Implantacja nasion to metoda radioterapii stosowana w leczeniu nowotworów. Ta najnowocześniejsza terapia jest stosowana głównie u osób z miejscowo ograniczonym rakiem prostaty.
Poniżej znajdują się dalsze informacje na temat tej metody terapeutycznej oraz specjaliści zajmujący się implantacją nasion.
W samych Niemczech co roku na raka prostaty zapada ponad 60 000 mężczyzn. Rak prostaty jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów związanych z nowotworami u mężczyzn.
Implantacja nasion stosowana jest głównie u mężczyzn z rakiem prostaty. W ostatnich latach stała się popularna w naszym kraju ze względu na dobre wyniki. Podobnie jak radioterapia, zabieg ten wykorzystuje promieniowanie o wysokiej energii do zwalczania komórek nowotworowych.
Implantacja nasion należy do metod brachyterapii. W metodach brachyterapii źródło promieniowania umieszcza się w bezpośrednim sąsiedztwie guza lub bezpośrednio w guzie.
Ziarna to maleńkie źródła promieniowania. Podczas implantacji lekarz umieszcza do 80 ziaren bezpośrednio w guzie.
Implantacja odbywa się pod stałą kontrolą ultrasonograficzną oraz w znieczuleniu ogólnym lub częściowym. Do wprowadzenia nasion lekarz używa igieł punkcyjnych, które za pomocą układu współrzędnych umieszcza w odpowiednich miejscach w prostacie.
Ziarna pozostają w prostacie i tam wywierają swoje działanie na nowotwór. Zaletą implantacji ziaren w porównaniu ze standardową radioterapią jest bezpośrednia bliskość źródła promieniowania do nowotworu. Dzięki temu promieniowanie w znacznie mniejszym stopniu uszkadza zdrowe tkanki.
Obecnie ponad 70 procent wszystkich nowotworów prostaty wykrywa się na dość wczesnym etapie. W tym momencie guzy często ograniczają się jeszcze do tego narządu i można je skutecznie wyleczyć.
U niektórych pacjentów nie jest konieczne bezpośrednie leczenie. Wystarczy ich dokładna obserwacja.
U innych pacjentów konieczne jest miejscowe leczenie guza prostaty. W tym celu można zastosować różne metody:
Około tydzień przed zabiegiem zespół specjalistów rozpoczyna planowanie. W tym celu lekarze wykonują przez odbyt zdjęcia ultrasonograficzne. Na podstawie tych obrazów program do planowania określa wielkość, kształt i położenie prostaty. Na tej podstawie radioterapeuta ustala liczbę i położenie nasion.
Na tydzień przed zabiegiem należy odstawić leki rozrzedzające krew, takie jak ASS, aspiryna, Lixiana lub Plavix. Dwa dni przed zabiegiem należy przyjąć antybiotyk oraz alfa-bloker.
Zabieg trwa około 60 minut. Podczas zabiegu lekarz wprowadza do prostaty do 80 źródeł promieniowania o krótkim zasięgu, wykonanych z jodu. Jeśli leczenie przebiega pomyślnie, wysokie dawki promieniowania z nasion niszczą tkankę nowotworową od wewnątrz.
Podczas gdy pacjent jest pod znieczuleniem, na bieżąco wykonywane są zdjęcia ultrasonograficzne. Służą one do porównania położenia nasion z rzeczywistym miejscem ich umieszczenia na obrazie ultrasonograficznym. Jeśli dojdzie do przesunięcia planu napromieniowania, można je bardzo precyzyjnie skorygować.
W ten sposób wzrasta precyzja brachyterapii, a tym samym skuteczność leczenia.
Zabieg trwa tylko około 60 minut i jest minimalnie inwazyjny. Dlatego pacjenci są leczeni w szpitalu w trybie krótkoterminowej hospitalizacji. Z reguły pacjenci mogą opuścić klinikę dzień po zabiegu, a kilka dni później wrócić do pracy.
W pierwszym okresie po implantacji należy oszczędzać się fizycznie. W pierwszych tygodniach należy zrezygnować z
Należy również unikać ucisku na prostatę i krocze, na przykład poprzez
Około cztery tygodnie po implantacji odbywa się wizyta kontrolna. Podczas niej lekarze sprawdzają za pomocą tomografii komputerowej (CT), czy nasiona nadal znajdują się w zaplanowanych pozycjach. Jeśli doszło do przemieszczenia, korekta jest w tym momencie nadal możliwa bez większych problemów.
Co kwartał odbywają się również dalsze urologiczne badania kontrolne. Obejmują one
Wartość PSA odnosi się do stężenia antygenu specyficznego dla prostaty we krwi. Wartość ta wskazuje, czy doszło do zmian w prostacie i czy poziom białka jest podwyższony.
Podwyższony poziom PSA niekoniecznie musi wskazywać na postęp choroby nowotworowej. Wyższe poziomy PSA mogą wynikać również z reakcji zapalnej gruczołu krokowego, na przykład w odpowiedzi na działanie promieniowania.
Implantacja nasion to zabieg małoinwazyjny, który nie obciąża organizmu. Techniki obrazowania, takie jak tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, pozwalają na dokładną lokalizację tkanki nowotworowej. Dzięki temu radioterapeuci mogą precyzyjnie skierować promieniowanie na dotknięte chorobą tkanki. W ten sposób tkanki otaczające pozostają w znacznym stopniu nienaruszone.
Implantacja nasion daje dobre wyniki przy stosunkowo niewielkich skutkach ubocznych.
Długoterminowe badania pokazują, że wczesne stadia choroby są wyleczone w 80–90 procentach. Dzięki temu metoda ta stanowi równorzędną alternatywę dla radykalnej operacji, ale jest znacznie mniej obciążająca dla organizmu.
Jeśli chodzi o skutki uboczne, implantacja nasion ma nawet przewagę nad operacją radykalną. Pacjenci praktycznie nigdy nie cierpią na nietrzymanie moczu po zabiegu. Tylko 10–30 procent pacjentów zgłasza impotencję trzy lata po zabiegu. To znacznie mniejszy odsetek niż w przypadku operacji. Występują co prawda zaburzenia erekcji, ale nie pojawiają się one natychmiast, jak w przypadku operacji, lecz rozwijają się stopniowo.
Ponieważ obciążenie dla organizmu jest tak niewielkie, metoda ta, podobnie jak w USA, przyjęła się również w Niemczech. Wiele niemieckich klinik i ośrodków terapeutycznych oferuje już tę formę leczenia raka prostaty.
Według aktualnych danych 15-letni wskaźnik przeżywalności po zabiegu u pacjentów z niskim ryzykiem wynosi od 94 do 98 procent. W przypadku pacjentów ze średnim ryzykiem wynosi on od 89 do 97 procent.
Implantacja nasion jest uznaną metodą leczenia raka prostaty ze względu na dobre szanse wyleczenia.
We wczesnym stadium choroby implantacja stanowi opcję równorzędną, a nawet lepszą od operacyjnego usunięcia prostaty. Jednym z powodów jest stosunkowo niewielka liczba skutków ubocznych. Dzięki temu zabieg jest znacznie mniej inwazyjny dla pacjenta, a nieprzyjemne skutki zabiegu pojawiają się rzadziej lub później.
