Biliopankreatyczna derywacja to zabieg chirurgiczny stosowany w chirurgii bariatrycznej. Stosuje się go w przypadku chorobliwej otyłości. Według badań pacjenci mogą stracić nawet 80 procent nadwagi w ciągu pięciu lat od zabiegu.
Poniżej znajdą Państwo więcej informacji na temat przebiegu zabiegu, szans na sukces, możliwych zagrożeń oraz opieki pooperacyjnej w przypadku biliopankreatycznej dywersji. Znajdą Państwo również specjalistów wykonujących zabieg biliopankreatycznej dywersji.
Biliopankreaticzna derywacja z przełącznikiem dwunastniczym (BPD) to zabieg oparty na zaburzeniu wchłaniania stosowany w chirurgii otyłości, która poprzez zmniejszenie żołądka i przekierowanie jelita cienkiego powoduje znaczną utratę wagi. W tym przypadku soki trawienne z woreczka żółciowego i trzustki docierają do treści pokarmowej dopiero w późniejszym etapie, co ogranicza rozkład i wchłanianie składników pokarmowych. Pomimo konieczności dożywotniej kontroli zabieg ten jest skuteczny w leczeniu otyłości i jej chorób współistniejących, takich jak np. nadciśnieniem tętniczym lub cukrzycą typu 2.
Dywersja żółciowo-trzustkowa to złożony zabieg chirurgiczny stosowany w chirurgii otyłości. Znana jest również pod nazwą bypass żółciowo-trzustkowy. Celem zabiegu jest skierowanie wydzielin trawiennych z woreczka żółciowego i trzustki wyłącznie do dolnej części żołądka.
Dywersja żółciowo-trzustkowa należy do tzw. zabiegów „malabsorpcyjnych”. Są to zabiegi, które powodują sztuczne niedożywienie. Termin „malabsorpcyjny” opisuje zmniejszenie wchłaniania składników odżywczych z jelita.
Osiąga się to poprzez pominięcie części jelita cienkiego, co powoduje zmniejszenie odcinka jelita. Utrudnia to trawienie
, co powoduje mniejsze wchłanianie kalorii.
Zaletą tej metody jest niezawodna utrata wagi, która następuje szybko po operacji. Metodę tę stosuje się w celu redukcji masy ciała przy BMI powyżej 40 kg/m² lub powyżej 35 kg/m², jeśli pacjent cierpi na poważne choroby współistniejące, np. cukrzycę.
Otyłość (adipozja) jest zjawiskiem powszechnym w zachodnich krajach uprzemysłowionych. Eksperci określają jako chorobliwą nadwagę masę ciała przekraczającą normę o co najmniej 45 kilogramów.
Ogólnie rzecz biorąc, osoby z chorobliwą nadwagą muszą liczyć się z krótszą oczekiwaną długością życia. Mężczyźni z otyłością żyją około 13 lat krócej, kobiety około 8 lat.
Oto kilka przykładów możliwych chorób wtórnych
Ponadto osoby dotknięte tymi schorzeniami często borykają się z problemami psychicznymi i społecznymi, takimi jak
i inne.
Znaczna nadwaga ma często podłoże genetyczne. Diety, aktywność fizyczna oraz inne formy odchudzania często nie przynoszą efektów lub nie są trwałe.
Z kolei zabieg chirurgiczny zapewnia niezawodne i trwałe rezultaty. Przynosi on osobom dotkniętym tym problemem poprawę zdrowia i samopoczucia. Często obserwuje się również wzrost pewności siebie, a tym samym poprawę jakości życia.
W przypadku zabiegu biliopankreatycznej derywacji chirurg oddziela wzdłużnie część żołądka. Następnie tworzy żołądek rurkowy w celu zmniejszenia jego objętości, podobnie jak w przypadku bypassu żołądkowego.
Gdyby pacjent po zabiegu powrócił do normalnego odżywiania, narażałby się na ponowny przyrost masy ciała. Dlatego lekarz dodatkowo skraca jelito cienkie do długości 2,5 metra za pomocą zespolenia. W ten sposób jelito cienkie trawi pokarm tylko częściowo.
Szczególnie składniki tłuszczowe są rozkładane dopiero w jelicie grubym. Szybka utrata wagi wynika z biegunki, która pojawia się bezpośrednio po operacji.
