Wirusowe zapalenie wątroby typu C: informacje i lekarze specjalizujący się w tej dziedzinie

Wirusowe zapalenie wątroby typu C to infekcja wirusowa wątroby. Czynnikiem wywołującym chorobę jest wirus zapalenia wątroby typu C. Częstość występowania zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C szacuje się, w zależności od kraju europejskiego, na 0,5–5% (5–50 na 1000 mieszkańców). Objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C są bardzo niepozorne, większość pacjentów w ogóle nie zauważa infekcji. Tutaj znajdziesz więcej informacji oraz listę wybranych lekarzy i ośrodków specjalizujących się w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C.

W Europie wiele milionów ludzi cierpi na przewlekłą chorobę wątroby. Marskość wątroby to zwłóknienie wątroby. U osób dorosłych w wieku od 30 do 50 lat jest ona jedną z czterech najczęstszych przyczyn zgonów spowodowanych chorobami.

Oprócz alkoholu, jako przyczyny przewlekłych chorób wątroby należy wymienić przede wszystkim wirusowe zapalenie wątroby typu B i C. Zapalenie wątroby to stan zapalny wątroby.

W Europie szacuje się, że każdego roku dochodzi do kilku tysięcy nowych zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu B i C. W zależności od kraju częstość występowania wirusa zapalenia wątroby typu C szacuje się na 0,5–5% (5–50 na 1000 mieszkańców).

Kontekst: Wątroba

Wątroba, ważąca około 1500 g, jest największym narządem wewnętrznym ludzkiego ciała. Znajduje się w prawej górnej części brzucha i jest otoczona torebką z tkanki łącznej. Wątroba jest głównym narządem metabolicznym organizmu.

Do jej zadań należy rozkładanie toksyn, zanim dostaną się one do głównego krwiobiegu. Wątroba wytwarza ważne białka, które są niezbędne na przykład do krzepnięcia krwi i obrony przed infekcjami.

Ważna jest również produkcja żółci, która jest kierowana do dwunastnicy poprzez specjalny system przewodów. Żółć usuwa produkty rozkładu czerwonych krwinek i umożliwia trawienie tłuszczów. Wraz z żółcią z organizmu wydalane są również różne toksyny.

Położenie wątroby w organizmie człowieka © nerthuz | AdobeStock

Wątroba sama w sobie nie zawiera włókien nerwowych, które mogłyby przekazywać ból. Jednak napięcie w torebce tkanki łącznej może powodować ból. Może to mieć miejsce na przykład wtedy, gdy wątroba puchnie lub ulega bliznowaceniu w wyniku procesów zapalnych.

Definicja: Czym jest wirusowe zapalenie wątroby typu C?

Wirusowe zapalenie wątroby typu C to infekcja wirusowa wątroby. Czynnikiem wywołującym chorobę jest wirus zapalenia wątroby typu C. Wirus namnaża się w wątrobie i jest uwalniany do krwi przez komórki wątroby.

U około 60–80% pacjentów układ odpornościowy organizmu nie jest w stanie skutecznie zwalczyć wirusa. W takim przypadku wirusowe zapalenie wątroby typu C przybiera przebieg przewlekły.

U pozostałych 20–40% pacjentów wirusowe zapalenie wątroby typu C ustępuje samoistnie w ciągu pół roku od zakażenia, bez konieczności leczenia.

Mechanizm choroby w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu C

W przypadku przewlekłej infekcji wirusy zapalenia wątroby nieustannie zarażają nowe komórki wątroby. Jako oznaka stanu zapalnego do tkanki wątroby przedostają się białe krwinki. Dbają one o to, by zarażone i martwe komórki wątroby zostały zniszczone i usunięte. Zazwyczaj nie są one w stanie wyeliminować samego wirusa.

Martwe komórki wątroby mogą później zostać zastąpione tkanką łączną (= tkanka bliznowata). Jeśli wątroba ulega zmianom tkankowo-łącznym, we wczesnym stadium mówi się o zwłóknieniu wątroby, a w późniejszym o marskości wątroby.

Organizm nie jest już w stanie przekształcić bliznowatej tkanki marskościowej w tkankę wątroby. W ten sposób wątroba ulega coraz większemu bliznowaceniu i stopniowo traci swoją wydajność.

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C następuje najczęściej poprzez bezpośredni lub pośredni kontakt z krwią (przeniesienie pozajelitowe).

