλης μπορεί να οφείλεται σε σοβαρή πάθηση. Γι’ αυτό, η διόγκωση πρέπει οπωσδήποτε να εξεταστεί από ουρολόγο.
Η διάγνωση γίνεται με ψηλάφηση του όρχεως και υπερηχογραφική εξέταση.
Σε μεμονωμένες περιπτώσεις απαιτείται επίσης μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, συνήθως η υδροκήλη μπορεί να διαγνωστεί ήδη με την υπερηχογραφική εξέταση. Με αυτόν τον τρόπο είναι επίσης δυνατή η ανίχνευση ή ο αποκλεισμός όγκου του όρχεως ή αιματώματος.
Εάν η υδροκήλη σε ένα νεογέννητο δεν είναι πολύ μεγάλη, συνήθως δεν χρειάζεται άμεση θεραπεία. Παρακολουθείται η εξέλιξη της υδροκήλης για μερικούς μήνες, εν μέρει ακόμη και μέχρι τα δεύτερα γενέθλια.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η σύνδεση μεταξύ της κοιλιακής κοιλότητας και του όσχεου κλείνει από μόνη της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο οργανισμός απορροφά τότε μόνος του τη συσσώρευση υγρού.
Εάν αυτό δεν συμβεί, το άνοιγμα κλείνεται χειρουργικά κατά το δεύτερο ή τρίτο έτος της ζωής. Σε περίπτωση έντονων συμπτωμάτων, μπορεί να είναι σκόπιμη και μια νωρίτερη χειρουργική επέμβαση.
Εάν η διάγνωση εντοπίσει την αιτία της υδροκήλης, πρέπει να αντιμετωπιστεί η υποκείμενη πάθηση. Σε πολλές περιπτώσεις, η υδροκήλη υποχωρεί τότε από μόνη της.
Σε περίπτωση μικρού υδροκήλη που δεν προκαλεί συμπτώματα, μπορεί να μην απαιτείται θεραπεία. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση πραγματοποιείται μέσω του όσχεου: ο χειρουργός ανοίγει τις μεμβράνες των όρχεων και απομακρύνει το υγρό. Στη συνέχεια, οι θήκες των όρχεων αφαιρούνται επίσης ή αναδιπλώνονται προς τα πίσω, κάτι που όμως δεν συνεπάγεται μειονεκτήματα.
Μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο ασθενής παραμένει συνήθως στο νοσοκομείο για μερικές ημέρες. Στη συνέχεια, πρέπει να ψύχει τους όρχεις και να τους κρατά σε υπερυψωμένη θέση, προκειμένου να αποφευχθεί το πρήξιμο. Ανάλογα με την εκάστοτε κατάσταση, συχνά είναι δυνατή και η χειρουργική επέμβαση σε εξωτερικούς ασθενείς.
Η χειρουργική επέμβαση συνιστάται κυρίως όταν
Παλαιότερες θεραπευτικές μέθοδοι, όπως η παρακέντηση ή η σκληροποίηση, εφαρμόζονται σήμερα μόνο σπάνια. Έχουν πάρα πολλά μειονεκτήματα, μεταξύ των οποίων:
Χωρίς θεραπεία, μια έντονη υδροκήλη μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές:
Ωστόσο, αυτές οι επιπλοκές είναι σπάνιες. Σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως η πρωτοπαθής υδροκήλη υποχωρεί από μόνη της. Ακόμη και μετά από χειρουργική επέμβαση, η πρόγνωση είναι καλή.
Το πρήξιμο του όρχεως είναι συχνό μετά από χειρουργική επέμβαση, αλλά συνήθως υποχωρεί γρήγορα. Για την ανακούφιση, ο όσχεος πρέπει να ψύχεται και να διατηρείται σε υπερυψωμένη θέση. Επιπλέον, μπορεί να είναι απαραίτητη η χρήση στενού εσώρουχου, προκειμένου να περιοριστεί το πρήξιμο.
Άλλες πιθανές επιπλοκές μετά τη χειρουργική επέμβαση είναι οι μεταχειρουργικές αιμορραγίες και οι λοιμώξεις. Ωστόσο, αυτές εμφανίζονται σπάνια.
Μετά από χειρουργική επέμβαση, ο κίνδυνος υποτροπής είναι μικρός· στις περισσότερες περιπτώσεις, το πρόβλημα εξαφανίζεται μόνιμα.