Sukcesy, jakie przynosi rozdzielenie dróg żółciowo-trzustkowych, mówią same za siebie. Badania wskazują, że po około pięciu latach pacjenci mogą stracić nawet 80 procent nadwagi. W porównaniu z innymi metodami wskaźnik powodzenia w przypadku zabiegu Scopinaro jest maksymalny pod względem utraty wagi i jakości życia.
Jeśli chodzi o ryzyko, należy zwrócić uwagę na zakres i złożoność operacji. Otwarcie i zszycie kilku części przewodu pokarmowego może prowadzić do nieszczelności. Tutaj bardzo ważne jest doświadczenie i staranność chirurga.
Ponadto istnieją typowe zagrożenia, podobnie jak w przypadku innych operacji, w tym
W przypadku operacji otwartej poprzez nacięcie brzucha może dojść do powstania przepukliny bliznowatej.
Nieprzyjemnie pachnące gazy i silna biegunka, tzw. tłuste stolce, nie są rzadkością, zwłaszcza w pierwszym roku po zabiegu. Może również dojść do tzw. zespołu dumpingu, gdy treść pokarmowa z pozostałej części żołądka zbyt szybko przedostaje się do jelita cienkiego. Występują nudności, pocenie się i problemy z krążeniem.
Po operacji konieczne jest oszczędzanie się i unikanie wysiłku fizycznego. Pacjenci powinni również powstrzymać się od podnoszenia ciężarów powyżej 5 kilogramów.
Posiłki bogate w tłuszcze są również zabronione, ponieważ mogą powodować nasilenie biegunki. Ponadto eksperci zalecają spożywanie kilku (do sześciu) małych posiłków dziennie.
Zalecenia dotyczące optymalnej opieki pooperacyjnej są zazwyczaj dostosowane do indywidualnego przypadku. Pacjenci powinni zazwyczaj zgłaszać się na wizyty kontrolne w centrum żywieniowym oraz u lekarza rodzinnego.
Aby zapobiec wystąpieniu objawów niedoborów, w dłuższej perspektywie czasowej można na przykład celowo przyjmować
. Pacjent będzie również przez całe życie otrzymywał witaminę B12 w postaci zastrzyków.
Nieprzyjemny zapach gazów można złagodzić między innymi za pomocą antybiotyków. Decyzje dotyczące stosowania i dawkowania podejmuje zazwyczaj lekarz prowadzący.
Tylko lekarz może ocenić, czy w konkretnym przypadku zalecane jest wykonanie zabiegu biliopankreatycznej dywersji. Przed podjęciem decyzji odbywa się szczegółowa rozmowa z pacjentem. Poruszane są wówczas również kwestie ryzyka oraz ewentualnych alternatyw.
Podsumowując, szanse powodzenia zabiegu są bez wątpienia bardzo duże. Pacjentów czeka znaczna poprawa jakości życia.
Jeśli osoby dotknięte chorobą odczuwają silny dyskomfort, potencjalne negatywne skutki BPD wydają się stosunkowo niewielkie. Ostateczna decyzja należy jednak bez wątpienia do osób dotkniętych chorobą, które muszą dokładnie rozważyć wszystkie za i przeciw.
Zabieg ten jest często stosowany u pacjentów z BMI powyżej 40 kg/m², ale także już od 35 kg/m², jeśli pacjent cierpi na poważne choroby współistniejące, na przykład ciężką cukrzycę typu 2. Lub również wtedy, gdy środki zachowawcze (dieta, aktywność fizyczna, terapia behawioralna) nie przyniosły rezultatów przez dłuższy czas.
Jak w przypadku wszystkich zabiegów chirurgicznych, mogą wystąpić zaburzenia gojenia się ran. Również z powodu mniejszego wchłaniania składników odżywczych mogą pojawić się objawy niedoborów, zespół dumpingu lub biegunki.
Pacjent wymaga dożywotniej kontroli i suplementacji, aby uniknąć objawów niedoborów (np. niedoboru witaminy B12) i konsekwencji, takich jak osteoporoza.
Według badań w pierwszych latach możliwe jest zmniejszenie masy ciała o 65–80% nadwagi. Największa część utraty wagi następuje w ciągu pierwszych 1–2 lat po operacji. Dodatkowo stosunkowo szybko poprawia się stan chorób współistniejących, takich jak zaburzenia metaboliczne, nadciśnienie lub cukrzyca.