Przed 1990 r. zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C poprzez transfuzję krwi i produktów krwiopochodnych nie było rzadkością. Obecnie dawców krwi zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C można zidentyfikować za pomocą nowoczesnych metod diagnostycznych. Pozostałe ryzyko zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C poprzez transfuzję krwi jest obecnie minimalne.

Wirus może być również przenoszony przez zanieczyszczone strzykawki, np. podczas zażywania narkotyków. Inne czynniki ryzyka zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C to tatuaże lub piercing. Do zakażenia może również dojść poprzez

• otwarte rany,
• ostrza do golenia lub
• szczoteczki do zębów

.

Możliwe jest przeniesienie wirusa drogą płciową. Ryzyko dla partnerów seksualnych zakażonych pacjentów ocenia się jednak jako niewielkie. Ryzyko przeniesienia zależy od zachowań seksualnych.

Jak dotąd nie opisano przenoszenia wirusa przez nienaruszoną skórę lub ślinę. Nie ma więc obaw o zakażenie poprzez naczynia, szklanki lub sztućce, o ile nie są one zabrudzone krwią.

Powikłania wirusowego zapalenia wątroby typu C

Marskość wątroby

Na tle przewlekłego zapalenia wątroby u około 30% pacjentów w kolejnych latach rozwija się marskość wątroby. Ryzyko rozwoju marskości wątroby zależy między innymi

• od wieku pacjenta w momencie zakażenia oraz
• od czasu trwania choroby

. Choroba często przebiega szybciej w przypadku zakażenia w starszym wieku (powyżej 40 lat)

Obraz wątroby w zaawansowanym stadium marskości © SciePro | AdobeStock

Czynnikami ryzyka rozwoju marskości wątroby są

• dodatkowe przewlekłe choroby wątroby, na przykład wywołane innymi wirusami wątroby (np. dodatkowe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B) lub
• substancje, które w inny sposób uszkadzają wątrobę. Należy do nich przede wszystkim alkohol.

Zmiany w krążeniu

O marskości wątroby mówi się, gdy znaczna część tkanki wątroby została zastąpiona tkanką łączną. Powoduje to zniszczenie normalnej struktury tkanki wątroby. W konsekwencji dochodzi do zmian w krążeniu krwi. Te z kolei mogą prowadzić do nadciśnienia w żyle wrotnej (żyła między jelitami a wątrobą).

W wyniku zastoju krwi mogą powstać rozszerzone żyły (żylaki) w przełyku i żołądku. Pęknięcie tych naczyń może spowodować ciężkie krwawienia z przewodu pokarmowego. Ryzyko krwawień zwiększa się z powodu ograniczonej zdolności krwi do krzepnięcia. Przyczyną tego jest zmniejszona synteza białek w wątrobie oraz zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytów).

Między innymi z powodu wysokiego ciśnienia krwi przed wątrobą może również dojść do gromadzenia się płynów ustrojowych w jamie brzusznej (wodobrzusze).

Dalsze uszkodzenia

W przypadku marskości wątroby wątroba nie jest w stanie w pełni rozkładać toksyn, które przedostają się do krwi z przewodu pokarmowego. W związku z tym trafiają one do krwiobiegu. Może to prowadzić do zwiększonego zmęczenia i trudności z koncentracją (encefalopatia wątrobowa, encephalon = mózg).

W przypadku rzekomokroplistej zmiany strukturalnej wątroby dochodzi do zmniejszonej produkcji białek. Wynika z tego również niedobór substancji niezbędnych do obrony organizmu. Dla osoby dotkniętej chorobą oznacza to zwiększoną podatność na infekcje.

Ciężka choroba wątroby często objawia się żółtaczką oczu i skóry (ikterus). Przyczyną tego jest zastój żółci. Często towarzyszy temu swędzenie. Jednocześnie mocz może przybrać ciemny kolor.

Uszkodzenie wątroby często objawia się zażółceniem oczu © Creative Cat Studio | AdobeStock

Po długim przebiegu choroby wzrasta również ryzyko rozwoju raka wątroby (rak wątrobowokomórkowy). U większości pacjentów rak wątrobowokomórkowy rozwija się na tle marskości wątroby. Dlatego wskazane są regularne badania ultrasonograficzne i badania krwi.

W niektórych przypadkach zapalenie wątroby typu C ma tak ciężki przebieg, że konieczny może być przeszczep wątroby.

Badanie histologiczne dostarcza dokładniejszych informacji na temat

• aktywności zapalenia w wątrobie
• stopnia stłuszczenia wątroby oraz
• zakres zmian w tkance łącznej.

