Lymphogranuloma venereum (weneryczne zapalenie węzłów chłonnych) jest jedną z czterech klasycznych chorób przenoszonych drogą płciową. Jest to przewlekłe zapalenie węzłów chłonnych, objawiające się obrzękiem i owrzodzeniami węzłów chłonnych w okolicy narządów płciowych i/lub pachwinowej. Sprawcami są bakterie z rodzaju Chlamydia trachomatis, które przenoszą się wyłącznie drogą płciową. Występują głównie w regionach tropikalnych i subtropikalnych.
Poniżej znajdziesz więcej informacji oraz listę wybranych specjalistów zajmujących się leczeniem chlamydiozy.
Częstość występowania choroby
Limfogranuloma venereum występuje głównie w tropikalnych i subtropikalnych regionach Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. Natomiast w krajach zachodnich ta choroba przenoszona drogą płciową występuje raczej rzadko.
W ostatnich latach odnotowano jednak wzrost liczby przypadków limfogranuloma venereum również w Europie i Stanach Zjednoczonych. Osoby dotknięte tą chorobą to głównie turyści powracający z tropików i ich partnerzy seksualni, a także mężczyźni homoseksualni. Zgodnie z niemiecką ustawą o ochronie przed zakażeniami (IfSG) w Niemczech nie ma obecnie obowiązku zgłaszania przypadków limfogranuloma venereum.
Przyczyny zakażenia limfogranuloma venereum
Czynnikami wywołującymi limfogranulomą weneryczną są serotypy L1-L3 bakterii z rodzaju Chlamydia trachomatis. Ta kulista, Gram-ujemna bakteria o wielkości około 0,5 mikrometra (µm) jest wrażliwa na zimno i wysuszenie.
Dlatego przenoszenie patogenu odbywa się praktycznie wyłącznie poprzez kontakt z błonami śluzowymi podczas stosunku płciowego bez zabezpieczenia. W Europie do zakażenia dochodzi głównie podczas stosunku analnego bez zabezpieczenia między homoseksualnymi mężczyznami.
Serotypy L1-L3 mają tendencję do rozprzestrzeniania się w całym organizmie, powodując w ten sposób zakażenie ogólnoustrojowe.
Objawy zakażenia Lymphogranuloma venereum
Lymphogranuloma venereum przebiega w trzech stadiach, w których objawy są różne.
- Etap I: Małe wrzody i pęcherzyki
W tak zwanym stadium pierwotnym (stadium I) pierwsze charakterystyczne objawy pojawiają się najwcześniej 3 dni, a najpóźniej około 3 tygodnie po zakażeniu.
W okolicy narządów płciowych tworzą się bezbolesne guzki lub pęcherzyki wypełnione płynem, które przekształcają się w małe wrzody. Goją się one samoistnie po kilku dniach.
U mężczyzn pojawiają się one na penisie, żołędzi, napletku, odbycie lub cewce moczowej. U kobiet na przykład w pochwie lub cewce moczowej.
Ponieważ owrzodzenia nie są bolesne, często pozostają całkowicie niezauważone.
- Etap II: obrzęk węzłów chłonnych
Około 6 tygodni po zakażeniu pojawia się obustronny lub jednostronny obrzęk węzłów chłonnych w pachwinie i/lub okolicy narządów płciowych.
Te bolesne obrzęki węzłów chłonnych są widoczne z zewnątrz. Skóra nad nimi czasami przybiera niebiesko-czerwony kolor. Jeśli obrzęki nie są leczone, mogą ropieć i pękać.
Dodatkowo mogą pojawić się towarzyszące objawy chorobowe, takie jak gorączka, bóle głowy i kończyn, bóle mięśni i stawów, dreszcze oraz mdłości.
- Etap III: przewlekłe stany zapalne i wrzody
Jeśli granuloma weneryczne nie jest leczone, choroba może przejść w przewlekłą, tzw. fazę trzeciorzędową (stadium III).
Następuje kilka lat bez dolegliwości, podczas których patogeny nadal rozprzestrzeniają się w organizmie. Powstają przewlekłe stany zapalne i wrzody w okolicy jelit i narządów płciowych.
Konsekwencjami są:
Diagnoza ziarniniaka limfatycznego
Diagnoza limfogranuloma venereum opiera się zarówno na charakterystycznych objawach, jak i na wykryciu patogenu.
Typowe dla limfogranuloma venereum obrzęki węzłów chłonnych i owrzodzenia urolog lub ginekolog rozpoznaje już podczas badania fizykalnego.
Aby potwierdzić diagnozę, lekarz pobiera również wymaz z cewki moczowej, odbytnicy lub węzła chłonnego.
Na podstawie tego wymazu pracownicy laboratorium przygotowują następnie hodowlę komórkową w celu określenia i wykrycia dokładnego patogenu.
Badanie krwi lub moczu może również wykryć czynnik wywołujący limfogranulomę weneryczną.
Wykrycie patogenu jest również możliwe za pomocą badania krwi @ Saiful52 /AdobeStock
Leczenie limfogranuloma venereum
Specjalne antybiotyki zwalczają i zabijają konkretne bakterie wywołujące chorobę.
Stosuje się w tym przypadku:
- Doksycyklina
- Tetracyklina
- erytromycyna lub
- azytromycyna
Pacjent musi przyjmować antybiotyk codziennie w postaci tabletek przez okres zazwyczaj 3 tygodni. W ciężkich przypadkach limfogranuloma venereum może być konieczne podanie antybiotyku w postaci wlewu.
Unikanie ponownego zakażenia
Po zakończeniu kuracji antybiotykowej należy wykonać badanie laboratoryjne, aby upewnić się, że nie ma już patogenów wywołujących limfogranulomą weneryczną.
Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby i ponownemu zakażeniu (efekt ping-pong), partnerzy seksualni osoby zakażonej również powinni poddać się leczeniu.
Ponadto pacjenci powinni powstrzymać się od stosunków seksualnych przez tydzień po zakończeniu leczenia.
Rokowanie i szanse wyleczenia w przypadku limfogranuloma venereum
Jeśli pacjenci we wczesnym stadium choroby otrzymają antybiotyki na czas i będą je konsekwentnie przyjmować, infekcja szybko ustąpi, nie pozostawiając żadnych następstw.
Jeśli jednak zakażenie limfogranulomą weneryczną pozostaje nieleczone, po kilku tygodniach choroba może prowadzić do bolesnego obrzęku węzłów chłonnych.
Po kilku latach dochodzi do przewlekłego stadium trzeciego z poważnymi powikłaniami i późnymi następstwami. Późnymi następstwami są na przykład zwężenia jelit lub zaburzenia odpływu limfy.
Udostępnij artykuł