W tym celu konieczne jest pobranie tkanki z wątroby (biopsja wątroby). Metody pośrednie, takie jak np. elastografia, również pozwalają dobrze oszacować stopień zwłóknienia wątroby.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C a ciąża

Ryzyko przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu C z matki na dziecko w czasie ciąży należy uznać za niewielkie.

Do zakażenia dochodzi zazwyczaj dopiero podczas porodu. Prawdopodobieństwo zakażenia noworodka wirusem zapalenia wątroby typu C wynosi jednak poniżej 5%. U pacjentek, które są dodatkowo zakażone wirusem AIDS (HIV), prawdopodobieństwo zakażenia jest wyższe.

Kwestia, czy zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C może być przenoszone podczas karmienia piersią, pozostaje nadal kontrowersyjna. Większość pediatrów nie odradza jednak ogólnie matkom zakażonym HCV karmienia piersią.

Objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C

Objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C są bardzo niepozorne, większość pacjentów w ogóle nie zauważa infekcji.

Niektórzy pacjenci

• odczuwają zwiększone zmęczenie,
• czują się wyczerpani i mają obniżoną wydajność lub
• odczuwają dolegliwości w prawej górnej części brzucha.

Wystąpienie żółtaczki jest raczej rzadkie.

Diagnoza wirusowego zapalenia wątroby typu C

Badania krwi w ramach diagnostyki wirusowego zapalenia wątroby typu C

Wirus zapalenia wątroby typu C można wykryć we krwi

• bezpośrednio poprzez swój materiał genetyczny (RNA) lub
• pośrednio poprzez przeciwciała wytwarzane przez białe krwinki pacjenta

.

Dodatni wynik wykrycia RNA wskazuje na aktywną chorobę. Wykryte przeciwciała przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C (anti-HCV) mogą jednak

• wskazywać zarówno na wyleczoną infekcję wirusem zapalenia wątroby typu C
• , jak i na utrzymujące się, przewlekłe zakażenie

. U pacjentów, którzy już wyzdrowieli, przeciwciała mogą być wykrywane jeszcze przez długi czas, ale nie wykrywa się już RNA wirusa HCV.

Podstawą diagnostyki wirusowego zapalenia wątroby typu C jest wykrycie przeciwciał przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C (anti-HCV). Pacjent jest zatem anti-HCV-dodatni, jeśli ma we krwi przeciwciała przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C.

W takim przypadku należy przeprowadzić bezpośrednie wykrywanie wirusa, np. za pomocą tzw. PCR (reakcji łańcuchowej polimerazy). Jest to szczególnie czuły test do wykrywania wirusów zapalenia wątroby typu C we krwi.

Jeśli rozważa się terapię przeciwwirusową, warto dodatkowo określić ilość wirusów we krwi (miano wirusa) oraz genotyp wirusa zapalenia wątroby typu C.

Wyniki badań czynnościowych wątroby dostarczają, z pewnymi ograniczeniami, informacji na temat aktywności zapalnej wirusowego zapalenia wątroby. Normalne wyniki badań czynnościowych wątroby nie oznaczają jednak, że można wykluczyć przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Wyniki badań czynnościowych wątroby są również określane w celu monitorowania przebiegu choroby podczas leczenia.

U pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C występuje zwiększone ryzyko rozwoju raka wątroby. Dlatego w regularnych odstępach czasu (co 6 do 12 miesięcy) należy oznaczać we krwi marker nowotworowy raka wątrobowokomórkowego. Jako marker nowotworowy służy alfa-fetoproteina. W podobnych odstępach czasu należy wykonywać badanie ultrasonograficzne wątroby.

Biopsja wątroby (punkcja wątroby) a wirusowe zapalenie wątroby typu C

Punkcja wątroby jest wskazana w celu oszacowania

• udziału włókien tkanki łącznej,
• aktywności zapalnej oraz
• stopnia stłuszczenia wątroby.

Podczas punkcji wątroby, w znieczuleniu miejscowym, pobiera się niewielki fragment tkanki. W laboratorium jest on badany pod mikroskopem pod kątem struktury tkankowej (badanie histologiczne).

Pełna ocena histologiczna określa aktywność zapalną (klasyfikacja) i stopień zwłóknienia (stopień zaawansowania) oddzielnie.

Przez „zdrowych” nosicieli wirusa zapalenia wątroby typu C rozumie się

• wirusy wykrywalne we krwi,
• normalne wyniki badań wątroby oraz
• pobraną próbkę tkanki wątroby

Występują one jednak bardzo rzadko.

U większości pacjentów, nawet przy prawidłowych wynikach badań czynnościowych wątroby, w tkance wątroby można wykryć oznaki przewlekłego zapalenia wątroby.

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C

Leczenie farmakologiczne

Aby powstrzymać postęp choroby, istnieje możliwość leczenia interferonem alfa. W miarę możliwości powinno się je stosować w połączeniu z rybawiryną.

Ribawiryna jest substancją, która poprzez mechanizm, który nie został jeszcze dokładnie wyjaśniony, hamuje wirusy zapalenia wątroby typu C. Działa ona tylko w połączeniu z interferonem alfa i jest przyjmowana w postaci tabletek lub kapsułek. Sama ribawiryna nie jest skuteczna przeciwko wirusom zapalenia wątroby typu C.

Interferon alfa jest białkiem wytwarzanym przez organizm, m.in. przez białe krwinki. Jego produkcja wzrasta zwłaszcza wtedy, gdy organizm musi bronić się przed czynnikami zakaźnymi.

Interferon alfa stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby jest wytwarzany metodami biotechnologicznymi. Interferon alfa należy wstrzykiwać podskórnie w tkankę tłuszczową.

Ważnym czynnikiem przy ocenie skuteczności leku jest wskaźnik odpowiedzi. Wskaźnik odpowiedzi to liczba pacjentów, u których podczas terapii nie wykryto już wirusów we krwi.

Zoptymalizowane działanie uzyskuje się poprzez połączenie interferonu alfa z polietylenoglikolem (PEG) (interferony alfa pegylowane, interferony alfa PEG). Tak zmodyfikowane interferony pozostają dłużej aktywne w organizmie i dlatego wystarczy je wstrzykiwać tylko raz w tygodniu.

Polietylenoglikol otacza interferon alfa niczym „tarcza ochronna” przed przedwczesnym rozkładem. Nie blokuje to jednak miejsc ważnych dla działania interferonu. W ten sposób można utrzymać stały poziom działania i stale hamować namnażanie się wirusa przez dłuższy czas.

Badania kliniczne wykazują, że w przypadku interferonów alfa z PEG w porównaniu z terapią standardowymi interferonami wskaźnik odpowiedzi jest dwukrotnie wyższy. Dzięki połączeniu interferonów alfa PEG z rybawiryną wskaźniki odpowiedzi można jeszcze bardziej zwiększyć. Ta kombinacja jest lepsza od połączenia standardowych interferonów z rybawiryną również pod względem tolerancji.

Dawkowanie

Standardowe dawki interferonów alfa są następujące:

• Interferon alfa-2a: 3–6 milionów jednostek trzy razy w tygodniu
• Interferon alfa-2b: 3–5 milionów jednostek trzy razy w tygodniu
• Interferon alfa-2a PEG: 180 µg raz w tygodniu
• PEG-interferon alfa-2b: 1,0–1,5 µg/kg masy ciała raz w tygodniu

Również dawka rybawiryny powinna zostać ustalona przez lekarza z uwzględnieniem

• wyników morfologii krwi oraz
• aktualnej masy ciała oraz
• genotypu wirusa HCV

. Wynosi ona od 800 do 1200 mg dziennie, podzielone na dwie dawki rano i wieczorem. W przypadku pacjentów w szczególnie ciężkim stanie można rozważyć jeszcze wyższą dawkę.

Przebieg i czas trwania leczenia

Głównym celem leczenia jest osiągnięcie stanu, w którym wirus zapalenia wątroby typu C nie jest już wykrywalny nawet przy użyciu czułych metod. Odsetek pacjentów reagujących na terapię interferonami alfa (PEG) i rybawiryną wynosi początkowo 60–90%.

To, że pacjenci początkowo reagują na lek, nie oznacza jeszcze sukcesu leczenia. U niektórych pacjentów dochodzi do nawrotu wirusa jeszcze w trakcie leczenia lub po odstawieniu leków.

Ogólnie rzecz biorąc, skuteczność leczenia interferonem alfa (PEG) i rybawiryną wynosi zatem 50–60%.

Szczególnie ważne jest regularne przyjmowanie leków. Jeśli podczas terapii (PEG-)interferonem alfa/rybawiryną wystąpią poważne skutki uboczne, można je w razie potrzeby leczyć farmakologicznie. Do skutków ubocznych zalicza się również depresję.

Skutki uboczne terapii (PEG-)interferonem alfa/rybawiryną szybko ustępują po zakończeniu leczenia. Dlatego też terapię towarzyszącą można wówczas szybko przerwać.

Szczególnie dobre wyniki leczenia można osiągnąć, jeśli leczenie rozpocznie się jak najwcześniej. Przejściu ostrego zapalenia wątroby typu C w stan przewlekły można zapobiec poprzez 24-tygodniową monoterapię (PEG-)interferonem alfa.

Leczenie jest skuteczniejsze u młodszych pacjentów i w przypadku krótkiego czasu trwania choroby niż u pacjentów starszych. Również pacjenci, u których doszło już do marskości wątroby, nie reagują już tak dobrze na leczenie. Nie bez znaczenia jest również czas trwania terapii interferonem, który ma duży wpływ na skuteczność leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Niemieckie wytyczne dotyczące leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (2004) zalecają 24-tygodniową terapię dla pacjentów z genotypem HCV 2 lub 3. W przypadku pacjentów z genotypem HCV 1 lub 4 czas trwania terapii powinien wynosić 48 tygodni.

Ponadto u pacjentów z genotypem 2 lub 3 można stosować mniejszą dawkę rybawiryny niż w przypadku genotypów 1 lub 4. Najnowsze wyniki badań wskazują na możliwość lepszej, zindywidualizowanej terapii.

Zalecany czas trwania terapii może wynosić od 12 do 72 tygodni, w zależności

• od genotypu HCV,
• miana wirusa przed rozpoczęciem leczenia oraz
• od odpowiedzi wirusologicznej w 4. tygodniu leczenia.

Prognozy dotyczące szans na wyleczenie

Już po czterech i dwunastu tygodniach można oszacować szanse na trwałe wyeliminowanie wirusa. W tym celu bierze się pod uwagę początkowy spadek miana wirusa we krwi. Pacjenci, u których w ciągu pierwszych dwunastu tygodni leczenia odnotowano już 99-procentowy spadek miana wirusa, mają bardzo duże szanse na wyleczenie.

Nowe badania wykazały, że dzięki leczeniu interferonem alfa

• zmniejsza się udział włókien tkanki łącznej w wątrobie oraz
• zmniejsza się częstotliwość występowania raka wątroby.

Dotyczy to również pacjentów, u których wirus nie zniknął w trakcie terapii.

Stowarzyszenie Deutsche Leberhilfe e.V. uważa, że u wszystkich pacjentów wskazane jest leczenie interferonem alfa (PEG) i, w razie potrzeby, rybawiryną. Warunkiem jest brak dodatkowych chorób lub innych okoliczności, które wykluczałyby taką terapię.

Decyzja o dawce i czasie trwania terapii powinna być indywidualnie rozważona przez lekarza prowadzącego.

Skutki uboczne terapii (PEG-)interferonem alfa i rybawiryną

Na początku terapii (PEG-)interferonem alfa często występują działania niepożądane. Zazwyczaj znacznie ustępują one w trakcie leczenia.

Najczęstsze działania niepożądane to objawy grypopodobne, takie jak

• gorączka,
• bóle głowy, stawów i mięśni,
• zmęczenie,
• brak apetytu oraz
• utrata masy ciała.

Zmęczenie i ogólne złe samopoczucie należą do możliwych skutków ubocznych terapii wirusowego zapalenia wątroby typu C © Justlight | AdobeStock

Czasami występują również

• zaburzeń czynności tarczycy,
• szczególnie suchej skóry
• przejściowego wypadania włosów
• zmian nastroju, a nawet depresji

Istotne są również zmiany w obrazie krwi, które dotyczą przede wszystkim białych krwinek.

Podczas terapii pacjenci powinni regularnie konsultować się z lekarzem prowadzącym i dokładnie zgłaszać wszystkie działania niepożądane. Wiele działań niepożądanych można złagodzić poprzez

• dostosowanie dawki lub
• (tymczasowe) przepisanie dodatkowych leków

. Zanim terapia zostanie całkowicie przerwana z powodu nietolerancji lub skutków ubocznych, należy najpierw wyczerpać wszystkie możliwości.

Objawy alergiczne mogą być wywołane zarówno przez interferon alfa (PEG), jak i przez rybawirynę. Częstym skutkiem ubocznym rybawiryny jest przejściowa niedokrwistość. Dlatego konieczne są regularne badania morfologii krwi.

Nie można w żadnym wypadku wykluczyć, że rybawiryna zwiększa ryzyko wad rozwojowych u dziecka. Pacjentki otrzymujące terapię rybawiryną muszą zatem stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie terapii oraz przez okres do sześciu miesięcy po jej zakończeniu.

U kobiet, które są w ciąży już przed rozpoczęciem leczenia, nie można przeprowadzić terapii.

Na co należy zwrócić uwagę podczas leczenia interferonem alfa (PEG) i rybawiryną?

Podczas leczenia (PEG-)interferonem alfa należy regularnie kontrolować

• wskaźników czynności wątroby (GPT, GOT),
• morfologii krwi oraz
• parametry czynności tarczycy

. Po czterech i dwunastu tygodniach terapii należy również zmierzyć miano wirusa (HCV-RNA) we krwi.

Na podstawie wyników podejmowana jest decyzja, czy terapia może zakończyć się sukcesem i jak długo powinna być kontynuowana.

Czy istnieją alternatywne metody leczenia?

Przedstawiona terapia interferonem alfa (PEG) jest obecnie jedyną możliwością wyeliminowania wirusa z organizmu.

Ponadto coraz częściej opisuje się sukcesy w stosowaniu tzw. substancji alternatywnych. Nie ma jednak kontrolowanych badań, w których sprawdzano by skuteczność tych leków i metod. Dlatego wszystkie informacje na ten temat opierają się na relacjach z doświadczeń.

Substancje stosowane w leczeniu chorób wątroby to na przykład

• ekstrakty z ostropestu plamistego (silibinina),
• Phyllanthus amarus, środek stosowany w medycynie ajurwedyjskiej,
• solanina lub
• herbata z abrotanu.

Również glicyryzyna, stosowana głównie w Azji Południowo-Wschodniej, ma rzekomo pozytywny wpływ na przewlekłe choroby wątroby. Nie udowodniono jednak jej skuteczności w zwalczaniu wirusów zapalenia wątroby.

Również preparaty ziołowe mogą wywoływać działania niepożądane lub wchodzić w interakcje z innymi lekami.

Pacjenci powinni poinformować swoich lekarzy rodzinnych lub specjalistów o dodatkowo przyjmowanych preparatach. W ten sposób lekarz może wypowiedzieć się na temat tolerancji i ewentualnych zagrożeń.

Przyszłe możliwości leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C

Obecnie testowane są różne metody leczenia, m.in.

• inne interferony o długotrwałym działaniu (np. albinterferon)
• inhibitory enzymów specyficznych dla HCV, odpowiedzialnych za namnażanie się wirusa (inhibitory proteazy i polimerazy). Na podstawie wstępnych badań klinicznych substancje te uznaje się za szczególnie obiecujące
• immunomodulatory (np. tzw. agoniści receptorów Toll-like (TLR))
• szczepionki terapeutyczne. Mają one pomóc układowi odpornościowemu organizmu w zwalczaniu wirusa zapalenia wątroby typu C lub przynajmniej spowolnić przebieg choroby.

Te nowe substancje otrzymają dopuszczenie do obrotu dopiero po uzyskaniu kompleksowych danych z badań klinicznych dotyczących

• skuteczności,
• tolerancji oraz
• bezpieczeństwa

. Poza badaniami klinicznymi, w najlepszym przypadku kolejne leki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C nie będą powszechnie dostępne przed 2011 r.

Czy można się zaszczepić przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C?

Szczepienie jest możliwe tylko przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, ale nie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C. Prawdopodobnie w najbliższej przyszłości nie będzie dostępna żadna szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C.

Jeśli dotychczas nie chorował Pan/Pani na wirusowe zapalenie wątroby typu A lub B, powinien Pan/Pani w razie potrzeby zaszczepić się przeciwko tym dwóm wirusom. Koniecznie omów tę kwestię ze swoim lekarzem. Ostra koinfekcja wirusem zapalenia wątroby typu A lub B u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C może przebiegać szczególnie ciężko.

Na co muszę zwracać uwagę w mojej diecie?

Dopóki czynność wątroby nie jest upośledzona, w przypadku przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C nie ma konieczności przestrzegania specjalnej diety.

W przypadku upośledzenia funkcji wątroby może być konieczne ograniczenie spożycia białka (mięso, produkty mleczne) i soli. Kwestię tę powinien omówić z Państwem lekarz, ewentualnie wspólnie z dietetykiem. Ważne jest, aby zrezygnować z alkoholu.